شمارهٔ ۱۸۸

هوش مصنوعی: ای محبوب من، تو با روشنایی چهره‌ات به صبحی برای من تبدیل شده‌ای و امیدهایم را در شب‌های تاریک زنده می‌کنی. موهای تو همچون زلفی است که در شب‌های مهم و ارزشمند زندگی‌ام می‌درخشد و چهره‌ات برای من مثل صبح جشن عید است.

هوش مصنوعی: به خاطر حضور تو، ویرانه‌ی وجودم به گلشن تبدیل شد و خانه‌ی امیدم با دیدنت روشن شد.

هوش مصنوعی: باد بهاری امروز پیامی از محبوب دارد و با شاخ گل صبحگاهانه این پیام را می‌گوید و من هم آن را می‌شنیدم.

هوش مصنوعی: دوشنبه‌ای از باغی پر از لاله به وجود آمده و بارانی از شبنم می‌رسد. ای ساقی، کمی از آبی که در ساغرم است، بریز.

هوش مصنوعی: در این شهر به هر سو که رفتم و هر جا که رسیدم، دوست خود را دیدم یا به خیابان او برخورد کردم.

هوش مصنوعی: وقتی که خوبی‌های او را دیدم، به او احترام گذاشتم و از هر چیزی که موجب رنجش می‌شد، دوری کردم.

هوش مصنوعی: نه حرف دشمنانم برایم خوب است و نه بد. فقط مهم این است که دوستانم درباره‌ام چه فکر می‌کنند، چه خوب باشم و چه بد.

هوش مصنوعی: امشب در حالی که مست و مدهوش هستم، هر آنچه در درونم هست را بدون هیچ پرده پوشی بیان می‌کنم. هم رشته تسبیح خود را گسسته‌ام و هم لباس زاهدانه‌ام را کنار زده‌ام.

هوش مصنوعی: من جز دوستم کسی نیستم، او اصل و جان ماجراست و من تنها ظاهرم. بیا، ای ساقی، جامی بیاور تا به تو بگویم آنچه را که دیده‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی به خودم می‌بالم و ناامید می‌شوم، در دنیای محبت و دوستی آرام می‌گیرم، چرا که دل شاهین محبت به من بشارت می‌دهد.