شمارهٔ ۴۸۶

هوش مصنوعی: من به خاطر تو بیمار شدم، اما تو نمی‌دانی که به ملاقاتم نیامدی. حتی به خاطر مرید خودت هم که شده، به دیدنم نیامدی.

هوش مصنوعی: ما بیشتر رنج می‌بریم چون وقتی از تو سوال کردم، زحمت ندادی و به عیادت ما نیامدی.

هوش مصنوعی: می‌گویند که عیادت از بیماران پاداشی چون عبادت دارد، اما تو با هدف پاداش به عیادت نیامده‌ای.

هوش مصنوعی: ای پرنده خوشبختی، بخت بد من بر سر من سایه انداخته است و تو هرگز به سراغ من نیامدی تا برکات خود را بر من بگستری.

هوش مصنوعی: هرگز خودت را با زیبایی ماه مقایسه نکن، چون تو از خورشید هم بیشتر جلوه داری و زیبایی‌ات فراتر از آن است.

هوش مصنوعی: تو عادت داشتی که با تیغ جفا، عاشقان را بکشی. حالا چه اتفاقی افتاده که به این عادت خودت وفادار نماندی و بر سر آن نیامدی؟

هوش مصنوعی: هر کسی که به دنبال لذت‌ها و هوس‌های دنیوی است، مانند کسی است که با جامی پر از شهد و شیر، لذتی نمی‌برد. اگر کسی به عشق و فدای جان در راه حق نرسیده باشد، چنین لذت‌هایی برای او بی‌معناست.