شمارهٔ ۲۳۲

هوش مصنوعی: دیشب کسی به سراغم آمد که در حالی خواب‌آلود و سرخوش بود. صورتش روشن و جذاب بود، اما در عین حال کمی ناراحت و پر از گفت‌وگوهای تلخ نیز به نظر می‌رسید.

هوش مصنوعی: شیشه در دست دارم و جام را در کف گرفته‌ام، در حالی که به لب‌های شیرین و شکری او می‌نگرم که مانند لعل و گرانبهاست و شراب از آن می‌چکد.

هوش مصنوعی: ای کسی که از غم‌های دنیا خوابیده و ناآرامی، حیف است که تو با این حال، غمگین و خواب‌آلود بمانی.

هوش مصنوعی: یک لیوان بگیر و از چشم عفوف به آن نگاه کن تا ببینی چه گناهان و خطاهایی که در آن ثواب‌ها آمیخته شده‌اند.

هوش مصنوعی: در دروازهٔ میخانه به هیچ لباس یا عبا و ردا توجه نمی‌کنند، بلکه تنها عابری را می‌پذیرند که به می‌نوشی آلوده باشد.

هوش مصنوعی: راز من فاش شد و افسوس که هنوز نتوانم به آن کودکِ معصوم چیزی بگویم، چرا که او زیر پرده‌ای از ناپاکی است.

هوش مصنوعی: در لحظه سحر، بی‌خبر از اتفاقات، از من بپرس که چرا دنیا بر سینه‌ام سنگینی می‌کند و چهره‌ام به خاک آغشته است.

هوش مصنوعی: گفتم آیا از در شاه وارد نمی‌شوی؟ نمی‌دانی که او چگونه با شتابی دلهره‌آور می‌آید؟