شمارهٔ ۴۳۶

هوش مصنوعی: ای عزیز، من که به خاطر عشق تو جانم در آتش سوخته است، از تن لباس را درمی‌آورم و از دل، دل را به خاطر جدایی‌ام داغ دیده‌ام.

هوش مصنوعی: دل من پر از آتش است و بر اثر آن، سینه‌ام پاره‌پاره شده است. لباس پاره‌ام از گریبان تا دامانم سوخته است.

هوش مصنوعی: در شرایط سخت و پرتنش قرار دارم و دوری از تو باعث شده که اشک‌هایم به روشنی نشان دهد که چقدر دلم سوخته و غمگینم.

هوش مصنوعی: نامه‌ای برایت می‌فرستم که در آن از غم دوری و دلتنگی خود نوشته‌ام، نامه‌ای که با اشک و ناله پر شده و موضوع آن درد و رنجی است که در دل دارم.

هوش مصنوعی: از دل‌تنگی و longing عاشقان برای وصال تو، همچون برقی که در صحرا می‌درخشد و آتش در دشت‌های سوخته‌ای را به یاد می‌آورد، بروز می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر شمع گلی می‌داشتی، هر صبح مانند پروانه‌ای گشته و همه پرندگان باغ را دوست می‌داشتی، اما اکنون که همه چیز سوخته است، هیچ امیدی به روشنی باقی نمانده.

هوش مصنوعی: وقتی که از تو غزلی نخوانده‌ام، ای زیبای باصدای نرم، لب‌هایت بسته است و قلم من شکسته و دیوانم سوخته.