شمارهٔ ۳۱۶

هوش مصنوعی: امشب به درب تو اشکم ریخته شد و به اوج والایی و عظمت زندگیم رسیدم.

هوش مصنوعی: به خاطر تو و عشق به تو، تا زمانی که به تو برسم، زبانم از خوشحالی باز نمی‌شود و نمی‌توانم چیزی بگویم.

هوش مصنوعی: ای پزشک، نبض مرا نگیری که من از آتش بیماری رها شدم.

هوش مصنوعی: چرا تشنه را آب می‌رسد، اما من که اینقدر تشنه هستم، چرا به من نمی‌رسد؟

هوش مصنوعی: از شدت غم، جانم را فدای تو می‌کنم، اما یاد لب‌های تو زندگی را در جسمم زنده می‌کند.

هوش مصنوعی: من و عشق تو هستیم که هیچ معلمی به من یاد نداد، جز این که در مدرسه‌ام همین را یاد گرفتم.

هوش مصنوعی: خدایا، از درد و ظلمی که در دل هجران احساس می‌کنم، به فریادم برس. جامی را به من عطا کن که تسکین‌دهنده باشد.