شمارهٔ ۳۳۸

هوش مصنوعی: وقتی بدون زیبایی‌ام به چمن می‌روم، به گل‌ها نگاه می‌کنم و غمگین می‌شوم.

هوش مصنوعی: وقتی غم به سراغم می‌آید، هرگز نمی‌گذارم که از حال خودم باخبر شوی.

هوش مصنوعی: داستان جدایی طولانی و بی‌حوصلگی تو این است که من آن را مختصر و کوتاه کنم.

هوش مصنوعی: کفش زن به خاطر ذلت و خفتی که دارد، بر سرم قرار می‌گیرد تا بتوانم با کلاهی که نماد شرف و احترام است، خود را بلند مرتبه و با جایگاه عالی معرفی کنم.

هوش مصنوعی: من هر کجا که درباره مهربانی و زیبایی سخن بگویم، به یاد تو و چهره‌ات خواهم بود.

هوش مصنوعی: هر شب تا نزدیکی‌های صبح، با دلی پر از حسرت و آه، به راهی که به تو می‌رسد می‌روم.

هوش مصنوعی: اگر دل تو بخواهد که جام مرگ را بنوشی، من کاری می‌کنم تا خواسته‌ات برآورده شود.