شمارهٔ ۳۵۳

هوش مصنوعی: وقت‌هایی که در حال پرسه‌زنی هستم و به آن دختر زیبا نگاه می‌کنم، وقتی او از کنارم عبور می‌کند، ناگهان احساس می‌کنم باید از زمین به پا خواهم خیزید و نشانی از او را روی خاک جستجو کنم.

هوش مصنوعی: از آنجایی که روزی او را دیدم، حالا از او دوری می‌کنم. چه کنم که بی او طاقت ندارم؟ به جایی می‌روم تا دوباره او را ببینم.

هوش مصنوعی: وقتی که دیوار و در مانع دیدن او شوند، از شهر به بیرون می‌آیم و در حالی که گریه می‌کنم، به گل‌های صحرا نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم در دل طوفان مشکلات و بلاها، از دیگران خالی باشم تا بتوانم تنها به چهره آن یار بنگرم.

هوش مصنوعی: من از دیدن او به شدت مشتاق و ناامیدم، ای رقیب، آیا می‌خواهی به خاطر مرگ من، پرده‌ای از چهره‌اش برداری تا بتوانم او را ببینم؟

هوش مصنوعی: امروز به چهره او نگاه کردم و متوجه شدم که دیدنش برایم دشوار است. از تو ای تقدیر، می‌خواهم که کمی مهلت بدهی تا فردا بتوانم دوباره او را ببینم و از زیبایی‌اش لذت ببرم.

هوش مصنوعی: من به خاطر غم او سختی‌ها را تحمل می‌کنم و هرگز نمی‌توانم از او دور شوم. حتی وقتی که از کنار زیبایان عبور کنم، نمی‌توانم به زیبایی‌های آنان نگاه کنم.

هوش مصنوعی: با ناله و اندوه خود می‌خواهم هر شب به آسمان بروم تا بدون لبخند بخشاینده‌اش، حالتی شبیه به مسیحا را تجربه کنم.

هوش مصنوعی: در کوی محبوب، به جز اشک و غم، هیچ ثمره‌ای برای عاشقان نمی‌بینم. هرگاه که به اوضاع نگاه می‌کنم، فقط درد و اندوه به چشم می‌خورد.