شمارهٔ ۴۶۸

هوش مصنوعی: در شب روشن، وقتی که تو شمع زندگی‌ام شوی، تیرگی‌ها و غم‌های کلبه‌ام را از بین خواهی برد.

هوش مصنوعی: جانم را فدای تو کرده‌ام و از دل شکسته‌ام می‌خواهم که قدم در دل من بگذاری و جانم را به خودت بدهی.

هوش مصنوعی: پاکان و نیکان به تو فکر نمی‌کنند، زیرا دل‌هایشان به خاطر من و دردهای من به آتش کشیده شده است. من همچون یک بنده در انتظار هستم که تو مهمان من شوی.

هوش مصنوعی: من با باد همصدا نمی‌شوم و آه نمی‌کشم، زیرا می‌ترسم که مانند موهایم بی‌نظم و پریشان بشوی.

هوش مصنوعی: ما در درماندگی مانده ایم، اگر تو silent کنی، وگرنه من چنان فریاد خواهم زد که تو هم شگفت زده خواهی شد.

هوش مصنوعی: وقتی که تو مانند طوطی‌ها برای من شیرین‌زبان شوی، من هم با همه وجودم در انتظار تو شکرگزار و شکرشکن می‌شوم، اگر که تو از آن لب‌ها و دهان شیرین‌ات مرا خوشحال کنی.

هوش مصنوعی: نصف جام سخن را به عنوان هدیه‌ای از سوی پادشاه به من بدهید، تا من هم از خط زیبای استاد، دیوان شعرم را زینت ببخشم.