شمارهٔ ۲۰۳

هوش مصنوعی: ای ناصح، زبانت را ببند؛ اگر به پند من دسترسی داری، دستانم را بلغزان و از بند رها کن.

هوش مصنوعی: نگذار که کمان ابروی من آرزوهایت را به آشفتگی بکشد، زیرا من خود همچون آهویی هستم که در دام گرفتار شده‌ام.

هوش مصنوعی: من هرگز از دلبستگی‌ام به تو دور نخواهم شد، حتی اگر تمام زنجیرهایم بشکنند و از هم جدا شوند.

هوش مصنوعی: من در حالتی هستم که اگر شما نعمتی یا بخششی بخواهید، من در وضعیتی نیازمند و بی‌چیز قرار دارم.

هوش مصنوعی: اگر قرار باشد که عدالت برقرار باشد و از اعمال ما سوال شود، من را به تعداد گناهکاران نسنج و از جزئیات کارهایم نپرس.

هوش مصنوعی: به خاطر باغی که به آن فکر کردم، برای محافظت از آن، شاخه‌ای از خارهای گل‌ها به دست آوردم تا از آسیب دور بمانم.

هوش مصنوعی: هر بار که به دشت و صحرا نگاه می‌کنم، حضور یک خار در دلم یادآوری می‌شود که مرا به یاد لبخند شاداب و دلنشین خود می‌اندازد.

هوش مصنوعی: در این مسیر، یک روز دست من را خواهند گرفت؛ امروز سرم را بر پا نگه داشته‌ام و به جلو می‌روم.

هوش مصنوعی: در این دشت با این حالتی که دارم، هرگز نمی‌توانم خوشحالی و نشاطی به دست آورم و صید کنم.