شمارهٔ ۲۱۲

هوش مصنوعی: به قصد این آمدم که روش و قانون عشق تو را بشناسم و عشق را به حالتی عاقلانه تبدیل کنم و عقل را به حالت شیدایی درآورم.

هوش مصنوعی: عشق را باید با گوش شنید و عقل را با چشم مشاهده کرد تا ببینیم این ناشنوا چگونه با آن عمیق ترکیب می‌شود.

هوش مصنوعی: زحمت ساقی باعث می‌شود که عمر او باقی بماند، تا چه زمانی من فرصتی خواهم داشت که به کناره دریا بروم و از آن لذت ببرم.

هوش مصنوعی: عشق را از چشمانم به دل می‌برم و از دل به جان منتقل می‌کنم. باده را از لب‌هایم به جام ریخته و از جام به مینا منتقل می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از حرف زدن ناتوانم، تو هم گوش‌هایت را ببند تا شاید بتوانم احساسم را به گونه‌ای بیان کنم که واضح و قابل فهم باشد.

هوش مصنوعی: عقل می‌گوید که هیچ معبودی جز خداوند نیست و همه‌ی چیزهای وابسته به خداوند، ناپایدار و فناپذیرند.

هوش مصنوعی: برای اینکه فردا به مشکل نخورم، امروز باید تدبیری بیندیشم تا مانند دیروز پشیمانی نداشته باشم.

هوش مصنوعی: با خود آتش عشق و اشکی آورده‌ام که می‌خواهم سختی‌ها و رنج‌های زندگی را نرم کنم و به زیبایی‌ها تبدیل کنم. می‌خواهم با وجود مشکلات، مانند سنگی محکم و استوار باشم و چیزهای نه‌چندان خوب را به خوبی‌ها و نعمت‌ها تبدیل کنم.

هوش مصنوعی: من برای دوست خود زندگی‌ام را می‌پاسدارم، اما اگر بخواهم در عشق خود به او نشانی از خوبی بگذارم، باید خود را آشکار و رسوای عشق کنم.

هوش مصنوعی: اگر از خودم دور شوم، شادی‌هایی که گم کرده‌ام به وضوح نمایان می‌شود، چون وقتی چیزی را گم می‌کنم، دوباره آن را پیدا می‌کنم.

هوش مصنوعی: دل خود را با زیبایی عدم زینت بخشیدم تا دعا و خواسته‌های وجودم را به صورتی زیبا شکل دهم.