شمارهٔ ۳۹۶

هوش مصنوعی: نخواه از دهان خود بگویی که خنده‌ات شبیه شکر است، زیرا این خنده نتیجه‌ی باز کردن دلی از قفل‌های راز است.

هوش مصنوعی: نزن فریب که از چهره‌ام به باغ تو گل‌ها می‌ریزند، هر اشک من مثل خار است و درد دل و پاره‌ای از جانم را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: بدن من به اندازه‌ای ضعیف و نازک شده که مانند موی نازکی به نظر می‌رسم. ای کاش تو مرا در آغوش بگیری، چون گردن‌بند یا حلقه‌ای دور کمرت، که به زیبایی و نزدیکی ما اشاره دارد.

هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که وقتی من درد می‌کشیدم، با پاهایش بر سرم کوبید تا مرا از این درد رهایی بخشد، زیرا درد من به نوعی به درد سر من مربوط می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی در خیال تو می‌رقصم، هزار درد و رنج را زیر پا می‌کوبم، زیرا اینجا سبزه‌های تازه‌ای وجود دارد.

هوش مصنوعی: دیگر برای من طاقت دیدن افرادی که در راه تو هستند و به عشق دیگران اشاره می‌کنند، باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: وقتی تو از در بیرون می‌آیی، صدای ناله‌ام به گوش می‌رسد و نمی‌گویی که آیا این صدا بیانگر ناتوانی من است یا نشانه‌ای از فراخ‌دستی در زندگی‌ام است.