خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

نشاط اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : صبح شد برخیز و برزن دامن خرگاه را

شمارهٔ ۲ : بر سر کوی خرابات مقامی‌ست مرا

شمارهٔ ۳ : صبح است و گشادند در دیر مغان را

شمارهٔ ۴ : هر بلایی کزو رسید مرا

شمارهٔ ۵ : ای فروغ ماه از شمع شبستان شما

شمارهٔ ۶ : تهی کردیم از نامحرمان هم دیده و دل را

شمارهٔ ۷ : نشناخت دل از زلف تو ویرانهٔ خود را

شمارهٔ ۸ : دادم بغمت شادی این هر دو جهان را

شمارهٔ ۹ : بگذر ای ناصح فرزانه ز افسانهٔ ما

شمارهٔ ۱۰ : نام تو کلید بستگی‌ها

شمارهٔ ۱۱ : درد چون نیست چه تأثیر بود درمان را

شمارهٔ ۱۲ : جز بجان کس نشناسد صفت جانان را

شمارهٔ ۱۳ : منع نظاره روا نیست تماشایی را

شمارهٔ ۱۴ : آب گو بگذر ز سر این خانه را

شمارهٔ ۱۵ : یا رب که چشم بد نرسد آن نگاه را

شمارهٔ ۱۶ : به یاد آرید یاران مردن حسرت‌نصیبی را

شمارهٔ ۱۷ : پیداست سر وحدت از اعیان اماتری

شمارهٔ ۱۸ : شمیم باد بهاری ببین و فیض سحاب

شمارهٔ ۱۹ : حل العزام خلو اذا مهجة کئیب

شمارهٔ ۲۰ : از عاشقان چه خوشتر رسوایی و ملامت

شمارهٔ ۲۱ : گاه کاخ است نه وقت چمن است

شمارهٔ ۲۲ : حلقه‌ای خواهم به گوش ای عشق از زنجیر دوست

شمارهٔ ۲۳ : رخی بغیر رخ دوست در مقابل نیست

شمارهٔ ۲۴ : خار از آن باغ بپای دل ماست

شمارهٔ ۲۵ : بر آستان بنشین گر بخانه راهی نیست

شمارهٔ ۲۶ : در دلم جلوه نما یا شمری فرسنگ است

شمارهٔ ۲۷ : فرخنده پیکریست که سر در هوای تست

شمارهٔ ۲۸ : تنها نه من که چشم جهانی به روی تست

شمارهٔ ۲۹ : صبح است و بهار است و گل و نقل و نبید است

شمارهٔ ۳۰ : دلگشا بی یار زندان بلاست

شمارهٔ ۳۱ : کشور دل از جهانی دیگر است

شمارهٔ ۳۲ : بیا که نوبت مستی عشق و شرب مدام است

شمارهٔ ۳۳ : سرتاسر عالم به تن امروز سری نیست

شمارهٔ ۳۴ : هر کرا دل، دلبری را منزل است

شمارهٔ ۳۵ : در عشق هیچ مرحله جای درنگ نیست

شمارهٔ ۳۶ : قرارگاه جهان بر مدار تقدیر است

شمارهٔ ۳۷ : بهر جا بنگرم بالا و گرپست

شمارهٔ ۳۸ : زنده بی عشق کسی در همه ی عالم نیست

شمارهٔ ۳۹ : گرچه ما را پای تا سرجرم و سر تا پا خطاست

شمارهٔ ۴۰ : حاصل هر دو جهان خوشه ای از خرمن ماست

شمارهٔ ۴۱ : روز طرب و خرمی دولت و دین است

شمارهٔ ۴۲ : این سرما و آن خم زنجیر اوست

شمارهٔ ۴۳ : غم به جایی فکند رخت که غمخواری هست

شمارهٔ ۴۴ : شمشیر بدست آمد سر مست زجام است

شمارهٔ ۴۵ : از خواجگان کرامت و از بندگان خطاست

شمارهٔ ۴۶ : فصل گل است و موسم دیوان و گاه نیست

شمارهٔ ۴۷ : مهی امشب مگر در خانهٔ ماست

شمارهٔ ۴۸ : راه بیرون شدن از هر دو جهانم هوس است

شمارهٔ ۴۹ : سرم خوش است و دو عالم به مدعای من است

شمارهٔ ۵۰ : جانم بلب و جام لبالب ز شراب است

شمارهٔ ۵۱ : خاک بادا بسری کش اثر از سنگی نیست

شمارهٔ ۵۲ : بستم ز دعا لب که دعا بی هوسی نیست

شمارهٔ ۵۳ : زاهد ار ره ندهد خانه ی خماری هست

شمارهٔ ۵۴ : جان و جانان، دل و دلبر به هم است

شمارهٔ ۵۵ : آگاه کسی ز کار ما نیست

شمارهٔ ۵۶ : شاهد ما چه غم ار پرده دروقلاش است

شمارهٔ ۵۷ : فرخنده طایری که گرفتار دام تست

شمارهٔ ۵۸ : گر بسوزیم بآتش همه گویند سزاست

شمارهٔ ۵۹ : وقت آن شد که ز میخانه در آیم سر مست

شمارهٔ ۶۰ : گر شهر حرام است و گرماه صیام است

شمارهٔ ۶۱ : مثال این تن خاکی و خاک، آب و حباب است

شمارهٔ ۶۲ : عشق آفت و حسن دلفریب است

شمارهٔ ۶۳ : شمشیر تو چشمه ی حیات است

شمارهٔ ۶۴ : رقیب را مگر الفت بپاسبان باقیست

شمارهٔ ۶۵ : اگرت دیده و دل شیفته و گریان نیست

شمارهٔ ۶۶ : جز بر این در سری به سامان نیست

شمارهٔ ۶۷ : درد ما را نوبت بهبودی است

شمارهٔ ۶۸ : نوبت عیداست و عید دولت و دین است

شمارهٔ ۶۹ : حاصل انجام جز کشته ی آغاز نیست

شمارهٔ ۷۰ : نوبت خرمی بستان است

شمارهٔ ۷۱ : عالمی در شادی و ما را غم است

شمارهٔ ۷۲ : سر نهادیم به سودای کسی کاین سر ازوست

شمارهٔ ۷۳ : زان شعله که در دلم نهان است

شمارهٔ ۷۴ : قاصدی مژده رسان در راه است

شمارهٔ ۷۵ : ای جمالت شمع هر جا محفلی ست

شمارهٔ ۷۶ : چشم صاحبنظران خیره بر آن ایوان است

شمارهٔ ۷۷ : این چه دشت است که سرتاسر آن گردی نیست

شمارهٔ ۷۸ : دوست می‌گفتم ترا زاول نه آن می‌بینمت

شمارهٔ ۷۹ : چه شتابی از پی من تو که رنجه شد سمندت

شمارهٔ ۸۰ : هر کرا دل با خدای مطلق است

شمارهٔ ۸۱ : حاجت به عرض حاجت و اظهار حال نیست

شمارهٔ ۸۲ : پیوند غمت گسستنی نیست

شمارهٔ ۸۳ : بعد از این فارغ ز غوغای جهان می‌خواهمت

شمارهٔ ۸۴ : مثال هستی با نیستی روان و تن است

شمارهٔ ۸۵ : بدردم ننگرد درمانم این است

شمارهٔ ۸۶ : ما هم چو پرده برفکند آفتاب چیست

شمارهٔ ۸۷ : سلسله ای ساخته کاین جعد موست

شمارهٔ ۸۸ : روز آسایش و آرایش و دین و دنیاست

شمارهٔ ۸۹ : من نه آن غرقه که از بحر برندش به کنار

شمارهٔ ۹۰ : کشتن عاشق مباحستی مباح

شمارهٔ ۹۱ : هم سبزه سر زد از چمن و هم سمن ز شاخ

شمارهٔ ۹۲ : حاجتی دارم و حاشا که بگفتار آید

شمارهٔ ۹۳ : من و از خون دل پیمانه‌ای چند

شمارهٔ ۹۴ : من و دل را بکویی منزلی بود

شمارهٔ ۹۵ : دل از سر کویت هوس خانه ندارد

شمارهٔ ۹۶ : نه دست من همین بهر هلاکم دامنت گیرد

شمارهٔ ۹۷ : اگر اینست غم عشق فزون خواهد شد

شمارهٔ ۹۸ : دل عاشق اگر غمگین پسندند

شمارهٔ ۹۹ : این نکویان که بلای دل اهل نظرند

شمارهٔ ۱۰۰ : از سر کوی سلامت سفری می‌باید

شمارهٔ ۱۰۱ : هر چه جز ذکر تو افسانهٔ لاطایل بود

شمارهٔ ۱۰۲ : هر نفس مجلس ما دوش معطر می‌شد

شمارهٔ ۱۰۳ : شادمان غمزده و غمزدگان دلشادند

شمارهٔ ۱۰۴ : پنجه از خون دل ماست که رنگین دارد

شمارهٔ ۱۰۵ : دو چشم مست تو فرهنگ هوشیارانند

شمارهٔ ۱۰۶ : تن به جان زنده و جان زنده به جانان باشد

شمارهٔ ۱۰۷ : سوی جانان جانم از تن می‌برند

شمارهٔ ۱۰۸ : تا به کی این صبح و این شام مکرر بگذرد

شمارهٔ ۱۰۹ : عشق از اول رخنه در تن می‌کند

شمارهٔ ۱۱۰ : روزی آخر رخت از پرده عیان خواهم کرد

شمارهٔ ۱۱۱ : دفتر دانش سراسر سوختند

شمارهٔ ۱۱۲ : گذری باد بر آن زلف معنبر دارد

شمارهٔ ۱۱۳ : بدین درگه یکی را سر شکستند

شمارهٔ ۱۱۴ : عمر بگذشت و نماندست جز ایامی چند

شمارهٔ ۱۱۵ : دل از پی خطا شد و گامی خطا نکرد

شمارهٔ ۱۱۶ : راز ما خلوتیان بر سر بازار افتاد

شمارهٔ ۱۱۷ : ای مبارک شب فیروز امید

شمارهٔ ۱۱۸ : طاعت از دست نیاید گنهی باید کرد

شمارهٔ ۱۱۹ : مژده ای دل که شهنشاه جهان باز آمد

شمارهٔ ۱۲۰ : گر آزرده گر مبتلا می‌پسندد

شمارهٔ ۱۲۱ : بادهٔ عشق ترا دل جام شد

شمارهٔ ۱۲۲ : رفت خیالش زدیده کو بدر آمد

شمارهٔ ۱۲۳ : بوی جان از نفس باد صبا می‌آید

شمارهٔ ۱۲۴ : باز صحن باغ را مرآت محفل کرده‌اند

شمارهٔ ۱۲۵ : بهار و موکب منصور شه ردیف هم آمد

شمارهٔ ۱۲۶ : آمد این سیل که بنیاد من از جا ببرد

شمارهٔ ۱۲۷ : دوش با یاد توام باز حکایت‌ها بود

شمارهٔ ۱۲۸ : آنکه کین ورزد به من آگه ز مهر من نشد

شمارهٔ ۱۲۹ : دل به دلبر، جان به جانان می‌رسد

شمارهٔ ۱۳۰ : هر کرا بر سر آن کو گذری می‌باید

شمارهٔ ۱۳۱ : ستم آخر شد و بیداد به بنیاد آمد

شمارهٔ ۱۳۲ : عشق است کاگهان را غافل همی پسندد

شمارهٔ ۱۳۳ : ناصح اگر بر آن رخ نیکو نظر کند

شمارهٔ ۱۳۴ : شدی از قصه ی ما گر ملول افسانه ای دیگر

شمارهٔ ۱۳۵ : بصید ما نظر افکند شهسوار دگر

شمارهٔ ۱۳۶ : باز صبح است ای ندیم آن راح ریحانی بیار

شمارهٔ ۱۳۷ : وقت است که تن جان شود و جان همه دلدار

شمارهٔ ۱۳۸ : طفلی پی دیوانه زهر خانه درین شهر

شمارهٔ ۱۳۹ : دل از قید دو عالم رسته خوشتر

شمارهٔ ۱۴۰ : در چشمهٔ خضر شعلهٔ طور

شمارهٔ ۱۴۱ : شکرانهٔ بازوان پر زور

شمارهٔ ۱۴۲ : عقل با عشق کی شود دمساز

شمارهٔ ۱۴۳ : زلف بر پا فکنده از سر ناز

شمارهٔ ۱۴۴ : ابر بر طرف گلستان گوهر افشان است باز

شمارهٔ ۱۴۵ : چون به عکس آری نظر خورشید تابان است و بس

شمارهٔ ۱۴۶ : نگه مست و چشم هشیارش

شمارهٔ ۱۴۷ : زین گرفتاری چه می‌جویی دلا آزاد باش

شمارهٔ ۱۴۸ : در کف عشق نهادیم عنان دل خویش

شمارهٔ ۱۴۹ : دیده ام و شنیده ام عاشقی و ملامتش

شمارهٔ ۱۵۰ : نتوان داشت نگه باز زچشم سیهش

شمارهٔ ۱۵۱ : مردود خلق گشتم و گشتم پسند خویش

شمارهٔ ۱۵۲ : شکر نعمت آورم یا عذر ار تقصیر خویش

شمارهٔ ۱۵۳ : یا بیا افتادگان را دست گیر، افتاده باش

شمارهٔ ۱۵۴ : جوی شهد است لعل سیرابش

شمارهٔ ۱۵۵ : هیچ عاقل به خانه بندد نقش

شمارهٔ ۱۵۶ : لبم از آتش دل میزند جوش

شمارهٔ ۱۵۷ : اگر چه ناصح ما مشفق است و خیر اندیش

شمارهٔ ۱۵۸ : زبان به عرض نیازی مگر گشودم دوش

شمارهٔ ۱۵۹ : افکنده سبزه بر کنف بوستان بساط

شمارهٔ ۱۶۰ : آگه از زخمم نگشتی ای شکار افکن دریغ

شمارهٔ ۱۶۱ : خدا بر لب ولی دل در هوا غرق

شمارهٔ ۱۶۲ : بگیر دست دل و سر بر آور از افلاک

شمارهٔ ۱۶۳ : بی عشق کس به دوست نیابد ره وصول

شمارهٔ ۱۶۴ : روشن از طلعت خورشید شود خانه ی گل

شمارهٔ ۱۶۵ : این خیال خودپرستانند غافل کان جمال

شمارهٔ ۱۶۶ : عاشقان را عشق بس باشد کفیل

شمارهٔ ۱۶۷ : دیوانه و مست و باده نوشیم

شمارهٔ ۱۶۸ : هوای خود چو نهادم رضای او چو گزیدم

شمارهٔ ۱۶۹ : زشست شهسواری ناوکی تعویذ پر دارم

شمارهٔ ۱۷۰ : وقت شد وقت کزین جمع کناری گیریم

شمارهٔ ۱۷۱ : عجب نبود بگلشن جا اگر فصل خزان دارم

شمارهٔ ۱۷۲ : روزَکی چند پی زهد و سلامت گیرم

شمارهٔ ۱۷۳ : سلطان ملک فقرم و عشق است لشکرم

شمارهٔ ۱۷۴ : هر چه جویند ز ما در طلب آن باشیم

شمارهٔ ۱۷۵ : نوید لطف همی میرسد نهفته بگوشم

شمارهٔ ۱۷۶ : جز رنج خمار ابدی نشئه ندیدیم

شمارهٔ ۱۷۷ : بازو مساز رنجه که ما خود فتاده‌ایم

شمارهٔ ۱۷۸ : جان چو میرفت چرا زیست تنم

شمارهٔ ۱۷۹ : من که دارای جهان سخنم

شمارهٔ ۱۸۰ : پیر میخانه کند بر رخ اگر در بازم

شمارهٔ ۱۸۱ : ناله ها بر لب و از ناله اثرها داریم

شمارهٔ ۱۸۲ : از بس گداختم ز غمت ناتوان شدم

شمارهٔ ۱۸۳ : نه هشیارم توان گفتن نه مستم

شمارهٔ ۱۸۴ : ما بندگان نه در خور این پایه بوده‌ایم

شمارهٔ ۱۸۵ : نه در دل فکر درمانم نه در سر قصد سامانم

شمارهٔ ۱۸۶ : چند دارد دل از اندوه جهان نا شادم

شمارهٔ ۱۸۷ : دوشینه بر مراد دل آمد به سر شبم

شمارهٔ ۱۸۸ : ای از صباح رویت روشن شب امیدم

شمارهٔ ۱۸۹ : من نه آنم که دل آزرده ز بیداد شوم

شمارهٔ ۱۹۰ : بندگان را به کف از جود تو حکمیست قدیم

شمارهٔ ۱۹۱ : آخر این روز بشب میرسد این صبح بشام

شمارهٔ ۱۹۲ : شب عید است بیا تا لب ساغر گیریم

شمارهٔ ۱۹۳ : من بدین ساعد سیمین که تو داری دانم

شمارهٔ ۱۹۴ : به یاد نیست جز اینم که من به یاد تو باشم

شمارهٔ ۱۹۵ : روزی که نبینند نشانی بجهانم

شمارهٔ ۱۹۶ : تا چه گفتند که خاموش شدیم

شمارهٔ ۱۹۷ : از جان گذشته‌ایم و به جانان رسیده‌ایم

شمارهٔ ۱۹۸ : منم کاکنون به عالم غم ندارم

شمارهٔ ۱۹۹ : طلعت دوست عیان میخواهم

شمارهٔ ۲۰۰ : بر چشمه ی نوش لبش افتاد چو راهم

شمارهٔ ۲۰۱ : ز آتش عشق نخستین قسم

شمارهٔ ۲۰۲ : غم عالم نبرد ره به دلم

شمارهٔ ۲۰۳ : زبان بر بند ای ناصح زپندم

شمارهٔ ۲۰۴ : اگر ره است و اگر بیره از قفای تو باشم

شمارهٔ ۲۰۵ : بر آن سرم که به پیمانه دست بگشایم

شمارهٔ ۲۰۶ : بی تو میل گل و گلشن نکنم

شمارهٔ ۲۰۷ : چه غم ار نه برگ و باری و نه زاد راه دارم

شمارهٔ ۲۰۸ : همین نه بنده ی حکم و مطیع فرمانم

شمارهٔ ۲۰۹ : هوسی کرده‌ام امروز که دیوانه شوم

شمارهٔ ۲۱۰ : گفتم از میکده یک چند سوی خانه شوم

شمارهٔ ۲۱۱ : زتست پای گریزم ز تست دست ستیزم

شمارهٔ ۲۱۲ : آمدم تا رسم تو در عاشقی پیدا کنم

شمارهٔ ۲۱۳ : در دست نفس سرکش مقهور و مضطریم

شمارهٔ ۲۱۴ : تمام عیبم و از عیب خویش بی خبرم

شمارهٔ ۲۱۵ : تا در پناه درگه خاقان اکبریم

شمارهٔ ۲۱۶ : دهر خرم از چه از عید کیان

شمارهٔ ۲۱۷ : گفتم که فاش می‌کند از پرده راز من

شمارهٔ ۲۱۸ : گویند جان خواهد ز من این جان و این جانان من

شمارهٔ ۲۱۹ : خرم آنان کافرید از نور خود یزدانشان

شمارهٔ ۲۲۰ : چند گویی که سرانجام چو خواهد بودن

شمارهٔ ۲۲۱ : صبح باز آمد و شب گشت نهان

شمارهٔ ۲۲۲ : صبح عید و دهر خرم از بهار است اینچنین

شمارهٔ ۲۲۳ : ماه بزم افروزم امشب بی نقاب است آنچنان

شمارهٔ ۲۲۴ : دگرانند بهر سو نگران

شمارهٔ ۲۲۵ : لله الحمد نمردیم و بدیدیم چنین

شمارهٔ ۲۲۶ : گر نمیخواهی غمینم ساختن،شادم مکن

شمارهٔ ۲۲۷ : دل بدست آرو هر چه خواهی کن

شمارهٔ ۲۲۸ : خِیرِ مَقدَم عشق آمد باز و غم رفت از میان

شمارهٔ ۲۲۹ : شب آمد و دل باز نیامد ز در او

شمارهٔ ۲۳۰ : او میرود ز پیش و من اندر قفای او

شمارهٔ ۲۳۱ : شاها هلال ماه نو از آفتاب خواه

شمارهٔ ۲۳۲ : دوش آمد به برم میْ‌زده خواب‌آلوده

شمارهٔ ۲۳۳ : توانایی چه جویی، خستگی به

شمارهٔ ۲۳۴ : بهار و عید مبارک به بخت شاهنشاه

شمارهٔ ۲۳۵ : دیدیم کرانه تا کرانه

شمارهٔ ۲۳۶ : ساقیا برخیز کز پیمانه ای

شمارهٔ ۲۳۷ : بیا بصاحب ما بین که تاعیان نگری

شمارهٔ ۲۳۸ : دارد شب نومیدی ما صبح امیدی

شمارهٔ ۲۳۹ : ز ما گمگشتگان پرسید از آن کوی

شمارهٔ ۲۴۰ : هوسی میبردم سوی کسی

شمارهٔ ۲۴۱ : نه جا بسایه ی شاخی نه پا بحلقه ی دامی

شمارهٔ ۲۴۲ : در اول جذب عشق از جانب جانانه بایستی

شمارهٔ ۲۴۳ : هم ز کارم منع کردی هم بکارم داشتی

شمارهٔ ۲۴۴ : خامش ای دل منشین کو بودش رحم بسی

شمارهٔ ۲۴۵ : مگو مرگ است بی او زندگانی

شمارهٔ ۲۴۶ : نشاید ار چو تویی در کنار من باشی

شمارهٔ ۲۴۷ : چرا چو ابر نگریی چرا چو باد نکوشی

شمارهٔ ۲۴۸ : ای شیفته ی روی نکوی تو جهانی

شمارهٔ ۲۴۹ : برون از خویشتن یک ره اگر گامی دو بگذاری

شمارهٔ ۲۵۰ : گر نه رخسار وی آشوب جهان بایستی

شمارهٔ ۲۵۱ : دل دگر با که سپارم که تو در جان منی

شمارهٔ ۲۵۲ : در همه کون و مکان نیست جز اینم هوسی

شمارهٔ ۲۵۳ : ترسم از چشم بد خلق رسد بر تو گزندی

شمارهٔ ۲۵۴ : تا به کی افزایش تن کاهش جان تا به کی

شمارهٔ ۲۵۵ : بهزار نامه دارم ز تو حسرت جوابی

شمارهٔ ۲۵۶ : در بلورین خانه عکس طلعت داراستی

شمارهٔ ۲۵۷ : سرو سیمین که دیده در چمنی

شمارهٔ ۲۵۸ : پای سروی و گوشه ی چمنی

شمارهٔ ۲۵۹ : موکب شاه جهان آمده است و از پی

شمارهٔ ۲۶۰ : من و اندیشه ی باری که ندارد یاری

شمارهٔ ۲۶۱ : بیا دور ساقی بگیریم جامی

شمارهٔ ۲۶۲ : تو بدین شکل و شمایل که به خود می‌نگری

شمارهٔ ۲۶۳ : ای روی دلارایت آرایش زیبایی

شمارهٔ ۲۶۴ : من در این جمع و پریشان دلم از غوغایی

شمارهٔ ۲۶۵ : بیا از دور ساقی گیر جامی

شمارهٔ ۲۶۶ : مرهم دل‌های ریش از مشک ناب آورده‌ای

شمارهٔ ۲۶۷ : سرم خوش است برآنم که از سر مستی

شمارهٔ ۲۶۸ : من فاش کنم غم نهانی

شمارهٔ ۲۶۹ : زهر سو بر بن در بینوایی

شمارهٔ ۲۷۰ : روزها رفت و نکردی بسوی ما نظری

شمارهٔ ۲۷۱ : ای جم از این می اگر جامی زنی

شمارهٔ ۲۷۲ : یک بار نخواندند و نگفتند کجایی

شمارهٔ ۲۷۳ : شب تیره وره سخت، چنین سست چرایی

شمارهٔ ۲۷۴ : این شهد نمیرسد بکامی

شمارهٔ ۲۷۵ : ای نفس اگر بخود نفسی نیک بنگری

شمارهٔ ۲۷۶ : در عشق روانیست نه دعوی نه گواهی

شمارهٔ ۲۷۷ : ما را که جام نبود رنجیم کی ز سنگی

شمارهٔ ۲۷۸ : نه دل به دست یاری نه سر به زیر باری

شمارهٔ ۲۷۹ : نبود عجب ار برقی در خرمن ما بینی

شمارهٔ ۲۸۰ : با ما سخن ز نیک و بد کار می‌کنی

شمارهٔ ۲۸۱ : با بندهٔ صادق چه عتابی چه عطایی

شمارهٔ ۲۸۲ : پیوند عهدهاست که از هم گسسته‌ای

شمارهٔ ۲۸۳ : یک شب نهان ز غیر بر ما نیامدی

شمارهٔ ۲۸۴ : سقی من وابل لامن طلالی