شمارهٔ ۲۲۳

هوش مصنوعی: امشب ماه درخشان و زیباست، بی‌هیچ پوششی، مانند آفتابی می‌درخشد که در دل تاریکی شب به چشم می‌آید.

هوش مصنوعی: مهربانی‌ها و لطف‌های او در پس خشمش پنهان است، انگار که عسل زیر زهر مخفی شده. مردم فکر می‌کنند که او عصبانی است و بر من خرده می‌گیرد، اما در واقع او در دلش چیزهای دیگری دارد.

هوش مصنوعی: به قیمت یک نگاه، دل من را به دست آورد و جان مرا خواهد گرفت. او تصور می‌کند که در کارهایش هیچ حساب و کتابی وجود ندارد و همه چیز بی‌دلیل است.

هوش مصنوعی: دوست ما نسبت به دل‌های ویران ما رحمی ندارد؛ یا شاید نمی‌داند که حالمان چقدر خراب است.

هوش مصنوعی: او از پرسش‌های من خسته شده و سکوت کرده است، ولی من با دل خوشی انتظار پاسخ او را دارم، چنان که در فکر و خیال او هستم.

هوش مصنوعی: تمام عمرم به خاطر آرزوی داشتن موهای تو گذشت. شاید اگر کارم از این پیچیدگی و سردرگمی خارج باشد، اوضاع به گونه‌ای دیگر باشد.

هوش مصنوعی: یک بار به دوستان بیچاره‌ام گفتم، که برادرت به من گفت، درگاه حاکم بر مالکیت سرنوشت است، به این شکل.