شمارهٔ ۳۸۷

هوش مصنوعی: اگر یار نازنین به من توجهی نکند، برایم مشکلی نیست؛ همینکه با تمام دل‌های شکسته، این حال را دارم، برایم کافی است.

هوش مصنوعی: او به همه با روی گشاده و پذیرایی مانند گل برخورد می‌کند، اما در دلش همچون غنچه‌ای که در پیشانی‌اش گره کرده، راز و نشانه‌هایی دارد که تنها مخصوص من است.

هوش مصنوعی: اگر آفتاب نتواند در این خانه جا بگیرد، پس کجا خواهد رفت تا در کلبه تاریک، با من هم‌نشین شود؟

هوش مصنوعی: به او بگویید که همین که در کنار من هستی، برایم کافی است. نه نیازی به بلندی‌های آسمان است و نه چیز دیگری، همین زمین و وجودت برای من ارزشمند است.

هوش مصنوعی: لبخند آن لب مرا به دردسر انداخت و بخت بدی داشتم که ویژگی زهرآگین عشقش را با من در میان گذاشت.

هوش مصنوعی: شامگاهان در تنهایی ام مشغول به یاد تو هستم و ناراحتی من مانند شعله آتش است که زبانه می‌کشد و درد دل من را با خود دارد. این احساسات عمیق من را به یاد تو می‌اندازد و می‌فهمم که در خلوت شب، در کنار این شعله، همنفسی دارم که آتش دل من را درک می‌کند.

هوش مصنوعی: نگو که راه عشق دشوار است، من اکنون با دلی آزاد و بدون قید و بند به این مسیر ادامه می‌دهم.