شمارهٔ ۴۸۱

هوش مصنوعی: ای جان جهان، به سوی محبوب بیمار خود دیر نرو، زیرا اگر به خاطر غم به سراغش نروی، او را زودتر از درد و رنجش نجات خواهی داد.

هوش مصنوعی: عمر به سرعت می‌گذرد، همانطور که آب از کنار ما می‌گذرد، اما روح دیرتر می‌آید. پس، چون عمر به سرعت می‌گذرد، و روح دیرتر می‌آید، باید از زمان استفاده کنیم.

هوش مصنوعی: در گوشه قلبم همیشه یاد تو حضور دارد، اگرچه در چشمانم اشک و غم‌ها جاری است و تو دیر می‌آیی.

هوش مصنوعی: خوبان و نیکان جهان به تو نیازمندند و از تو انتظار دارند، اما تو همیشه دیر به سراغ آنان می‌آیی.

هوش مصنوعی: تو به موقع آمدی، اما برای من خوشبختی را دیر به ارمغان می‌آوری. مانند میوه‌ای که زود می‌رسد، اما طعمش دیر به کام می‌نشیند.

هوش مصنوعی: زود می‌روی و من از اینکه مخفی شوم می‌ترسم، چون ممکن است که تو به سرعت بروی و من بعداً به آرامی بیایم.

هوش مصنوعی: اگر صدای عشق به گوش می‌رسد، چرا تو که دیرآمده‌ای، سنگ‌دلانه فریاد نمی‌کنی؟