شمارهٔ ۲۱۳

هوش مصنوعی: در برابر نفس سرکش و بی‌قرار خود، احساس ضعف و ناتوانی می‌کنم. ای بخشنده و بزرگوار، به تو روی می‌آورم و تو را استغاثه می‌کنم.

هوش مصنوعی: قلبی که به ما هدیه شده و از هنر و خلاقیت به دست آمده است، اگر صراف عدالت آن را نپذیرد، ما کجا می‌توانیم برویم؟

هوش مصنوعی: تو خودت را زیبا ببین، چرا باید پرده‌ای بر زیبایی ما بکشی؟ بپوشان پرده‌ای که ما ذاتاً زشت به نظر می‌رسیم.

هوش مصنوعی: چطور ممکن است با چشمی که جز تو چیز دیگری را می‌بیند، شگفت‌زده نشویم؟ این در حالی است که چشمی که تو را نمی‌بیند، باعث خجالت ماست.

هوش مصنوعی: ما از نعمت خرد شاداب و خوشحال هستیم و با حرارت عشق در درون آب مانند ماهی‌ها و در آتش مانند اسب‌های تندرو زندگی می‌کنیم.