شمارهٔ ۱۸۱

هوش مصنوعی: ای زلف‌های پرچین و خم تو مانند کمند، در دامان تو دل‌های بسیاری گرفتار شده‌اند.

هوش مصنوعی: دل از لب و چشمان تو آرام می‌گیرد، مانند اینکه کودک از بادام و قند سیراب و خوشحال می‌شود.

هوش مصنوعی: از آسیب و حسد دیگران نترس، زیرا همان‌طور که لباس تو به آتش نمی‌افتد، شخصیت و سیرت تو هم از این بدخواهی‌ها در امان خواهد ماند.

هوش مصنوعی: چهره و موهای تو مانند کافور و مشک هستند و این زیبایی باعث می‌شود که به دیگران بخندند و به آن‌ها فخر بفروشی.

هوش مصنوعی: بدن تو هرگز نرمی و لطافت چیزی همچون پرنیان یا حریر یا پرند را تجربه نکرده است.

هوش مصنوعی: هیچ دزدی به اندازه زلف‌های تو معتبر نیست و هیچ مستی به اندازه چشمان تو هوشمند نیست.

هوش مصنوعی: حراست از زیبایی تو به مانند نگهبانی است که همیشه در کمین است و هر لحظه آماده است تا زیبایی‌ات را به دام اندازد.

هوش مصنوعی: من از فراق تو فریاد می‌زنم مانند نی، اما تا کی این حال را داشته باشم؟ و عشق تو مرا مانند شراب به جوش می‌آورد، اما تا کی این عشق ادامه خواهد داشت؟

هوش مصنوعی: با کسی که با بدخواهی و کینه با تو رفتار می‌کند، مدارا کن؛ چون شانس و موفقیت او از جانب خداوند است و نمی‌توان آن را نادیده گرفت.