شمارهٔ ۴۹۳

هوش مصنوعی: دیروز، موهای خوشبو و خوش‌رنگی که به مانند عنبر می‌چرخیدند، چهره‌ی زیبای ماه را پوشانده بودند و با این حال، در آن زمان، خورشید در میانه‌ی روز کم‌نور و کمرنگ شده بود.

هوش مصنوعی: چه زیباست که با یاد تو در شب، با چشمان بسته گذراندم و وقتی چشمانم را باز کردم، تو پیشم نشسته بودی.

هوش مصنوعی: حسود هرچقدر هم که بدبخت و ناامید باشد و همچون ستاره‌ای شوم در غم و اندوه غوطه‌ور باشد، باز هم بر من خوشبختی و سعادت می‌تابد.

هوش مصنوعی: هرگز از تو ناامید نشدم، با اینکه سال‌ها رابطه‌ی ما قطع شده بود.

هوش مصنوعی: جانم به خاطر غمزه‌ات دلتنگ است، اما ز لطف تو اگر پرسش‌هایی را مطرح کنی، می‌توانی تسکینی برای دل خسته‌ام باشی، مانند مرهمی بر زخم‌های جان.

هوش مصنوعی: تو با زیبایی و دلربایی مانند گلی خوشبو به ما نزدیک شدی، مانند غزالی که از دست شکارچی فرار کرده و به دام نرفته است.

هوش مصنوعی: اکنون که از خود رها شده‌ای به واسطه عشق و حالت شادی، از خودت بخواه که برای تمام عمرت که نتوانسته بودی از خود بگذری، عذر بخواهی.