شمارهٔ ۱۵۲

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم که باید بابت نعمت‌ها شکرگزاری کنم یا بابت کمبودها و خطاهایم عذرخواهی کنم. آیا باید به خاطر لطف و تقدیر تو خوشحال باشم یا از عدم تدبیر و نقص‌های خود خجالت بکشم؟

هوش مصنوعی: ما تمام تلاش‌هایمان را برای بندگی ترک کردیم تا فقط تو را بشناسیم و به مقام خدایی و سرنوشت خود پی ببریم.

هوش مصنوعی: تا وقتی که دانه، وجود خود را در دل خاک مخفی کرده، نمی‌تواند تأثیرش را از رحمت آسمان پیدا کند.

هوش مصنوعی: خاک شو تا آن چشم پاک به تو نگاه کند، وگرنه کسی بر سنگ تیر خود را هدر نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: بی‌قراری و دلتنگی من از زیبایی موی اوست، نه اینکه باد صبا سبب آن باشد. او در خم زنجیر خود، یک دنیا دیوانه دارد.

هوش مصنوعی: در یک نگاه، پشت دیوار خشم، زیبایی دیگری وجود دارد؛ کسی که می‌داند چگونه دل‌ها را به تسخیر درآورد، به خوبی تدبیر خود را می‌شناسد.

هوش مصنوعی: عاقل‌ها می‌گویند که راحتی از سختی بهتر است، چون درست کردن چیزی که خراب شده، راحت‌تر از ساختن آن از ابتداست. پس من تلاش می‌کنم تا خودم را درست کنم.

هوش مصنوعی: در جوانی باید به زیبایی‌های جوانان نگاه کرد و از سخنان حکمت‌آمیز و تجربه‌های پیران بهره‌برداری کرد. این یادآور است که همیشه باید به آموزه‌های بزرگ‌ترها توجه کنیم.