شمارهٔ ۳۷۴

هوش مصنوعی: من طاقت ندارم که از روی تو به خاطر اشک چشمانم چشم بپوشم و اگر از من روی بگردانی، زبانم را از گفتن نامت نگه می‌دارم.

هوش مصنوعی: من به عشق تو به شدت گرفتار شده‌ام و از من دور نشو. اگر گاهی به خودت برسی، به من هم توجه کن و بند عشق را بر من رها نکن.

هوش مصنوعی: هر شب به خاطر درد جدایی، دلم را به زنجیر غم می‌کشم و درد آن را با دودی پیچان، به آسمان می‌فرستم.

هوش مصنوعی: در اینجا گوینده به معشوق خود اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که زلفش را به دست بگیرد و با این کار، فراموشی و غم را از خود دور کند. او در پی ایجاد پیوندی عمیق و همیشگی با معشوق است و می‌خواهد از رگ جانش ریسمانی بسازد که او را به محبوبش متصل کند.

هوش مصنوعی: تو مانند گل زیبا و معطر هستی، اما مقام و جایگاهت چندان بلند نیست. من از باغ گلی با قد تو می‌خواهم بچینم و آن را بر سر درخت بلندی به نام سرو می‌بندم.

هوش مصنوعی: هر وقت که تیر کمانت، به خاطر قدرت بازویم، از بین برود، بیا و ببین که من چطور از عمرم برای تو به عنوان یک رشته، بر کمان می‌بندم.

هوش مصنوعی: هرگز نگویید که اندکی صبر داشته باشم؛ چون اگر لحظه‌ای چشمانم را از گریه و لب‌هایم را از فریاد بازدارم، آتش غم بر من خواهد افتاد.