شمارهٔ ۳۱۴

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی‌های چشم تو، از خودم غافل شده‌ام و در مقابل زیبایی‌هایت، احساس کوچکترین و حقیرترین موجود را دارم. حس می‌کنم که همواره در معرض تیر زهرآگین اندامت هستم و غمزه‌هایت قدرتی فراتر از من دارند.

هوش مصنوعی: زمانی که تو عشق و محبت را به من ابراز کنی، از این ترس دارم که چنانچه عشق تو به من نرسد، از شادی و امید به زندگی خواهم مرد.

هوش مصنوعی: دست نیازم را به سوی تو بلند کرده‌ام، شاید با این دست بتوانم به آغوش وصالت دست یابم.

هوش مصنوعی: به خاطر محبت تو حرکت می‌کنم و دور تو می‌چرخم. این حالتی که دارم، نتیجه‌ این زندگی قدیمی و پرشکوه است که به من تحمیل شده است.

هوش مصنوعی: به خاطر وصال تو، مانند پرنده‌ای صدا سر می‌زنم و هر شب که دوری‌ات را حس می‌کنم، فریاد زدنم بلند می‌شود.

هوش مصنوعی: به من با چشم ترحم نگاه کن؛ من آخر به خاطر شهرت تو غریب و تنها هستم و در این وضعیت به مدت طولانی اسیر خواهم بود.

هوش مصنوعی: نیازی به نوازنده نیست وقتی که جام خوشی ساخته شده است؛ زیرا قلم تو به اندازه صدای سازم زیباست.