شمارهٔ ۱۶۹

هوش مصنوعی: من از دست این جنگجوی شجاع، در دستی دارویی دارم که باعث می‌شود فکر نکنم به آواز صیادی دیگر.

هوش مصنوعی: من تیر را به سمتی انداختم که بر زمین بیفتد، اما اکنون از زمین برمی‌دارم زیرا در مسیرم شکارچی دیگری حضور دارد و من زخم‌های خود را دارم که باید به آن‌ها رسیدگی کنم.

هوش مصنوعی: من آهی کشیدم و زخم جدیدی بر زخم‌های قبلی‌ام نمایان شد. با این حال، از آثاری که در چشمانم وجود دارد، بیشتر از این‌ها دارم.

هوش مصنوعی: اگر من مانند سایه‌ای بر زمین بیفتم، جای تعجب نیست؛ چرا که همیشه در نظر من، نوری درخشان از زیبایی او وجود دارد.

هوش مصنوعی: انتقاد نکن، چرا که نباید بیهوده صحبت کرد؛ نه او از حال من باخبر است و نه من از حال خودم آگاه.

هوش مصنوعی: اگر سکوت کنم، نشان‌دهنده‌ی آگاهی‌ام است و من از این ناله می‌کنم که اگر بی‌صوت بنشینم، رازهایم فاش خواهند شد.

هوش مصنوعی: من برای کشف رازهای جهان تلاش می‌کردم، اما هرگز نفهمیدم که باید خودم را از خودم بی‌خبر نگه‌دارم.

هوش مصنوعی: بهتر است که ساکت بمانم، چرا که اگر بخواهم سخن بگویم، بی‌فایده است. چون ناراحتی و شکایتی که از ناحقّی دارم، تنها دردِ دل من است.

هوش مصنوعی: اشک‌های من بر زمین به جا نگذاشت، چون در مسیر او به چنان خوشحالی‌ای رسیدم که حالا چشم‌های ترم را نشان می‌دهد.