شمارهٔ ۳۷۲

هوش مصنوعی: این درد عجیبی است که در وجودم حس می‌کنم و نمی‌دانم چگونه می‌توان آن را درمان کرد. از آغاز این درد هیچ اطلاعی ندارم و درباره پایان آن نیز چیزی نمی‌دانم.

هوش مصنوعی: وقتی که آن جوانمرد بر گردونه بازی می‌کند، تنها افرادی که در میدان دین و حقیقت واقعی هستند، می‌توانند در آنجا حضور داشته باشند و من نمی‌توانم کسی را پیدا کنم که لایق این میدان باشد.

هوش مصنوعی: یک روز، دختری با چهره زیبا و دامن پف‌کرده از میان گل‌ها عبور کرد. تنها چیزی که از او به یاد دارم گرد و غبار دامنش بود که بر روی چمن‌ها باقی ماند.

هوش مصنوعی: دل او درخشندگی و زیبایی دارد که با لباسش برملا می‌شود، اما من که پرده‌دار او هستم، از رازهای پنهان درونش بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: وقتی لب او را به دندان می‌گزد، جانم را زیر دندانش می‌گذارم، زیرا از شدت لطف و محبتش، تاب زخم دندانش را ندارم و نمی‌دانم چه کار کنم.

هوش مصنوعی: من به وسعت باغ و جریان آب‌ها در آن نیازی ندارم، زیرا بدون دیدار او، زندان و بند دیگری نمی‌شناسم.

هوش مصنوعی: در اینجا اشاره شده است که شخصی که به خاطر محبت یا علاقه به بت‌ها (نمادهایی که به آنها پرستش می‌شود) دین خود را ترک می‌کند، به نوعی راهش را گم کرده و بازگشت به مسند ایمانش را نمی‌توان به سادگی دانست. در واقع، این جمله تعبیر و توصیفی از چالش‌های ایمان و بازگشت به مسیر درست است.