شمارهٔ ۱۶۸

هوش مصنوعی: وقتی که هوای خود را در نظر گرفتم، رضایت او را انتخاب کردم و در این دنیا، هر چیزی را که دیدم جز آنچه که به خاطر خواسته‌های خودم بود، نیافتم.

هوش مصنوعی: هر جا که نشستم، فکر می‌کردم در کنار تو هستم و هر طرف که رفتم، احساس می‌کردم به دنبالت می‌دوم.

هوش مصنوعی: در اینجا، گویا شاعر به نوعی از آزادی و تعلق خاطر اشاره می‌کند. او می‌گوید که دیگر نمی‌خواهد در قفسی مانند قفس دیگران باشد. به جای آن، او انتخاب کرده که در یک مکان مقدس و ویژه زندگی کند، جایی که دام عشق و وابستگی او، آنجا را برایش بهشتی کرده است. شاعر به نوعی از روزمرگی و محدودیت‌ها فاصله گرفته و به دنبال فضایی بهتر و واقعی‌تر است.

هوش مصنوعی: از چشمانم، به‌خاطر اشک‌هایی که می‌ریزم، می‌خواهم به‌نوعی جلوی سیل این اشک‌ها را بگیرم. برای، شما، خاک پای‌تان را به مژه‌هایم نزدیک کرده‌ام.

هوش مصنوعی: زمانی که خورشید طلوع کرد، دنیا را روشنایی بخشید. وقتی دوست در میان آمد، دیگر هیچ چیز جز او را نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: همراهانم دلسرد و بی‌توجه شده‌اند و مانع پیشرفتم می‌شوند، چرا که این مسیر، مسیر حجاز نیست و من به مقصد کعبه رسیدم.

هوش مصنوعی: متاسفانه کسی که مسئول نگهبانی و حفظ امنیت است به مهمانی من نیامد و شیرینی و خوشی‌های مهمانی را نديد. او نتوانست متوجه شود که من به خاطر شراب مست نیستم.

هوش مصنوعی: به پای شاه بزرگ رفتم و با نگاه بصیرتی که دارم، به زهر و دردهایی که جستجو می‌کردم، اشاره کردم.

هوش مصنوعی: اگرچه سرنوشت و تقدیر به من آسیب رسانده‌اند، اما به مدد سایه‌ی خداوند، امیدم همچنان قوی و پابرجاست.

هوش مصنوعی: اگر اجازه بدهی، من می‌توانم رازهای نهفته در جهان را برایت فاش کنم و به آن‌ها دسترسی پیدا کنم.

هوش مصنوعی: دیگر خسته و ناخوش نیستم، از زمانی که غم دوست در دل شادابی و سرزندگی من جا گرفته است.