شمارهٔ ۴۹۰

هوش مصنوعی: ای آسمان، تو که از بی‌خبری و دوری یارم به شدت ناراحت و آشفته‌ای، آیا حالت مرا دیدی؟ من هم در این درد و فراق می‌سوزم و رنج می‌برم.

هوش مصنوعی: تو روز مرا به شب تار تبدیل کردی و مانند شمعی در شب‌های سیاه، در آتش سوختی.

هوش مصنوعی: چهره‌ی زیبایت را از من گرفتند و دل به خاطر درد فراق تو مانند لاله به آتش سوخت.

هوش مصنوعی: از آتشی که از نعل سم اسب به هوا برخاست، من در پی آن سوارکار سوختم.

هوش مصنوعی: تو به من وعده دیدار دادی، اما حالا به خاطر انتظار طولانی، دلم آتش گرفته و رنج می‌کشم.

هوش مصنوعی: به خاطر اشک‌های تلخ و فراوانی که ریخته‌ام، مانند روغن که چراغ را روشن می‌کند، احساسات و دردهای قلبم را سوزانده‌ای.

هوش مصنوعی: هر کس غیر از جامی که از آن لعل اوست، مرا مست کرده و از درد خمارم سوزانده‌ای.