شمارهٔ ۹۶

هوش مصنوعی: اگر به سراغ من بیایی و امیدی به نجات داشته باشم، حتی اگر دستانم هم به خاطر نابودی‌ام فشرده شوند، دامن تو بر خاک من می‌افتد.

هوش مصنوعی: از آن ناله‌ای که می‌زنم، می‌ترسم اگر کسی دیگر صدای مرا بشنود و از شوق و شیدایی تو آگاه شود، بعد از مرگم با یاد تو به دامنت چنگ بزند.

هوش مصنوعی: برای خودت در معرض افرادی قرار نده که دامنشان آلوده است و نگذار چاک گریبانت به خاطر آنها نمایان شود، زیرا عشق واقعی و پاک به راحتی می‌تواند تو را از این وضعیت نجات دهد.

هوش مصنوعی: اگر از دامنت ذره‌ای غبار برپا شود، حتی اگر در بیابان‌ها برود، مهم نیست؛ زیرا اگر درگیر هلاکت شوم، دامن تو مرا نجات خواهد داد.

هوش مصنوعی: تو خوشحالی که از مرگ من رنجی نداری، اما من می‌دانم که اگر خودت را از خاک برگزاری، دامنت به گرد و غبار من آلوده خواهد شد.