شمارهٔ ۱۶۵

هوش مصنوعی: این خیال، خیال کسانی است که در خود غرق شده‌اند و غافل از این هستند که تا زمانی که آن زیبایی در چشم نمانده باشد، در خیال هم ظهور نمی‌کند.

هوش مصنوعی: عقل می‌گوید: «پروردگارم را به من نشان بده.» اما عشق جواب می‌دهد: «چگونه می‌توانم عبادت کنم؟ زیرا در برخی مواقع من معبود هستم و در دیگر مواقع خداوند بزرگ.»

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم او را پرستش کنم؟ کوش تا چهره‌اش را ببینی، چهره‌ای که اگرچه زیبایی‌اش را جستجو کنی، حقیقت بارزتر از آن است که به چشم بیافتد.

هوش مصنوعی: یک پیام از سوی دوست به عقل و عشق رسید که در آن از شنیدن یک نوع موسیقی خاص و مراقبت کردن نسبت به آن صحبت می‌شود.

هوش مصنوعی: عقل به خاطر خودش دلتنگ است و عشق به خاطر محبوبش. عقل در جستجوی وصال و نزدیکی است، در حالی که محبوب می‌گوید این کار غیرممکن است.

هوش مصنوعی: من در این جهان بدشانس هستم، اما در زمان پادشاه، مانند موی دل‌فریبانی هستم که از او زیبایی می‌گیرد.

هوش مصنوعی: از یک نگاه، جان را می‌گیرد و جان را می‌بخشد، و جزع و سختی را نمی‌توان به خاطر آن نگاه تحمل کرد، در حالی که آن لب زیبا هنوز از درد عشق بی‌خبر و آسوده است.

هوش مصنوعی: اگر من را پریشان و بدبخت ببینی، نگران نباش. موهای مشکی تو بر زیبایی من تأثیر می‌گذارد و آن را بیشتر می‌کند.