شمارهٔ ۴۳۸

هوش مصنوعی: تو همچون شکل زیبای سارا، از ظرافت و زیبایی ساخته شده‌ای و هر لحظه مانند یک لشکر از شاهان، بر سر و پاهایت زینت و جلوه‌هایی می‌افشانی.

هوش مصنوعی: در این باغ، وقتی که قد بلند تو نمایان می‌شود، هر لحظه بر ما از بالا بلا و مشکلات مانند طوفانی فرو می‌ریزد.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به زیبایی و درخشندگی چهره محبوبش اشاره می‌کند و آن را با تابش آفتاب مقایسه می‌کند. او می‌گوید که چهره معشوق، مانند نور آفتاب در هلال ماه، جلوه‌گری می‌کند و تابش آن به قدری زیبا و خیره‌کننده است که حتی زیبایی ستاره‌های دوردست را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: چشمم پر از اشک شده و مثل امواج در میان لاله‌های خونین در حرکت است. این اشک‌ها که به زمین ریخته، به قدری زیاد است که مثل باران از چشمانم بر کوه و دشت فرو می‌ریزد.

هوش مصنوعی: از اشک‌هایی که از دل به بیرون آمده، نشانه وفا را بر روی طلا با خون نمکین کرده‌ام. هر جا که یک قطره از این اشک‌ها ریخته، اثر آن باقی مانده است.

هوش مصنوعی: رقیب تو به امانت داده شده، امیدوارم دوری از درد و رنج جسم را تجربه کند. باشد که مرگ ناگهانی از سوی آسمان، بر جان او نریزد.

هوش مصنوعی: چشم تو هر لحظه با انتقام به قتل کسی مشغول است و این دشواری اینجاست که از پیروان دین، هنوز خون کسی ریخته نشده است.

هوش مصنوعی: از ویژگی‌های تو ما بیشتر غصه می‌خوریم، در حالی که ما خوشحال هستیم. کشت‌زار خشک تو مانند بارانی است که به دریا ریخته شده است.

هوش مصنوعی: جامی که به واسطه‌ی نفس‌های روح‌افزایش، زندگی و جان تازه‌ای به هر دل خسته می‌دهد، بر او از این سفره‌ی سبز، روح مسیحا نازل شده است.