شمارهٔ ۱۱۰

هوش مصنوعی: روزی دنیای حقیقی خود را برای مردم آشکار خواهم کرد و آنها را در حیرت و شگفتی نسبت به تو قرار خواهم داد.

هوش مصنوعی: می‌خواهم خاک پای تو را مانند بویی خوش و عطر خاصی به چشم‌های اهل نظر بزنم، همان‌طور که سرمه زیبایی چشم‌هاست.

هوش مصنوعی: می‌خواهم در دنیای پیچیده و مسحورکننده‌ات قدم بگذارم و هر آنچه که دل دیوانه‌ام بخواهد، انجام دهم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم گیسوی تو را به نسیم صبح بسپارم و دلم می‌خواهد که زیبایی تو را در تمام جهان پخش کنم.

هوش مصنوعی: در این شهر به دنبال راهی می‌گردم که به سویی بروم و این دشت وسیع را تا دورترین نقاطش بررسی خواهم کرد.

هوش مصنوعی: من ناتوانم، اما نمی‌دانید که به کمک قدرت عشق می‌توانم هر کاری را که می‌خواهم، چه ممکن باشد و چه غیرممكن، انجام دهم.

هوش مصنوعی: هر چه بگویند، من بالاتر از آن را خواهم گفت و هر چه دستور دهند، بدتر از آن را انجام خواهم داد.

هوش مصنوعی: شاید این گریه ی شدید و عمیق باعث شود که جانم از تنم جدا شود، هر صبح با این اشک‌های جاری، طوفانی از اشک به راه خواهم انداخت.

هوش مصنوعی: گفتم این لب‌های تو مثل چشمه‌ی زندگی است، او گفت: من جرعه‌ای از آن را برای خوشحالی آخرین لحظه‌ام نذر خواهم کرد.