شمارهٔ ۱۸۶

هوش مصنوعی: هر کسی را که دیدم، خواهان دیدن روی تو بود. زیبایی چهره‌ات به قدری معروف و مشهور است که همه را به خود جذب می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر ماه از زیبایی چهره‌ات برخوردار بود، با داشتن زلف‌های مشکی مثل تو به نظر می‌رسید. اگر سرو بلند قامت، مانند قامت تو بود، آن‌گاه ساق‌هایش باید نقره‌ای می‌بود.

هوش مصنوعی: در صورت زیبایی چهره‌ات، می‌توانستم بگویم که زیبایی‌ات آنقدر قابل توجه است که می‌تواند به خوبی ثبت و مستند شود، هرچند که من خطی از عنبر را بر آن دیده‌ام که نشانه‌ای از زیبایی دیگر هم هست.

هوش مصنوعی: هر چیزی که از من داری و در دل من است، به خاطر زیبایی ابروی تو به من بخشیده‌ای. ابروی تو همچون قوس و طاقی است که در دل من جای دارد و من را مجذوب خود کرده است.

هوش مصنوعی: من از نیشی که از شست تو خوردم خوشحال‌ترم از نوشیدنی‌ای که می‌نوشم، زیرا زهر که از دست تو به من رسیده، بهتر از هر دارویی است.

هوش مصنوعی: اگر آن معشوق شیرازی در قلب من نمی‌بود، زیبایی‌های او همچنان پراکنده و بی‌نظم مانده بودند.

هوش مصنوعی: دیدم آن زبانی را که درباره‌اش صحبت می‌کردند. این زبان، به اندازه‌ای تنگ و محدود بود که حتی نسبت به چشم مور هم کوچک‌تر به نظر می‌رسید و در عین حال، از عمق دل عاشقان صحبت می‌کرد.

هوش مصنوعی: در آغوش من، از غم آن چهره‌ی آتشین، دل من به شدت آسیب دید. چرا که غمش، سوزاننده‌تر از آتش است و دل مرا به آتش کشیده است.

هوش مصنوعی: از خوش‌اقبالی‌اش تا زمانی که جانش را خواست، فداکاری کرد، تا اینکه نشان دهد جان دادن در برابر او برایش دشوار بود.