خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

بلند اقبال » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : نمی‌دانم چه شور است این ز عشق دوست در دل‌ها

شمارهٔ ۲ : کس نخوابد تا به صبح از ناله من هر شبا

شمارهٔ ۳ : نگار من چو پی رقص از میان جهدا

شمارهٔ ۴ : افزوده غم عشق تو درد و تب ما را

شمارهٔ ۵ : توبرانی اگر ز درما را

شمارهٔ ۶ : پریشان در ازل کردی تو از گیسوی خود ما را

شمارهٔ ۷ : دیده در آینه گویا خط وخال خود را

شمارهٔ ۸ : طرز دیگر بنگرم امسال یار پار را

شمارهٔ ۹ : کنی تا کی پریشان چون دل من زلف پر چین را

شمارهٔ ۱۰ : از پریشانی من گر خبری بود تو را

شمارهٔ ۱۱ : به سویت از چه ز محراب می کند رو را

شمارهٔ ۱۲ : ز بو به چین شکنی قدر ناف آهو را

شمارهٔ ۱۳ : زیر سرو و پای گل بنگر صفای لاله را

شمارهٔ ۱۴ : به ما روز آور ای مه امشبی را

شمارهٔ ۱۵ : در بر از زلف زره سان کرده ای جوشن چرا

شمارهٔ ۱۶ : وه که از این زندگانی دل به تنگ آید مرا

شمارهٔ ۱۷ : سودای عشق کرده ز خود بی‌خبر مرا

شمارهٔ ۱۸ : در جوانی نه همی کرده غمت پیر مرا

شمارهٔ ۱۹ : دردا که هیچکس نبود دادرس مرا

شمارهٔ ۲۰ : نامه ای قاصد اگر آورد از دلبر ما

شمارهٔ ۲۱ : گمانم اینکه دل دوست نیست مایل ما

شمارهٔ ۲۲ : چون به غم خو کرده دل شادی نمی خواهیم ما

شمارهٔ ۲۳ : نه چوبالای توسروی بود اندر چمنا

شمارهٔ ۲۴ : با سر زلف تودارم کارها

شمارهٔ ۲۵ : دل مرا خون گشت در بر ساقیا

شمارهٔ ۲۶ : جز رخ یار آتشی سوزنده باشد کی در آب

شمارهٔ ۲۷ : ماهی صفت فرو شده ماهی به زیر آب

شمارهٔ ۲۸ : ماه من را هر که بیند گوید این است آفتاب

شمارهٔ ۲۹ : روشن چراغ کس نکند پیش آفتاب

شمارهٔ ۳۰ : برده ای خوابم ز چشم نیمخواب

شمارهٔ ۳۱ : می دهی درد سرم چند ای طبیب

شمارهٔ ۳۲ : دل گشته در برم خون از طبع زودرنجت

شمارهٔ ۳۳ : نگفتم دل مکن اینقدر غارت

شمارهٔ ۳۴ : بی رخ وزلف تو روز ما سیه تر از شب است

شمارهٔ ۳۵ : با طلعتت به گلشن وصحرا چه حاجت است

شمارهٔ ۳۶ : بسکه مشکین مو ز بس نیکورخ است

شمارهٔ ۳۷ : اسیر بند تو در روزگار آزاد است

شمارهٔ ۳۸ : این کیست که آفت زن و مرداست

شمارهٔ ۳۹ : عشق حیران درجمال احمداست

شمارهٔ ۴۰ : دلم به زلف خم اندر خم تو در بنداست

شمارهٔ ۴۱ : به پیش آتش چهر توزلف تو دود است

شمارهٔ ۴۲ : چشم من خواب ندارد به شب وخونبار است

شمارهٔ ۴۳ : چشم از باری دیدن رخسار دلبر است

شمارهٔ ۴۴ : هر کس که باشدش خط و خالی نه دلبر است

شمارهٔ ۴۵ : دلبر من نه ز جنس بشر است

شمارهٔ ۴۶ : ماه رویت ز بسکه پر نوراست

شمارهٔ ۴۷ : رخت چو مهر درخشان ز بسکه پر نور است

شمارهٔ ۴۸ : دل در آن طره ی گره گیر است

شمارهٔ ۴۹ : علی الصباح نظر بر رخ توفیروز است

شمارهٔ ۵۰ : زلف تو سرکش است و دل من مشوش است

شمارهٔ ۵۱ : گفتم چه علاج است مرا گفت وصال است

شمارهٔ ۵۲ : بارم اندر کوی یارم درگل است

شمارهٔ ۵۳ : ما گنهکار وتوغفار گناهی چه غم است

شمارهٔ ۵۴ : آتشی کز توگلستان من است

شمارهٔ ۵۵ : این صنم کیست که غارتگر ایمان من است

شمارهٔ ۵۶ : لب لعل تویاقوت روان است

شمارهٔ ۵۷ : هرچه را می‌نگرم عکس رخ یار من است

شمارهٔ ۵۸ : بها را چکنم من که چون خزان به من است

شمارهٔ ۵۹ : تیر مژگان تو ما را برجگر بنشسته است

شمارهٔ ۶۰ : از پریشانی ندام زلف مشتق گشته است

شمارهٔ ۶۱ : مشکل دل گفتم اززلفت یقین حل گشته است

شمارهٔ ۶۲ : شمع این نوری که می بینی به سر بگرفته است

شمارهٔ ۶۳ : تا صبا را تاری از زلفت به دست افتاده است

شمارهٔ ۶۴ : زلف بر رخسار آن والاگهر افتاده است

شمارهٔ ۶۵ : تا به زلفت پیچ وخم افتاده است

شمارهٔ ۶۶ : از دو جا آسانِ ما را شیخ مشکل کرده است

شمارهٔ ۶۷ : امشب اسماعیل شب را عیدقربان کرده است

شمارهٔ ۶۸ : توچه خوردی که لبت این همه شیرین شده است

شمارهٔ ۶۹ : از سیه چشم توروزم سیه است

شمارهٔ ۷۰ : دهر ومافیها که شد موجود از بهر علی است

شمارهٔ ۷۱ : گفتمش از غم توجانم خست

شمارهٔ ۷۲ : شدآن پری به جلوه و ناگاه روببست

شمارهٔ ۷۳ : چنانم ساقی ازمی کرده سرمست

شمارهٔ ۷۴ : هیچ دانی چه به من کرده غمت

شمارهٔ ۷۵ : دلبر ما نه همی طره پر خم با اوست

شمارهٔ ۷۶ : چشم ما را نور از دیدار توست

شمارهٔ ۷۷ : قدمن کاین سان خمیده است از خم ابروی توست

شمارهٔ ۷۸ : آیه والشمس وصف روی توست

شمارهٔ ۷۹ : باشد دلم ز روی روی جناب دوست

شمارهٔ ۸۰ : نه همی حسن چهره دارددوست

شمارهٔ ۸۱ : کس نگوید ختن وتبت وتاتاری هست

شمارهٔ ۸۲ : گفتم که تو را نیست وفاگفت کمی هست

شمارهٔ ۸۳ : ای دل ار یار منی با دگران کارت چیست

شمارهٔ ۸۴ : گر تو دلدار منی با دیگرانت کار چیست

شمارهٔ ۸۵ : سالکی کوبی خبر از خویش نیست

شمارهٔ ۸۶ : روزگاری است که هیچم خبری از دل نیست

شمارهٔ ۸۷ : بی وفایی چو تو درعالم نیست

شمارهٔ ۸۸ : عاشق روی تو صاحب نظری نیست که نیست

شمارهٔ ۸۹ : به پیش یار مرا هیچ اعتباری نیست

شمارهٔ ۹۰ : غمین مباش که چیزی ز عمر باقی نیست

شمارهٔ ۹۱ : مشکی عجب ز گیسو آن ترک ماه رو داشت

شمارهٔ ۹۲ : چنگم از زلف به دل آن بت دلبر زد ورفت

شمارهٔ ۹۳ : دوشم آن ترک پریچهره به بر آمد ورفت

شمارهٔ ۹۴ : گرد رویتخط سیاه گرفت

شمارهٔ ۹۵ : ذکری که تا سحر دوش صوفی به های وهو گفت

شمارهٔ ۹۶ : زقامت کرده ای بر پا قیامت

شمارهٔ ۹۷ : گفتم که درد دارم گفتا دوا دهیمت

شمارهٔ ۹۸ : ز من بخت سیه برگشته چون برگشته مژگانت

شمارهٔ ۹۹ : رشک می آیدم ز پیرهنت

شمارهٔ ۱۰۰ : چه سان از رخ دهم نسبت به ماهت

شمارهٔ ۱۰۱ : از بی وفایی یار دارم بسی شکایت

شمارهٔ ۱۰۲ : دلا تا چند ابجد تا کی ابتث

شمارهٔ ۱۰۳ : تو شاه حسنی و داری ز مشک بر سر تاج

شمارهٔ ۱۰۴ : داده شه فرمان که عطاران معافند از خراج

شمارهٔ ۱۰۵ : سر زلف تو می گردد به رخسار تو گاهی کج

شمارهٔ ۱۰۶ : زده است زلف تو چنبر به رخ چو مار به گنج

شمارهٔ ۱۰۷ : دمید گل به چمن ساقیا بیاور راح

شمارهٔ ۱۰۸ : اگر که تیغ کشی و کنی مرا مذبوح

شمارهٔ ۱۰۹ : گوید ار کس ز معجزات مسیح

شمارهٔ ۱۱۰ : چه خوردی که گشتی چنین ارغوان رخ

شمارهٔ ۱۱۱ : دل برد و گشت پنهان از چشمم آن پری رخ

شمارهٔ ۱۱۲ : تو را به است ز به غبغب وز سیب زنخ

شمارهٔ ۱۱۳ : مدار باک ز تکفیر و بیم از توبیخ

شمارهٔ ۱۱۴ : آن نگار از گریه طفل دل مرا آرام کرد

شمارهٔ ۱۱۵ : دوش از بی مهری آن مه غمین بودم زیاد

شمارهٔ ۱۱۶ : هر قطره خونی که ز چشم ترم افتد

شمارهٔ ۱۱۷ : ز غم هر دم دل خون دیده ام خونبارتر گردد

شمارهٔ ۱۱۸ : تا رز آرد غوره وآن غوره تا انگورگردد

شمارهٔ ۱۱۹ : زاهدا کم کن بلنداقبال را تکفیر و رد

شمارهٔ ۱۲۰ : منجم گفتامشب مه قران با آفتاب دارد

شمارهٔ ۱۲۱ : خون به دل از بوی مویت نافه تاتار دارد

شمارهٔ ۱۲۲ : دل من نه عزم باغ و نه هوای راغ دارد

شمارهٔ ۱۲۳ : کسی که عشق ندارد چه درجهان دارد

شمارهٔ ۱۲۴ : نه مشک ختا بوی موی تو دارد

شمارهٔ ۱۲۵ : چو لاله دل ز داغم لکه دارد

شمارهٔ ۱۲۶ : نه ماهی چورویت زخط هاله دارد

شمارهٔ ۱۲۷ : دلبر آن نیستکه رخسار چوماهی دارد

شمارهٔ ۱۲۸ : هیچ مرغی در قفس چون منگرفتاری ندارد

شمارهٔ ۱۲۹ : شب از خیال روی توخوابم نمی برد

شمارهٔ ۱۳۰ : آنکه شد عاشق ومردازغم ودرد

شمارهٔ ۱۳۱ : از غم تو بهدل ما گذرد

شمارهٔ ۱۳۲ : دانی ای مه که ز هجرت چه به من می‌گذرد

شمارهٔ ۱۳۳ : ز روی ناز با من ترک من گاهی که بستیزد

شمارهٔ ۱۳۴ : درخواب بسی آن پری آزارمرا کرد

شمارهٔ ۱۳۵ : هجر یار از بس دل زار مرا پردرد کرد

شمارهٔ ۱۳۶ : به فصل گل می گلگون به جام باید کرد

شمارهٔ ۱۳۷ : جان و دل گفتند جانان قیمت یک بوس کرد

شمارهٔ ۱۳۸ : آن پری دیوانه ام اول ز روی خویش کرد

شمارهٔ ۱۳۹ : آشفتگی زلف تو آشفته ترم کرد

شمارهٔ ۱۴۰ : رخنه ها از مژه آن ترک در ایمانم کرد

شمارهٔ ۱۴۱ : شیری است عشق کز بر او کس گذر نکرد

شمارهٔ ۱۴۲ : در بر دلدار کی رفتم که دلداری نکرد

شمارهٔ ۱۴۳ : پرسیدم از منجم کی آفتاب گیرد

شمارهٔ ۱۴۴ : دلم ازدیدن آن طره طرار می ترسد

شمارهٔ ۱۴۵ : دلبری از زلفوخط وخال نباشد

شمارهٔ ۱۴۶ : عاشق رویتو راکاری به کفر ودین نباشد

شمارهٔ ۱۴۷ : شراب عاشقان از نور باشد

شمارهٔ ۱۴۸ : سزد بلبل به گل گر در گلستان هم نفس باشد

شمارهٔ ۱۴۹ : زلف از آنرو به رخ یار مشوش باشد

شمارهٔ ۱۵۰ : کجا طلعت مه چو روی توباشد

شمارهٔ ۱۵۱ : گر عاشق تو بی دل وجان شد شده باشد

شمارهٔ ۱۵۲ : چهر توچون آتش آمد زلف توچون دودشد

شمارهٔ ۱۵۳ : قدم از ابرویت آخر چو کمان خواهدشد

شمارهٔ ۱۵۴ : عمر رفت و روزگار اندر فراقت صرف شد

شمارهٔ ۱۵۵ : تا به زلف تو دلم ملحق شد

شمارهٔ ۱۵۶ : امروز عمر هم به فراق توشام شد

شمارهٔ ۱۵۷ : دلم آشفته ز آن آشفته موشد

شمارهٔ ۱۵۸ : چون به پیش پای دلبر زلف سرافکنده شد

شمارهٔ ۱۵۹ : ز ازل چو دلبر ما به خیال دلبری شد

شمارهٔ ۱۶۰ : خبر گر از دل آشفته ما یار ما می شد

شمارهٔ ۱۶۱ : چه نعمتی است اگر یار یار ما می شد

شمارهٔ ۱۶۲ : به وطن یار سفرکرده ما خوب آمد

شمارهٔ ۱۶۳ : دلبران از هرطرف ره بر دل ودین بسته اند

شمارهٔ ۱۶۴ : نور وظلمت را زروی وموی جانان ساختند

شمارهٔ ۱۶۵ : چوزلف مه رخان ای آسمان چند

شمارهٔ ۱۶۶ : ساقیا خیز و ده از باده به من جامی چند

شمارهٔ ۱۶۷ : ساقیا کن کرم از باده به من جامی چند

شمارهٔ ۱۶۸ : عاقلان گویند کس خودرا به دریا کی زند

شمارهٔ ۱۶۹ : دست بر گیسو چودلبر می زند

شمارهٔ ۱۷۰ : ترک من مست چوشد طرف کله بر شکند

شمارهٔ ۱۷۱ : از خدا خواهم که چو من عاشق زارت کند

شمارهٔ ۱۷۲ : کس نظر بررخ جانان نکند

شمارهٔ ۱۷۳ : با زلفت از بوهمسری چون مشک تاتاری کند

شمارهٔ ۱۷۴ : بسکه درزلفت دل من ذکر یا رب میکند

شمارهٔ ۱۷۵ : هر ناله ای که بربط وطنبور می کند

شمارهٔ ۱۷۶ : دل را اسیر زلف گروه گیر می کند

شمارهٔ ۱۷۷ : هیچ می‌دانی که هجرانت چه با من می‌کند

شمارهٔ ۱۷۸ : زلف توگه سرکشی و گاه پستی می کند

شمارهٔ ۱۷۹ : با سر زلف تو بربط گفتگوئی می کند

شمارهٔ ۱۸۰ : جلوه به پیش قامتت سرو چمن نمی کند

شمارهٔ ۱۸۱ : ای دو زلفت پر خم وچین چون کمند

شمارهٔ ۱۸۲ : غم ندارم در ره یار آنچه آزارم کنند

شمارهٔ ۱۸۳ : بدبخت هر که بی هنر وبی ادب بود

شمارهٔ ۱۸۴ : آتشی کز هجر یوسف در دل یعقوب بود

شمارهٔ ۱۸۵ : اگر از نقطه موهوم نشان خواهدبود

شمارهٔ ۱۸۶ : هرکه را دیدم به دیدار رخت مشتاق بود

شمارهٔ ۱۸۷ : من پی دلبر و او را بر دل منزل بود

شمارهٔ ۱۸۸ : از غم رویش مبین کز گریه چشمم نم بود

شمارهٔ ۱۸۹ : من نه آن مستم که باک از شحنه وشاهم بود

شمارهٔ ۱۹۰ : گفتم که دلا دلبر ما از چه غمین بود

شمارهٔ ۱۹۱ : دل زخمدار و طره او مشکبو بود

شمارهٔ ۱۹۲ : روشنی کف موسی همه ازروی تو بود

شمارهٔ ۱۹۳ : دلم از موی توآشفته چنان است که بود

شمارهٔ ۱۹۴ : دوش از برما یار نهان گشت وبری بود

شمارهٔ ۱۹۵ : پرده را بردار از رخسار بود

شمارهٔ ۱۹۶ : چهر تو آتش است وزلفت دود

شمارهٔ ۱۹۷ : گهی که طره طرار او به تاب رود

شمارهٔ ۱۹۸ : مردمان بینند کز چشمم همی خون می رود

شمارهٔ ۱۹۹ : آن سرو قد به سیر گل و لاله میرود

شمارهٔ ۲۰۰ : ای بلبل بی دل منال آخر گلت پیدا شود

شمارهٔ ۲۰۱ : سر بزن از زلف اگر خواهی که دلبرتر شود

شمارهٔ ۲۰۲ : نگاه بر رخ خوبان اگر گناه شود

شمارهٔ ۲۰۳ : جای من وتوزهدا کی به بهشت می شود

شمارهٔ ۲۰۴ : گلگون چو روی یار من از غازه می شود

شمارهٔ ۲۰۵ : ای باعث ایجاد جهان احمد محمود

شمارهٔ ۲۰۶ : بی سبب نبود که یار ازچشم خود دورم نمود

شمارهٔ ۲۰۷ : آن پری پابست گیسوی گره گیرم نمود

شمارهٔ ۲۰۸ : دردعشق یار را تدبیر نتوانم نمود

شمارهٔ ۲۰۹ : دیشب خیال چشم تومستم چنان نمود

شمارهٔ ۲۱۰ : وه که رم کرده غزالت را دل از من رام خواهد

شمارهٔ ۲۱۱ : دوش ساقی پیشم آمد تاکه جام می دهد

شمارهٔ ۲۱۲ : در ودیوار دل از عشق جانان چون خراب آید

شمارهٔ ۲۱۳ : دل ازتو بر نگیرم تا جان ز تن برآید

شمارهٔ ۲۱۴ : نخواهد آمد آن دلبر دگر در بر اگر آید

شمارهٔ ۲۱۵ : گفتم که چرا طبع تو ازمن بری آید

شمارهٔ ۲۱۶ : در دلم از تو پریچهره شکی می آید

شمارهٔ ۲۱۷ : از آن زمان که تو را شیوه دلبری گردید

شمارهٔ ۲۱۸ : شب شد وشمس منزوی گردید

شمارهٔ ۲۱۹ : پیش شیرین لب او وصف ز شکر نکنید

شمارهٔ ۲۲۰ : قاصد برسان به یار کاغذ

شمارهٔ ۲۲۱ : جز قد دلبر که داردطره های مشکبار

شمارهٔ ۲۲۲ : عاشق روی توام با کفر وایمانم چه کار

شمارهٔ ۲۲۳ : با لب لعلت مرا با چشمه حیوان چه کار

شمارهٔ ۲۲۴ : ریزم از بس خون زچشم اندرکنار

شمارهٔ ۲۲۵ : پرده را از روی خود انداخت یار

شمارهٔ ۲۲۶ : التفاتی به ما ندارد یار

شمارهٔ ۲۲۷ : زد سر زلف خود آن دلبر که اکنون دل ببر

شمارهٔ ۲۲۸ : ای دلمناز دهانت تنگ تر

شمارهٔ ۲۲۹ : تا به کی از دوری روی تو باید کرد صبر

شمارهٔ ۲۳۰ : هر زمان بر دل ما می کنی آزار دگر

شمارهٔ ۲۳۱ : از سر کوی تو حاشا که روم جای دگر

شمارهٔ ۲۳۲ : یادگار از جم به جا نبود به غیر ازجام دیگر

شمارهٔ ۲۳۳ : ای گیسوی تو واللیل ای رویت آیه نور

شمارهٔ ۲۳۴ : گفتمش بوسی ز لب ده گفت بر کف جان بگیر

شمارهٔ ۲۳۵ : نصیب جان ودلم شد بلای هجرت باز

شمارهٔ ۲۳۶ : بس دل مرده زنده گردد باز

شمارهٔ ۲۳۷ : چنگ این همه در طره طرار مینداز

شمارهٔ ۲۳۸ : ای مژه خونریز توچون ناوک دل دوز

شمارهٔ ۲۳۹ : داد آن هفته ز بس یار شرابم دو سه روز

شمارهٔ ۲۴۰ : دل تومایل جفا است هنوز

شمارهٔ ۲۴۱ : ساقی دگر شراب به جام از سبو مریز

شمارهٔ ۲۴۲ : دلبری دارد آن قمر که مپرس

شمارهٔ ۲۴۳ : دلبری می کند آن شوخ پری رو که مپرس

شمارهٔ ۲۴۴ : خواست از دولب او یک بوس

شمارهٔ ۲۴۵ : دلا غلام در دوست باش و سلطان باش

شمارهٔ ۲۴۶ : خواه اندر کعبه باش وخواه در بتخانه باش

شمارهٔ ۲۴۷ : زلف تو چو دودآمد وچهر تو چوآتش

شمارهٔ ۲۴۸ : عقل را چندی زمن بیگانه می کردند کاش

شمارهٔ ۲۴۹ : غم هجران به جان من زد آتش

شمارهٔ ۲۵۰ : دلبر سیمین تن من دل ز آهن باشدش

شمارهٔ ۲۵۱ : لعلی ازکان بدخش آورده لب می خواندش

شمارهٔ ۲۵۲ : چون دلم شد عاشقت دانی که من چون کردمش

شمارهٔ ۲۵۳ : بر دلم خورده تیر مژگانش

شمارهٔ ۲۵۴ : سیاووش است گردیده زره پوش

شمارهٔ ۲۵۵ : شنیده ام سخنی خوش که گفت باده فروش

شمارهٔ ۲۵۶ : خیز ای نگار باده بیاور پیش

شمارهٔ ۲۵۷ : شده است دل بر ما خون ز دست دلبر خویش

شمارهٔ ۲۵۸ : زهی جمال تو دیباچه کتاب ریاض

شمارهٔ ۲۵۹ : نوشته حاشیه صفحه جمال تو خط

شمارهٔ ۲۶۰ : خنجر به دست ترک تو دارد سر نزاع

شمارهٔ ۲۶۱ : پروانه را که داده تعلق به نور شمع

شمارهٔ ۲۶۲ : ای تیر مژگان تورا جان ودل مسکین هدف

شمارهٔ ۲۶۳ : رخ یک طرف دو طره جانانه یک طرف

شمارهٔ ۲۶۴ : هرکه را گم گشته دل پیدا کنش در زیر زلف

شمارهٔ ۲۶۵ : برده ای رونق زمشک تر ز زلف

شمارهٔ ۲۶۶ : دامن آن ماهم ار افتد به کف

شمارهٔ ۲۶۷ : ندیده روی دلبر را شدم از جان و دل عاشق

شمارهٔ ۲۶۸ : کس نگردد مبتلای درد وآزار فراق

شمارهٔ ۲۶۹ : بر سر ما آن نگار آورده کاری از فراق

شمارهٔ ۲۷۰ : فغان که دل به برم خون شد ازجفای فراق

شمارهٔ ۲۷۱ : ای رخت آئینه انوار حق

شمارهٔ ۲۷۲ : عقل است همچوشمع بر آفتاب عشق

شمارهٔ ۲۷۳ : عقل حیران گشته اندر کار عشق

شمارهٔ ۲۷۴ : الامان از عشق و از آزار عشق

شمارهٔ ۲۷۵ : گفتم ازهجر توخونین جگرم گفت چه باک

شمارهٔ ۲۷۶ : دشمنی دارنددرکار آب وآتش باد وخاک

شمارهٔ ۲۷۷ : زلفت شب قدر است ورخت ماه مبارک

شمارهٔ ۲۷۸ : ای ترک من ای آفت دین ودل وفرهنگ

شمارهٔ ۲۷۹ : گر ببیند رخ تو را بلبل

شمارهٔ ۲۸۰ : گفتم که عاشقم من وز این گفته ام خجل

شمارهٔ ۲۸۱ : ای نگار سیم تن ای بی وفای سنگدل

شمارهٔ ۲۸۲ : به جمال توگشته دل مایل

شمارهٔ ۲۸۳ : شب فراق تو بیرون نمی روم زخیال

شمارهٔ ۲۸۴ : مرا به جز غم وحسرت ز عشق یار چه حاصل

شمارهٔ ۲۸۵ : یا مشو ازدردعشق ای دل علیل

شمارهٔ ۲۸۶ : قسم به موی تو یعنی به سوره واللیل

شمارهٔ ۲۸۷ : کشدم بی تو بر بهشت ار میل

شمارهٔ ۲۸۸ : داده شه فرمان که مستان را نمایند احترام

شمارهٔ ۲۸۹ : ندیده برده دل و دین ز کف جمال توام

شمارهٔ ۲۹۰ : من شاهبازم کاین چنین اندر قفس افتاده ام

شمارهٔ ۲۹۱ : در رخ دلبر لبی شیرین چو شکر دیده ام

شمارهٔ ۲۹۲ : از غم عشق تو رسوای جهان گردیده ام

شمارهٔ ۲۹۳ : من اگر دور از توام پیش توام

شمارهٔ ۲۹۴ : فاش گویم عاشق رخسار دلبر گشته ام

شمارهٔ ۲۹۵ : عشق چون شمع است ومن پروانه ام

شمارهٔ ۲۹۶ : برآنند خلقی که من می پرستم

شمارهٔ ۲۹۷ : همه از باده من از گردش چشمت مستم

شمارهٔ ۲۹۸ : من نه مستم از شراب از چشم یار مستم

شمارهٔ ۲۹۹ : دوش با خونین دل خود گفتگوئی داشتم

شمارهٔ ۳۰۰ : به چین زلفت ار مشک ختا گفتم خطا گفتم

شمارهٔ ۳۰۱ : لب لعل تو یاقوت است مرجان راست یاقوتم

شمارهٔ ۳۰۲ : خراب کرد فراق رخ تو بنیادم

شمارهٔ ۳۰۳ : دست درحلقه آن زلف پریشان کردم

شمارهٔ ۳۰۴ : دوش در مستی به زلف یار چنگی می زدم

شمارهٔ ۳۰۵ : کافرم خوانند چون عاشق بدان دلبر شدم

شمارهٔ ۳۰۶ : پای بند خم آن زلف گره گیر شدم

شمارهٔ ۳۰۷ : از چهر آتشین تو آتش به جان شدم

شمارهٔ ۳۰۸ : گر چون دهان دوست ز غم بی نشان شدم

شمارهٔ ۳۰۹ : ای دل اگر یار منی در عشق شو ثابت قدم

شمارهٔ ۳۱۰ : نیارد سروهرگز میوه من چیزی عجب دیدم

شمارهٔ ۳۱۱ : یک آه اگر از دل صد چاک برآرم

شمارهٔ ۳۱۲ : چنان اندر کمند طره جانان گرفتارم

شمارهٔ ۳۱۳ : ز بسکه روز وشب اندر خیال دلدارم

شمارهٔ ۳۱۴ : تو راگمان که مناز دوری تو جان دارم

شمارهٔ ۳۱۵ : نه میل سیر گلشن نه تقاضای چمن دارم

شمارهٔ ۳۱۶ : تعالی الله زجانانی که دارم

شمارهٔ ۳۱۷ : نه من به عشق تو امروز خسته وزارم

شمارهٔ ۳۱۸ : من نه از زلف بتان این سان پریشان روزگارم

شمارهٔ ۳۱۹ : من همی گویم که عاشق بر رخ آن دلبرم

شمارهٔ ۳۲۰ : من از فراق توتاچندسوزم وسازم

شمارهٔ ۳۲۱ : خرم آندم که از این بزم جهان برخیزم

شمارهٔ ۳۲۲ : دل من هست چو عمان دهان شد صدفم

شمارهٔ ۳۲۳ : گفتم این شور من ازچیست بگفت از نمکم

شمارهٔ ۳۲۴ : در خم زلف توتا گشته گرفتار دلم

شمارهٔ ۳۲۵ : ای دل آزار مباش از پی آزار دلم

شمارهٔ ۳۲۶ : خیمه زدسلطان عشق اندر دلم

شمارهٔ ۳۲۷ : خیال رویتوبیرون نمی رودزدلم

شمارهٔ ۳۲۸ : از فراقت نه چنان تنگ دلم

شمارهٔ ۳۲۹ : گفتم که مهی گفت که ماهست غلامم

شمارهٔ ۳۳۰ : اگر بداگر خوبم از دوستانم

شمارهٔ ۳۳۱ : زنده دور از روی آن سیمین تنم

شمارهٔ ۳۳۲ : گفتمش دیوانه ام گفتا که زنجیرت کنم

شمارهٔ ۳۳۳ : ز آب چشم از بسکه روز و شب زمین را تر کنم

شمارهٔ ۳۳۴ : تونوبهار منی نوبهار را چکنم

شمارهٔ ۳۳۵ : شد وقت آنکز بی خودی وصفی ز دلداری کنم

شمارهٔ ۳۳۶ : گر توگوئی بت پرستم بت پرستی میکنم

شمارهٔ ۳۳۷ : همچو چشم آن صنم بی باده مستی می کنم

شمارهٔ ۳۳۸ : ز حال من خبرت نیست کز فراق تو چونم

شمارهٔ ۳۳۹ : تا که خود را ز بر دوست جدا می‌بینم

شمارهٔ ۳۴۰ : نه از وصل تو دلشادم نه در هجر تو غمگینم

شمارهٔ ۳۴۱ : تا گدای درتوام شاهم

شمارهٔ ۳۴۲ : توگرماه منی من ماه تابان را نمی خواهم

شمارهٔ ۳۴۳ : توسلیمانی وما مورتوایم

شمارهٔ ۳۴۴ : ما اگر خاریم اگر گل از گلستان توایم

شمارهٔ ۳۴۵ : توصاحب کرمی ما گدای کوی توایم

شمارهٔ ۳۴۶ : ما کجا کی عاشق دلخسته ایم

شمارهٔ ۳۴۷ : ما عاشقان مست دل از دست داده ایم

شمارهٔ ۳۴۸ : دین ودل درعشق یار از گفتگوئی داده ایم

شمارهٔ ۳۴۹ : گوئیم عاشقیم وز هجرت نمرده ایم

شمارهٔ ۳۵۰ : ما به یاد آن پری دیوانه ایم

شمارهٔ ۳۵۱ : در تصور ما که ما بینای روی دوستیم

شمارهٔ ۳۵۲ : یک یار وفادار دراین شهر ندیدیم

شمارهٔ ۳۵۳ : ما روز ازل عاشق رخسار توبودیم

شمارهٔ ۳۵۴ : ما ز گیسوی پریشانی تو آشفته تریم

شمارهٔ ۳۵۵ : ز سوز عشق تودرسینه آتشی داریم

شمارهٔ ۳۵۶ : ساقی به یاد چشم وی برخیز و ده جام مِیَم

شمارهٔ ۳۵۷ : آگه نیی که بیتو شب و روز چون کنیم

شمارهٔ ۳۵۸ : کسی نشدخبر از حال ما که ما چونیم

شمارهٔ ۳۵۹ : دل به من گوید ز غم کز شهر در هامون رویم

شمارهٔ ۳۶۰ : به که ما دیوانه از عشق پری روئی شویم

شمارهٔ ۳۶۱ : روز است وآفتاب است شمع و چراغ جوئیم

شمارهٔ ۳۶۲ : یا رب آن عمر ز من رفته به من بازرسان

شمارهٔ ۳۶۳ : نیست غم پروانه را از سوختن

شمارهٔ ۳۶۴ : پیش شمع عارضش پروانه می باید شدن

شمارهٔ ۳۶۵ : چه بد آغاز وسرانجام چه خواهدبودن

شمارهٔ ۳۶۶ : ای دل نیی عاشق برو بر خویشتن بهتان مزن

شمارهٔ ۳۶۷ : ای پادشاه خوبان رحمی بر این گدا کن

شمارهٔ ۳۶۸ : در آئینه بر عارض خود نظر کن

شمارهٔ ۳۶۹ : ساقی ار باده دهی ساغر ما را خم کن

شمارهٔ ۳۷۰ : گفت یار ار عاشقی از سوختن پروانکن

شمارهٔ ۳۷۱ : خود را به شمع او دلا در سوختن پروانه کن

شمارهٔ ۳۷۲ : شد ز آب چشمه چشم جویم روان به دامن

شمارهٔ ۳۷۳ : ساقی امشب می دهی گر می به من

شمارهٔ ۳۷۴ : فراق یار چه دانی چه می کندبا من

شمارهٔ ۳۷۵ : بیدار شد ز خواب بخت به خواب من

شمارهٔ ۳۷۶ : خرم آن دم که نشنید بت من در بر من

شمارهٔ ۳۷۷ : هر که را بدخو است یار آگه بود از حال من

شمارهٔ ۳۷۸ : باز افتاده به یاد رخ جانان دل من

شمارهٔ ۳۷۹ : چشمه حیوان من شد لب جانان من

شمارهٔ ۳۸۰ : آتشی عشق زد به خرمن من

شمارهٔ ۳۸۱ : ای ترک مشک طره کافور روی من

شمارهٔ ۳۸۲ : این صنم کیست که نبود بشری بهتر از این

شمارهٔ ۳۸۳ : من پیرم و دل مرده تو داری به جبین چین

شمارهٔ ۳۸۴ : روی ننموده ربودی دل ودین

شمارهٔ ۳۸۵ : تو از فرهاد دل بری نه شیرین

شمارهٔ ۳۸۶ : گفتمش چون بینمت ای نازنین

شمارهٔ ۳۸۷ : در نافه از خطا مشک می زدبسی دم از بو

شمارهٔ ۳۸۸ : هر صفائی که دارد آن مه رو

شمارهٔ ۳۸۹ : دیشب من و دل تا سحر کردیم از بس گفتگو

شمارهٔ ۳۹۰ : ای بت ماه روی مشکین مو

شمارهٔ ۳۹۱ : چومریخی ز خون چون ماهی از رو

شمارهٔ ۳۹۲ : ای دل چنین بازی مکن با طره طرار او

شمارهٔ ۳۹۳ : گر کنی پیدا رهی ای شانه درگیسوی او

شمارهٔ ۳۹۴ : اگر به حکم قضا می شود رضا دل تو

شمارهٔ ۳۹۵ : چشمم فتد در آینه گر برجمال تو

شمارهٔ ۳۹۶ : هر کس افتد به خیال من وتو

شمارهٔ ۳۹۷ : ای قدم خم گشته تر ز ابروی تو

شمارهٔ ۳۹۸ : من چیستم که دم زنم از عشق روی تو

شمارهٔ ۳۹۹ : بسته دلم را به بند حلقه گیسوی تو

شمارهٔ ۴۰۰ : مرا ترکی است غارتگر سنان‌مژگان کمان‌ابرو

شمارهٔ ۴۰۱ : بر درد دل خسته ام دوست دوا شو

شمارهٔ ۴۰۲ : دل در برم دیوانه شد زنجیر زلف یار کو

شمارهٔ ۴۰۳ : دیوانه شد دل در برم زنجیر زلف یار کو

شمارهٔ ۴۰۴ : گفتم بده بوسی ز لب گفتا زر وسیم توکو

شمارهٔ ۴۰۵ : آری اگر ای بادز دلبر خبری کو

شمارهٔ ۴۰۶ : از مژه سنان داری وجوشن به بر ازمو

شمارهٔ ۴۰۷ : آینه در پیش خود بگرفت وگفتا کن نگاه

شمارهٔ ۴۰۸ : به حسن چون تو نه آید کسی نه آمده بالله

شمارهٔ ۴۰۹ : عکس رخ آن ماه در جام شراب انداخته

شمارهٔ ۴۱۰ : در دلم عشق آتشی افروخته

شمارهٔ ۴۱۱ : عاشق روی نگارم کفر چه ایمان چه

شمارهٔ ۴۱۲ : در شاه نشین دل من یار نشسته

شمارهٔ ۴۱۳ : ز مو قیمت مشک وعنبر شکسته

شمارهٔ ۴۱۴ : دل جای در آن طره طرار گرفته

شمارهٔ ۴۱۵ : مگومرا ز چه دلبر ز برجدا کرده

شمارهٔ ۴۱۶ : سلطان عشق ما را سرباز خویش کرده

شمارهٔ ۴۱۷ : گردش چشم تو مستم کرده

شمارهٔ ۴۱۸ : بر آتش دلم آن مه ز مهر آب زده

شمارهٔ ۴۱۹ : خیز ای بت من باده گلگون کهن ده

شمارهٔ ۴۲۰ : تا ز دلم خبر شوی آینه پیش روی نه

شمارهٔ ۴۲۱ : عجب از روح مجسم بدنی ساخته ای

شمارهٔ ۴۲۲ : روبروی آفتاب آئینه بر رو بسته ای

شمارهٔ ۴۲۳ : از چه همچون زلف یار ای دل پریشان گشته ای

شمارهٔ ۴۲۴ : دل از بت و از بت‌پرست اندر کلیسا برده‌ای

شمارهٔ ۴۲۵ : نه همی دین و دل از ما برده ای

شمارهٔ ۴۲۶ : باز بر رخ مشکین را پریشان کرده ای

شمارهٔ ۴۲۷ : چرا تواینهمه ای ماه بی وفا شده ای

شمارهٔ ۴۲۸ : چرا تو این همه ای ماه بی وفا شده ای

شمارهٔ ۴۲۹ : چه خورده ای که ز رخ همچوارغوان شده ای

شمارهٔ ۴۳۰ : توچرا اینهمه بدخو شده ای

شمارهٔ ۴۳۱ : تیر مژگان وسنان قد و زره موشده ای

شمارهٔ ۴۳۲ : روی تو را ندیده دلم را ربوده ای

شمارهٔ ۴۳۳ : گفتم بهای بوسه ای گویند جان فرموده ای

شمارهٔ ۴۳۴ : دارد آن مه نه همی چشم سیاه عجبی

شمارهٔ ۴۳۵ : دور ازتو فارغ نیستم از درد و تب روز و شبی

شمارهٔ ۴۳۶ : دلبر ما را به حال ما اگر بود التفاتی

شمارهٔ ۴۳۷ : ای دل بیا برای تو دارم بشارتی

شمارهٔ ۴۳۸ : تعالی الله چه دولت بر سر استی

شمارهٔ ۴۳۹ : کند زلف تو گاهی سرکشی گه می کند پستی

شمارهٔ ۴۴۰ : چه شد که مه بریدی وعهد بشکستی

شمارهٔ ۴۴۱ : نه چون چشم تو دیدم چشم مستی

شمارهٔ ۴۴۲ : گفتم به لاله داغ به دل بهر کیستی

شمارهٔ ۴۴۳ : ای دل چنین درتاب وتب از عشق روی کیستی

شمارهٔ ۴۴۴ : چه اول مهربان بودی چه آخر کینه جو گشتی

شمارهٔ ۴۴۵ : بتا دیر آمدی وزودرفتی

شمارهٔ ۴۴۶ : گر طالعم کند به وصالت حمایتی

شمارهٔ ۴۴۷ : گفتی دهمت بوسی ودیدی که ندادی

شمارهٔ ۴۴۸ : ای دوست که ترک دوستان کردی

شمارهٔ ۴۴۹ : گشودی زلف مشک افشان جهان رامشکبو کردی

شمارهٔ ۴۵۰ : دیوانه ام ای شوخ پری وار توکردی

شمارهٔ ۴۵۱ : تاکس نبیندت ز نظرها نهان شدی

شمارهٔ ۴۵۲ : خواستم بینم رخت را لن‌ترانی‌گو شدی

شمارهٔ ۴۵۳ : گفتم ای عشق ده مرا پندی

شمارهٔ ۴۵۴ : زنی از غمزه ای شوخ ار به نیشکر شکرخندی

شمارهٔ ۴۵۵ : عجب ای ترک بی وفا بودی

شمارهٔ ۴۵۶ : برقع ز رخ گشودی دل ازکفم ربودی

شمارهٔ ۴۵۷ : اگر زآن زلف مشک افشان به چنگ افتدا مرا تاری

شمارهٔ ۴۵۸ : اگر از زلف تودر دست من افتد تاری

شمارهٔ ۴۵۹ : بینم ای ترک عجب خونخواری

شمارهٔ ۴۶۰ : نگرددماه نوطالع گر از رخ پرده برداری

شمارهٔ ۴۶۱ : از طلعت اگر ماهی گفتار چرا داری

شمارهٔ ۴۶۲ : چرا با دیگران مهر و وفا با من ستم داری

شمارهٔ ۴۶۳ : دل ز آهن تو سیم تن داری

شمارهٔ ۴۶۴ : وفا گر بگوئیم داری نداری

شمارهٔ ۴۶۵ : مرا ای آسمان تا کی دمی آسوده نگذاری

شمارهٔ ۴۶۶ : میان دلبران باشد مرا یک یار عیاری

شمارهٔ ۴۶۷ : فغان که یار ندارد به ما سر یاری

شمارهٔ ۴۶۸ : چون تونبودآدمی در دلبری

شمارهٔ ۴۶۹ : نه همی تنها دل ودین از کف من می بری

شمارهٔ ۴۷۰ : جام می در دست بگرفت وبه من گفت آن پری

شمارهٔ ۴۷۱ : تا ز عشق روی خوددیوانه ام کرد آن پری

شمارهٔ ۴۷۲ : مگر گشتی اسیر سروقدی چون من ای قمری

شمارهٔ ۴۷۳ : دلا منال گراز یار خویشتن دوری

شمارهٔ ۴۷۴ : مگرنه جان منی پس چرا ز من دوری

شمارهٔ ۴۷۵ : چرا به کار جهان روز و شب به تدبیری

شمارهٔ ۴۷۶ : اگر آن مهربان یارم شود مهمان شب و روزی

شمارهٔ ۴۷۷ : گمان مکن که اگر بد کند کسی به کسی

شمارهٔ ۴۷۸ : نه مایلی به چه رنجش که یار ما باشی

شمارهٔ ۴۷۹ : تو راکه گفته ندانم که این چنین باشی

شمارهٔ ۴۸۰ : چون شانه را به طره طرار می کشی

شمارهٔ ۴۸۱ : توبه زلف از پی آزار دلم شانه کشی

شمارهٔ ۴۸۲ : ای نازنین شمایل آشوب عقل وهوشی

شمارهٔ ۴۸۳ : بتا به کشتن ما عاشقان چه می کوشی

شمارهٔ ۴۸۴ : همچو چهرت کی بود آتش چوزلفت دودکی

شمارهٔ ۴۸۵ : زدستم بر نمی آید که در زلفت زنم چنگی

شمارهٔ ۴۸۶ : توعجب سست عهد وسخت دلی

شمارهٔ ۴۸۷ : بیاد ابروی تو شد قدم به شکل هلالی

شمارهٔ ۴۸۸ : نه همچوعارض تو به گلشن بود گلی

شمارهٔ ۴۸۹ : چون پریشانی به زلف یار دارد عالمی

شمارهٔ ۴۹۰ : دین ودل برده ازکفم صنمی

شمارهٔ ۴۹۱ : بوسه دل از لعل جان بخشت هوس داردهمی

شمارهٔ ۴۹۲ : بوی یار مهربان آیدهمی

شمارهٔ ۴۹۳ : آن مه فکنده از زلف بررخ حجاب نیمی

شمارهٔ ۴۹۴ : آشوب شهری شورجهانی

شمارهٔ ۴۹۵ : نمی شنیدم اگرگاهی از لبت سخنی

شمارهٔ ۴۹۶ : گفتی از چیست که شیرین سخنی

شمارهٔ ۴۹۷ : سروقد غنچه دهن گل بدنی

شمارهٔ ۴۹۸ : عجب از چشم سیه راهزنی

شمارهٔ ۴۹۹ : ز آتشین رخ آتشم تا کی به خرمن می زنی

شمارهٔ ۵۰۰ : تو آتشین رخ اگر سر به زیر آب کنی

شمارهٔ ۵۰۱ : بت پرستی می کنم جا در کلیسا گر کنی

شمارهٔ ۵۰۲ : چنگی به زلف اوزدم گفتا جسارت می کنی

شمارهٔ ۵۰۳ : در کجائی شب و روز ای دل اگر یار منی

شمارهٔ ۵۰۴ : سروها دیده ام به هر چمنی

شمارهٔ ۵۰۵ : نظر در آینه کن تا جمال خویش ببینی

شمارهٔ ۵۰۶ : اگر در آینه روزی جمال خویش ببینی

شمارهٔ ۵۰۷ : چشمت خدای داده که صاحب نظر شوی

شمارهٔ ۵۰۸ : ای دل به جان بکوش که اهل نظر شوی

شمارهٔ ۵۰۹ : ای وجودت مظهر لطف الهی

شمارهٔ ۵۱۰ : ای گدای در توهر شاهی

شمارهٔ ۵۱۱ : به ماه وسرو تو رانسبتی نبودگهی

شمارهٔ ۵۱۲ : سزد کز حسن در عالم کنی دعوی به یکتائی

شمارهٔ ۵۱۳ : با سنگ بت سنگدلم گفت ز مائی

شمارهٔ ۵۱۴ : تنها همی نه با من با هر کس آشنائی

شمارهٔ ۵۱۵ : من به پیش خویش می پنداشتم یارم توئی

شمارهٔ ۵۱۶ : از چیست ترشرویی؟ بهر چه تلخ گویی؟

شمارهٔ ۵۱۷ : روا نباشد اگر گویمت که مه روئی