شمارهٔ ۱۲۱

هوش مصنوعی: بوی موی تو دل مرا به درد می‌آورد و تنهایی‌ام را عمیق‌تر می‌کند. بوی خوش نافه تاتار هم نمی‌تواند مانند موی تو احساس خوشایندی به من بدهد.

هوش مصنوعی: صورت زیبای تو را خلیل الله می‌نامم، چون تو در آتش قرار داری و آتش را به خود گلزار کرده‌ای.

هوش مصنوعی: چشم بیدار تو با آن مژه‌ها مانند شمشیری است که به دست گرفته‌ام، اما باید بگویم که تو درگیر جنگی با دنیا هستی و به ما توجهی نداری.

هوش مصنوعی: این شعر به بیان زیبایی و مقام خاصی که سرو (نماد زیبایی) و ماه (نماد زیبایی و جذابیت) دارند، می‌پردازد. در آن گفته می‌شود که هیچ نسبتی میان زیبایی و قامت و چهره سرو و ماه وجود ندارد؛ زیرا آن چهره و قامت سرو به قدری دلربا و جذاب است که حتی ماه هم نمی‌تواند چیزی درباره‌اش بگوید. به عبارت دیگر، زیبایی و شکوه سرو آنقدر بیش از حد است که ماه نیز در برابرش خاموش است.

هوش مصنوعی: چشم تو به خاطر مستی اش، دوست را از دشمن تشخیص نمی‌دهد، ولی در عشق و دلبری، هوش و ذکاوت تو بسیار بالاست و از هر هشیاری بیشتر است.

هوش مصنوعی: چشم محبوبم در دسترس نیست، ای دل، کمتر ناله کن. کسی اینگونه در کنار کسی که بیمار دارد، ناله نمی‌کند.

هوش مصنوعی: این بیت به وضعیت اسفناک و سخت رنج‌های یک فرد اشاره دارد. اگرچه در زمانه‌ای پر از ظلم و سختی زندگی می‌کند، ولی او به خاطر چنگال‌های درنده‌ی سرنوشت و دشواری‌های روزگار ناامید و خسته نمی‌شود. در واقع، امیدش را به رغم تمام مشکلات از دست نمی‌دهد و هنوز هم به آینده‌ای بهتر فکر می‌کند.

هوش مصنوعی: دوست ما در هر جایی حاضر است، اما نمی‌توانیم او را ببینیم. او به هر کس که خواهان دیدارش باشد، پاسخ می‌دهد.

هوش مصنوعی: آن شخص با قد بلندی که دارد، همچون روز قیامت به پا خواسته و گویی تا پایان دنیا فعالیت و تاثیرگذاری خواهد داشت.