شمارهٔ ۱۸۶

هوش مصنوعی: دل من از غم‌های دنیا پُر است و شاد نیست. اما ای عشق، کجایی که بتوانی از دل من غم‌ها را بزدایی و آرامش را به من برگردانی؟

هوش مصنوعی: این ابر در این دشت بالاخره روزی خواهد بارید و طوفانی به وجود خواهد آورد که بنیادهایم را از جای خود برخواهد کند.

هوش مصنوعی: هرجا که می‌روم، راهی برای رهایی وجود ندارد و نمی‌دانم چگونه به این محفل پر از غم وارد شدم.

هوش مصنوعی: وقتی جانم را به خاطر زلفی که بستم، پریشان نمی‌شود، دل که خونین شده، به خاطر عشقی است که دادم.

هوش مصنوعی: لطفاً مرا در نظر داشته باش و با محبتت ارتباطم را حفظ کن. دستم را بگیر چرا که سرم را به نشانه احترام بر پاهایت گذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: تا وقتی که به دامان تو بیفتم، آن روز که در این راه پر خطر جانم را در خطر می‌بینم.

هوش مصنوعی: اگر راهی که در پیش دارم باعث شادابی‌ام نشود، هر قدمی که برمی‌دارم به لطف این مسیرم است.