شمارهٔ ۲۴۳

هوش مصنوعی: تو هم من را از انجام کارهایم بازداشتی و هم به من اختیار عمل دادی، در حالی که در واقع اختیار نداشتم.

هوش مصنوعی: عمر من تبدیل به زمانی شده است که به یاد وعده‌ای هستم که تو از آن وعده‌ها انتظار داشتی.

هوش مصنوعی: او آمد و جانم را در راهش فدای او کرده بودم، نگاهی به من انداخت و گفت: سرانجام، آیا این همان چیزی است که برای نثار من آماده کرده بودی؟

هوش مصنوعی: نه تنها نه مجازاتی برای جرمم بود و نه پاداشی برای خدمت‌هایم، ای کاش می‌گفتی که چرا مرا به این کار واداشتید.

هوش مصنوعی: در گذشته، به خواب و خیال رفته بودم و فکر می‌کردم که دیگر امیدی ندارم، اما امشب که یک نگاه به من انداختی، دوباره امیدم زنده شد.

هوش مصنوعی: من به خاطر وفاداری‌ات، پیش دیگران خودم را تحقیر کردم؛ اگر تو هم به این شکل مرا تحقیر می‌کردی، سزاوارش بودم.

هوش مصنوعی: ای غم عشق، تو را دعا می‌کنم به آرامش و امنیت. از نصیحت‌های عاقلانه دوری مکن، زیرا تو هم می‌توانی از دردها و غم‌های دورانی که بر من گذشته، در امان باشی.

هوش مصنوعی: جز این که جانم را در راه او فدای قدم‌هایش کنم، لیاقت دیگری نداشتم، ای غم جدایی، تو هم از دیدن روی محبوبم شرمنده بودی.

هوش مصنوعی: من از شدت شوق و بی‌خود شدن، نام محبوب را بر زبان آوردم و الان منتظرم که ببینم چه جوابی خواهد داد، اگر از من بپرسد چه نیازی به او داشتم.