شمارهٔ ۲۱۴

هوش مصنوعی: من تمام عیب‌هایم را نمی‌بینم و از نواقص خود بی‌خبرم، چون زیبایی تو باعث شده که به عیب‌های خود توجه نکنم.

هوش مصنوعی: این جمله بیانگر این است که شخصی احساس می‌کند که بدون هنر و ویژگی‌های مثبت، فقط یک فرد بی‌فایده و ناتوان است و این وضعیت او را از سر تا پا پر از عیب و نازیبایی کرده است.

هوش مصنوعی: من به بدی‌های خود آشنا هستم و می‌دانم که هیچ‌کس از حال و روز من خبر ندارد و با تمام آگاهی‌هایی که دارم، همچنان از آنچه که هستم می‌ترسم.

هوش مصنوعی: اگر من بی‌هنر بخوانم، خوشا به حال من که دانش و فضیلت استاد، نقص‌ها و کاستی‌های دیگران را می‌پوشاند.

هوش مصنوعی: من دوست ندارم درباره کسی دیگر صحبت کنم مگر این که آن شخص هم در جریان باشد. همچنین از خودم نیز چیزی نمی‌گویم جز اینکه در حالتی هستم که از خودم بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: باغبان با مهر و محبتش مرا از ریشه کنده است و حالا اگر او تصمیم بگیرد که من را هم کند، بر او خرده نمی‌گیرم چون در حال حاضر بی‌ثمر شده‌ام.

هوش مصنوعی: شکایتی از زمانه یا وضعیت خود ندارم؛ من فقط به این واقعیت اشاره می‌کنم که مثل زمینی شور و بی‌فایده هستم و هیچ نفعی از سخنانم نمی‌برم.

هوش مصنوعی: اگر چهره‌ام برای دیگری ناآشنا و عجیب به نظر می‌رسد، چه جای گلایه است که من خودم با وجود آشنایی، نمی‌توانم آن را ببینم.

هوش مصنوعی: هر چه هنر و مهارتی باشد، اصل و اساس آن در وجود شخصی به نام خواجه نشاط است. حالا من از اینکه چنین هنری ندارم، چه چیزی بهتر از این می‌تواند باشد؟

هوش مصنوعی: آینه زمانی به کمال می‌رسد که ساده و بدون زرق و برق باشد. من خوشحالم که از نقوش گوناگون پاک شدم و به سادگی دست یافتم.