شمارهٔ ۳۷۰

هوش مصنوعی: تو جواهر نادری هستی و من برای تو جانم را فدای می‌کنم، زیرا تو جان من هستی و هنگامی که برای تو جان می‌دهم به خاطر تو است.

هوش مصنوعی: بر لب تو، من با دست خودت را لمس می‌کنم و نه با دندان‌هایم. این لحظه را به یاد می‌آورم و دست خود را به دندان نمی‌زنم.

هوش مصنوعی: در دل عاشقان، تیر عشق تو جا گرفته و من برای پیدا کردن آن تیر، با ناخن سینه‌ام را می‌خراشم.

هوش مصنوعی: بدون تو، دنیا برایم ویران است. اگر دستم به من کمک کند، با سنگ‌های مهر و ماه، از این ایوان فیروزه‌ای، بناهایی می‌سازم.

هوش مصنوعی: من به دل تیر و طعنه‌ات نوشیدنی می‌دهم و جانم را پر از غم می‌کنم. درخت خوشبختی را در جایی که حرمان است می‌کارم.

هوش مصنوعی: به منظور تزیین و زیبایی، چشمانم را به سرمه و بوی خوش عطر کفن آذین می‌کنم، زیرا در خاک درگاهت، شب‌ها به آرامی از درب ورود می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر مرگ بیفتد به دنبالم، دیگر عمرم کافی است و من فقط با رشته پیراهن تو که از دامنش آویزان است، خودم را به آن متصل می‌کنم.

هوش مصنوعی: تمام عمرم به این بوده که گاه و بیگاه مانند شانه‌ای، موهای پریشان و آشفته‌ام را مرتب کنم.

هوش مصنوعی: من هر ورق از دیوان جامی را یکی یکی بررسی می‌کنم و هر چیزی را که می‌بینم، نه به وصف تو، بلکه به دست‌نوشته‌های دیوان می‌پردازم.