شمارهٔ ۴۰۶

هوش مصنوعی: زنی با مژگانش دل را زخم می‌زند و ابروانش را پنهان کرده است. او با شوخی و ناز، مانند یک تیرانداز به هدف می‌زند و کمانش را هم مخفی کرده است.

هوش مصنوعی: تو در حال خواب هستی و من به آرامی تو را تماشا می‌کنم، انگار که دزدی در باغ گل‌ها به‌دور از چشم باغبان، گل می‌چیند.

هوش مصنوعی: در بین مردم، به خاطر اشک‌های خود مشهور و رسوا شدم. دیگر نمی‌توانم راز عشق را با دو چشمی که خون می‌بارد، پنهان نگه‌دارم.

هوش مصنوعی: بدن من از گریه خیس و پر از آب است، در حالی که دل من مانند شعله‌ای آتشین می‌سوزد. چشمانم، آب را دیده‌اند، اما در درونم این آتش پنهان است.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو، حتی جلوی دشمنان هم به سخن آمدم و داستان عشق را گفتم. چقدر خوب بود اگر تو در میان دوستان بودی تا این داستان را پنهان نگه می‌داشتیم.

هوش مصنوعی: وقتی از نعمت و زیبایی دهان لطیف او سخن می‌گویم، دیگر نبایستی این رمز و راز برای کسانی که آگاهی دارند، پنهان بماند.

هوش مصنوعی: این خاک، چیزی بیشتر از یک جام نیست، بلکه مانند جایی است که سگ در زیر زمین برای پیدا کردن غذا، مشتی استخوان پنهان کرده است.