شمارهٔ ۲۷۲

هوش مصنوعی: بر لبم است که جانم را به محبوب بفرستم، همه ناراحتی‌ها و دردهای دلم را نیز برای درمان به او می‌فرستم.

هوش مصنوعی: زمان عمر من به سرعت گذشت و به خاطر دوری او، گویا از نامه‌ای که باید برایش بفرستم خبری نیست. کجاست آن کسی که بتوانم احساسات دوری‌ام را با او در میان بگذارم؟

هوش مصنوعی: به آرامی مرواریدهای اشک را در جیب و لبه دامن قاصد قرار می‌دهم تا به سوی او بفرستم.

هوش مصنوعی: قلم را بر می‌دارم تا زیبایی‌های مو و خط او را در نامه‌ای به او بنویسم و آن را به صورت سنبل و گل ریحان برایش بفرستم.

هوش مصنوعی: اگرچه عراق و فارس پر از زیبایی او هستند، اما برای توصیف زیبایی‌اش، آن را از خراسان می‌فرستم.

هوش مصنوعی: من یک جام از شراب لطیف دارم که این غزل را در میانه جشن و سروری به مجلس جم هدیه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من زیبایی را به قدری خوب می‌سازم که مانند یک آینه کمال یوسف درخشید.

هوش مصنوعی: من مانند یک مورچه‌ام و این شعر خشک و بی‌روح من، مانند پای ملخ است که نمی‌توانم آن را به سلیمان بفرستم.

هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی و مقام بلند او، دعاهای فراوانی برایش می‌فرستم.