شمارهٔ ۱۶۰

هوش مصنوعی: اگر از زخم‌هایی که به من زده‌ای خبر داشتی، ای کسی که مرا شکار کرده‌ای، افسوس که بی‌خبر از حال من گذشتی. از تو عمیقاً آه می‌کشم و از من نیز حسرت دارم.

هوش مصنوعی: بی‌خبر از کنارم رد شدی، ای آتش‌سوزان جهانی. زمانی در مسیرت امید داشتم که خرمن خوشبختی‌ام را به دست آورم، اما افسوس!

هوش مصنوعی: در میان چشم تو، مانند یک درخت سبز، باغبانی بود که مراقب زیبایی‌های تو بود. ای کاش تو هم مثل من، قدر او را می‌دانستی و افسوس می‌خوردی.

هوش مصنوعی: گل‌های آتشین را نگاه کن، غم سنبل‌ها را ببین. جان و دل آن‌ها در گلی که در خاک و خار زندگی می‌کند، جا دارد و این وضعیت تاسف‌بار است.

هوش مصنوعی: باغ گلستان در اوج شکوه خود است و باغبان از اسرار آن آگاه است. دست گلچینان دراز است و از زیبایی‌های گل‌ها چون گل سوری و سوسن غافل نیستند.

هوش مصنوعی: دست گلچین خستگی من، پای خزان را شکست و به نسیم راه داد. افسوس که از آن باغ زیبا دورم.

هوش مصنوعی: خاتم سلیمان که از همیشه بر دست دارد، باید او را در حال شادی و خوشحالی از دست اهریمن دید، اما افسوس.