شمارهٔ ۸۴

هوش مصنوعی: اگر تو محبوب من هستی، پس چه کاری با دیگران داری؟ در روز و شب چطور می‌توانی در جمع بیگانه‌ها وقت بگذرانی؟

هوش مصنوعی: به تو گفتم که تو مانند ماه هستی، اما حالا فهمیدم که در این گفته‌ام اشتباه کردم. اگر تو واقعاً مانند ماه هستی، پس چرا آن گیسوی عطرآگین تو بر چهره‌ات نیست؟

هوش مصنوعی: به تو گفتم که به مانند سرو هستی، اما حالا فهمیدم که اشتباه می‌کردم. اگر تو به راستی همچون سرو هستی، پس این زیبایی و رفتار تو چه معنایی دارد؟

هوش مصنوعی: به تو گفتم، ای ضحاک زمانهٔ ما، از ظلم و ستمی که می‌کنی خبر داری؟ اگر نه، بر دوشت مارهایی از موهایت نشسته است که نشانی از سرنگونی و فساد است.

هوش مصنوعی: با دو چهره زیبای تو، باغ پر از گل چه زیبا و دلرباست و با دو موهای معطر و زیبا، چه نیازی به عطرهای گران‌قیمت هست؟

هوش مصنوعی: تو بارها گفته‌ای که وقتی مست شوم، بوسه‌ای از تو می‌گیرم. حالا که اقرار کرده‌ام به عهدی که نشکسته‌ای، به چه دلیلی انکار می‌کنی؟

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به ما وصل شوی، بگو که آیا پول و ثروت برایت چه ارزشی دارند؟