شمارهٔ ۳۷۱

هوش مصنوعی: وقتی بخت یار نیست و نمی‌توانم شب هنگام چهره‌ی روشنت را ببینم، تنها می‌توانم نور شمعی را که در روز روشن شده، تماشا کنم.

هوش مصنوعی: پس از مرگ، زمانی که به خاک سپرده شوم، امیدوارم که به خاطر خداوند، کسانی که دور من جمع شده‌اند، به من نگاه کنند.

هوش مصنوعی: دست من پر از آرزوها و دعاهاست؛ سال‌هاست که در آرزوی این هستم که گردنبندت را به دوش بگذارم و به تو نگاه کنم.

هوش مصنوعی: اگر که مانند گل، چهره‌ات را نمایان کنی، دیگران تو را خواهند دید. اما اگر همچون غنچه روی خود را بپوشانی، آیا من باید منتظر تو بمانم؟

هوش مصنوعی: وقتی که وجودم از خوشحالی پر می‌شود و هر مژه‌ام مانند دانه‌های اشک می‌ریزد، به مانند زمانی‌که کنار ماه، زیبایی تو را تماشا می‌کنم.

هوش مصنوعی: از احساس غیرت، لباس بقا بر من تنگ می‌شود، مانند بنده‌ای که لباسش را به خوبی بر تن کرده، به تو نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: شاید به گونه‌ای در مهارت شعر سرایی مشهور شوی که مانند کسی مست و شگفت‌زده، به زیبایی‌های طبیعت و معشوقان نگاه کنی.