شمارهٔ ۳۹۸

هوش مصنوعی: آن جوان زیبا و دلربا، به شکار طبیعت و جان‌ها علاقمند است؛ تیرهای سیاهش را که به مانند مشک هستند، بر کمانش که رنگی شبیه به عنبر دارد، مشاهده کن.

هوش مصنوعی: او با خطی زیبا و سبز، روی صورتش را تزیین کرده، گویی شاخ و برگ سنبلی به رنگ ارغوانی بر روی صورتش جوانه زده است.

هوش مصنوعی: ای بدن، مثل مویی که در تاریکی جا دارد، می‌دانی که چگونه باند قبایت را باز کنی؟ به دقت و باریکی میان را ببین.

هوش مصنوعی: ای جوی که عاشق هستی، لطفی کن و دستی به سوی عشق دراز کن و در آستینت، تکه‌ای از استخوان‌های فرسوده را نشان بده.

هوش مصنوعی: می‌دانی چطور می‌توان خطی را که به نقطه‌ای ختم می‌شود ترسیم کرد؟ مانند وقتی که خط لب او را دیدی و آن نقطه را که دهانش است مشاهده کردی.

هوش مصنوعی: آنگاه که انسان ارزش و جایگاه خود را بشناسد، باید از دروازه‌های بزرگان و تاجداران بیرون برود و بر خاک درگاه آنها نظر افکند.

هوش مصنوعی: وقتی که شاعر جامی شعری را می‌نویسد، با الهام و احساساتی عمیق، در دفتر خود به رنگ قرمز کلمه‌ها را می‌نویسد و در اطرافش به جای جوهر، خون احساسش جاری است.