شمارهٔ ۳۸۴

هوش مصنوعی: ای محبوبی که با جمال خود، دل و ایمان مرا ربودی، قربان تو می‌روم حتی بر وهم و خیالی که نسبت به تو دارم.

هوش مصنوعی: عالم بالا از درد و غم تو به سرش خاک می‌ریزد و زمین نیز در درگاه تو نشسته و خاکی است.

هوش مصنوعی: تعجبی ندارد اگر از توانایی روزگار، چیزی را پایین‌تر از زمین قرار دهی.

هوش مصنوعی: آیا می‌توانی این زمین پست را از مقام بالای خود بالاتر ببری و بر چرخ آسمان فائق شوی؟

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم باور کنم که از درِ تو ناامیدی به دل ابلیس راه پیدا کرده باشد.

هوش مصنوعی: هر جا که نگاه می‌کنم، زیبایی تو به چشم می‌آید و به خاطر تو چشمانم واقعیت را بهتر می‌بینند.

هوش مصنوعی: هر کسی که از یاد تو غافل شود، تمامی اعضای او به او نفرین می‌کنند.

هوش مصنوعی: کسی که خود را فراموش کرده و به تو کاملًا توجه کرده است، همه چیز او را ستایش می‌کند.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو، همیشه خوشبختی و سعادت به سراغم می‌آید. خدایا، آمین.