شمارهٔ ۱۴۸

هوش مصنوعی: دل خود را در دست عشق سپردیم تا ببینیم به کجا خواهد رفت و در ادامه چه پیش خواهد آمد.

هوش مصنوعی: می‌دانی که هیچ چیز از خودت نمی‌دانی، آه، اگر زمانی بگذرد و گذشته را فراموش کنی، روزها مانند گذشته خواهند گذشت.

هوش مصنوعی: تعداد زیادی از مردم توسط تیغ تو از بین رفته‌اند، در حالی که تو همچنان در دنیای خود مشغول هستی و خسته‌ای در اثر تیر تو باقی مانده است.

هوش مصنوعی: به دنبال زیبایی‌ها و خوشی‌های محفل هستی، اما غافلی که راهی جز رنج و درد دل برایت نیست. دل تو نیز خسته و پر از زخم‌هاست.

هوش مصنوعی: آن شخص بازیگوش از من دوری می‌کند، زیرا نمی‌داند که خواجه (غنی) چه کار خواهد کرد وقتی که شخص بخیل و دست‌و-dل باز نشود و درویش (فقیر) را رها کند.

هوش مصنوعی: وقتی که خط او نوشته شد، دیگر کسی نمی‌تواند سرش را بلند کند، چرا که از قبل هم این شخص به خاطر دنیا و مشکلاتش سرش را پایین نگه داشته بود.

هوش مصنوعی: آتش در حال شعله‌ور شدن بود و جز دود، چیزی از آن دیده نمی‌شد. باغی وجود داشت که فقط علف‌ها از آن نمایان بودند و چیزی دیگر در آن مشخص نبود.

هوش مصنوعی: این دیگر چیزی نیست که بتواند دردهای درون را درمان کند و مانند فصل‌های دیگر نمی‌تواند پیوندی برقرار کند که تسکین‌دهنده باشد.

هوش مصنوعی: امروز از اقداماتی که انجام می‌دهم، حسرتی به دل دارم، مثل صیادانی که در انتظار شکار هستند اما تیرهایی برای صید ندارند.

هوش مصنوعی: اگر هیچ چیز نداشته باشم، اما هنوز امیدی هست که از بخشش و کرم شاه بتوانم خوشحال باشم و از هر چیزی که به ذهنم برسد، به سوی آن بروم.