شمارهٔ ۸۱

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌گوید که سرزمین‌های ختن، تبت و تاتار در دسترس هستند؛ زیرا بیداری و روشنی صبح از زیبایی زلف تو تاثیر گرفته است.

هوش مصنوعی: در طول شب و روز تنها به یاد تو هستم و هیچ کار دیگری ندارم که به آن فکر کنم. در تمام سال هم به جز فکر تو هیچ دغدغه‌ای ندارم.

هوش مصنوعی: می‌توان گفت که هر جا که مرغی در قفسی گرفتار است، دلم از آن خبر دارد.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم تصور کنم که در کنار کسی غیر از تو باشم، هرچند در هر جایی که بروم، گل‌های زیبا هستند، اما باز هم کنار آن‌ها خارهایی وجود دارد.

هوش مصنوعی: آیا به جز از گیسوی تو کسی می‌تواند گره‌های زندگی را باز کند؟ هیچ دکانی به اندازه عطاری، دارو و درمان ندارد.

هوش مصنوعی: چشم زیبای تو به قدری جذاب است که ذهن و هوش مرا می‌برد. نمی‌توان گفت که در زمان تو کسی می‌تواند هوشیار باشد.

هوش مصنوعی: ای دل، در مقابل آن چشمان سیاه ناله نکن، زیرا اگر در آغوش کسی بیمار باشد، هیچ‌کس از او شکایت نمی‌کند.

هوش مصنوعی: مردم به خاطر زیبایی چشمان مست تو و تأثیری که بر دل من دارد، می‌گویند که تو مانند کافری هستی که با خنجر به دلم می‌زند.

هوش مصنوعی: احساس آشفته و پریشان دلم را تنها خودت می‌دانی، درست مثل آن پرنده‌ای که در دهان مار گرفتار شده است.

هوش مصنوعی: عجیب نیست اگر بر روی مشک پا بگذاری، چرا که در زیر هر چین و خم موی تو، انبوهی از زیبایی و راز نهفته است.

هوش مصنوعی: در زمانه ما، هیچ کس جز تو که موی تو گرانی دین را به دوش می‌کشد، دوستدار دین نیست؛ حتی اگر راهزنان و بی‌رحمانه به دنبال تو باشند.

هوش مصنوعی: هر جا که بروی و در هر صحبت و گفتگو که بر سر زبان‌هاست، به زیبایی و عظمت چهره تو اشاره شده است.