خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

سیف فرغانی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : دیدن روی تو را محرم نباشد چشم ما

شمارهٔ ۲ : کسی که بار غم عشق آن پسر کشدا

شمارهٔ ۳ : بیاور آنچه دل ما بیکدگر کشدا

شمارهٔ ۴ : چنان به وصل تو میلی‌ست خاطر ما را

شمارهٔ ۵ : مبداء عشق ز جاییست که نیز آنجا را

شمارهٔ ۶ : رفتی و دل ربودی یک شهر مبتلا را

شمارهٔ ۷ : کی بنگرد برحمت چشم خوش تو ما را

شمارهٔ ۸ : سوخت عشق تو من شیفتهٔ شیدا را

شمارهٔ ۹ : چنان عشقش پریشان کرد ما را

شمارهٔ ۱۰ : هر چه غیر دوست اندر دل همی آید ترا

شمارهٔ ۱۱ : اگر دلست به‌ جان می‌خرد هوای تو را

شمارهٔ ۱۲ : ای که نام اشنوده باشی خسرو پرویز را

شمارهٔ ۱۳ : اگر خورشید و مه نبود سعادت با درویش را

شمارهٔ ۱۴ : ای بچشم دل ندیده روی یار خویش را

شمارهٔ ۱۵ : ای سیم بر زکات تن وجان خویش را

شمارهٔ ۱۶ : ای رفته رونق از گل روی تو باغ را

شمارهٔ ۱۷ : ای بر گل روی تو حسد باغ ارم را

شمارهٔ ۱۸ : گرچه وصلت نفسی می‌ندهد دست مرا

شمارهٔ ۱۹ : کفر عشقت می کند منع از مسلمانی مرا

شمارهٔ ۲۰ : ای نبرده وصل تو روزی به مهمانی مرا

شمارهٔ ۲۱ : در دل عاشق اگر قدر بود جانان را

شمارهٔ ۲۲ : ترا من دوست می‌دارم چو بلبل مر گلستان را

شمارهٔ ۲۳ : گر عاشقی فدا کن در ره عشق جان را

شمارهٔ ۲۴ : از جمال تو مگر نیست خبر سلطان را

شمارهٔ ۲۵ : پیغام روی تو چو ببردند ماه [را]

شمارهٔ ۲۶ : پیغام روی تو چو ببردند ماه (را)

شمارهٔ ۲۷ : زهی با صورت خوبت تعلق اهل معنی را

شمارهٔ ۲۸ : فرامش کرد جان تو تماشاگاه اعلی را

شمارهٔ ۲۹ : نگار من که بلب جان دهد جهانی را

شمارهٔ ۳۰ : عاشق روی توام از من مپوش آن روی را

شمارهٔ ۳۱ : ای به دل کرده آشنایی را

شمارهٔ ۳۲ : ای سعادت زپی زینت و زیبایی را

شمارهٔ ۳۳ : الا ای غمت شادی جان ما

شمارهٔ ۳۴ : ای گل روی تو برده رونق گلزارها

شمارهٔ ۳۵ : ای کرده به عشق تو دل پرورش جان‌ها

شمارهٔ ۳۶ : ما را دلیست سوخته آتش طلب

شمارهٔ ۳۷ : روزی آن روی چو خورشید و بر و خال چو شب

شمارهٔ ۳۸ : ای خجل از روی خوبت آفتاب

شمارهٔ ۳۹ : ای خطت سلسله یی بر قمر از عنبر ناب

شمارهٔ ۴۰ : ای پستهٔ دهانت شیرین و انگبین لب

شمارهٔ ۴۱ : ایا چوحسن بمعنی نکو بصورت خوب

شمارهٔ ۴۲ : ای گلستان حسن ترا بنده عندلیب

شمارهٔ ۴۳ : طوطی خجل فرو ماند از بلبل زبانت

شمارهٔ ۴۴ : ای چو فرهاد دلم عاشق شیرین لبت

شمارهٔ ۴۵ : چو حسن روی تو آوازه در جهان انداخت

شمارهٔ ۴۶ : ای که شاهان جهانند گدایان درت

شمارهٔ ۴۷ : دلم بربود دوش آن نرگس مست

شمارهٔ ۴۸ : ای که لبت منبع آب بقاست

شمارهٔ ۴۹ : دل کنون زنده بجان نیست که جانان اینجاست

شمارهٔ ۵۰ : در رخت می نگرم جلوه گه جان اینجاست

شمارهٔ ۵۱ : تبارک الله از آن روی دلستان که تراست

شمارهٔ ۵۲ : اختر از خدمت قمر دور است

شمارهٔ ۵۳ : جانا ز رشک خط تو عنبر در آتش است

شمارهٔ ۵۴ : ما غریبیم و شهر ازآن شماست

شمارهٔ ۵۵ : عذر قدمت بسر توان خواست

شمارهٔ ۵۶ : آن کو بدر تو سر نهاده است

شمارهٔ ۵۷ : دلبر ما کهربا بر دست بست

شمارهٔ ۵۸ : دلبری کز لطف گویی بر تنش جان غالبست

شمارهٔ ۵۹ : آنکوبتست زنده بجانش چه حاجتست

شمارهٔ ۶۰ : من می‌روم و دلم برِ تست

شمارهٔ ۶۱ : تا مرا آن ماه تابان دوستست

شمارهٔ ۶۲ : دل چون بجان نظر فگند جای عشق تست

شمارهٔ ۶۳ : روز رخت که غره ماه جمال تست

شمارهٔ ۶۴ : هر کو نه خدمت تو کند در بطالتست

شمارهٔ ۶۵ : باری گر آمدی و نشد یار از آن تو

شمارهٔ ۶۶ : طوطی روح که دامش قفس ناسوتست

شمارهٔ ۶۷ : گرمرا زلفت اوفتد در دست

شمارهٔ ۶۸ : گرچه از بهر کسی جان نتوان داد ز دست

شمارهٔ ۶۹ : عاشق اینجا از برای دیدن یار آمده‌ست

شمارهٔ ۷۰ : دلم بسلسله زلف یار در بندست

شمارهٔ ۷۱ : بداد باز مراصحبت نگاری دست

شمارهٔ ۷۲ : هان ای نسیم صبح که بویت معطرست

شمارهٔ ۷۳ : بازم از جور فلک این دل غمناک پرست

شمارهٔ ۷۴ : صحبت جانان بر اهل دل از جان خوشترست

شمارهٔ ۷۵ : نسخه عشق تو بر رق دلم مسطورست

شمارهٔ ۷۶ : اختر ازخدمت قمر دورست

شمارهٔ ۷۷ : دلرا چو کرد عشق تهی و فرو نشست

شمارهٔ ۷۸ : هرچه خواهی کن که برما دست حکمت مطلقست

شمارهٔ ۷۹ : دل تنگم و ز عشق توام بار بر دلست

شمارهٔ ۸۰ : تو آن شاهی که سلطانت غلامست

شمارهٔ ۸۱ : بس کور دلست آنکه به جز تو نگرانست

شمارهٔ ۸۲ : دلبرا عشق تو نه کار منست

شمارهٔ ۸۳ : ای که لعل لب تو آبخور جان منست

شمارهٔ ۸۴ : مهی که از غم عشقش دلم پر ازخونست

شمارهٔ ۸۵ : هم کوی تو از جهان برونست

شمارهٔ ۸۶ : یار من خسرو خوبان ولبش شیرینست

شمارهٔ ۸۷ : روی از خلق بگردان که بحق راه اینست

شمارهٔ ۸۸ : دل درو بند که دلدارت اوست

شمارهٔ ۸۹ : دوست سلطان و دل ولایت اوست

شمارهٔ ۹۰ : آن عاشقی که طعمه عشق تو جان اوست

شمارهٔ ۹۱ : آفتاب حسن را برج شرف شد روی دوست

شمارهٔ ۹۲ : ماه دو هفته را نبود نور روی دوست

شمارهٔ ۹۳ : عاشقانرا می دهد دایم نشان از روی دوست

شمارهٔ ۹۴ : ترا من دوست دارم تا جهان هست

شمارهٔ ۹۵ : همچو من وصل ترا هیچ سزاواری هست

شمارهٔ ۹۶ : مرا با رخ تو نظر بهر چیست

شمارهٔ ۹۷ : ای دریغا کز وصال یار ما را رنگ نیست

شمارهٔ ۹۸ : دلبرا عشق تو اندر دل وجان داشتنیست

شمارهٔ ۹۹ : در سمن با آن طراوت حسن این رخسار نیست

شمارهٔ ۱۰۰ : دل زمن برد آنکه جان را نزد او مقدارنیست

شمارهٔ ۱۰۱ : مرا بغیر تو اندر جهان دگر کس نیست

شمارهٔ ۱۰۲ : عاشقان را در ره عشق آرمیدن شرط نیست

شمارهٔ ۱۰۳ : جانا بیا که مرا جان دریغ نیست

شمارهٔ ۱۰۴ : کیست کاندر دو جهان عاشق دیدار تو نیست

شمارهٔ ۱۰۵ : چون کنم ای جان مرا از چون تو یاری چاره نیست

شمارهٔ ۱۰۶ : مرا که یک نفس از وصل یار سیری نیست

شمارهٔ ۱۰۷ : چون ترا میل و مرا از تو شکیبایی نیست

شمارهٔ ۱۰۸ : گشت روی زمین چو صحن بهشت

شمارهٔ ۱۰۹ : آن نگاری کو رخ گلرنگ داشت

شمارهٔ ۱۱۰ : کسی کو غم عشق جانان نداشت

شمارهٔ ۱۱۱ : آن نکوروی که روی از نظرم پنهان داشت

شمارهٔ ۱۱۲ : ماه پیش رخ تو تاب نداشت

شمارهٔ ۱۱۳ : در کوی عشق هرکه چومن سیم وزر نداشت

شمارهٔ ۱۱۴ : گرچه متاع جان بر جانان خطر نداشت

شمارهٔ ۱۱۵ : زنده دل نبود کسی کو ذوق درویشان نداشت

شمارهٔ ۱۱۶ : در آن زمان که دلم میل با جمالی داشت

شمارهٔ ۱۱۷ : یار در شیرینی از شکر گذشت

شمارهٔ ۱۱۸ : منم آن کس که عشق یارم کشت

شمارهٔ ۱۱۹ : شکری به جان خریدم ز لب شکرفروشت

شمارهٔ ۱۲۰ : عاشق روی تو از کوی تو ناید در بهشت

شمارهٔ ۱۲۱ : ای نور دیده دیده ز (روی) تو نور یافت

شمارهٔ ۱۲۲ : عشق تو عالم دل جمله بیکبار گرفت

شمارهٔ ۱۲۳ : دل حظ خویشتن ز رخ یار برگرفت

شمارهٔ ۱۲۴ : جانم از عشقت پریشانی گرفت

شمارهٔ ۱۲۵ : یار دل بر بود و از من روی پنهان کرد و رفت

شمارهٔ ۱۲۶ : زهی جهان شده روشن بآفتاب جمالت

شمارهٔ ۱۲۷ : هر دوچشمت ز فتنه نک خفته است

شمارهٔ ۱۲۸ : مرا تا دل شد اندر کار رویت

شمارهٔ ۱۲۹ : بهشت روح شد گلزار رویت

شمارهٔ ۱۳۰ : ای مه و خور بروی تو محتاج

شمارهٔ ۱۳۱ : زهی با لعل میگونت شکر هیچ

شمارهٔ ۱۳۲ : زهی با لعل تو شهد و شکر هیچ

شمارهٔ ۱۳۳ : زآنگه که مست عشق تو شدسیف رابهست

شمارهٔ ۱۳۴ : ای چو انجم جیش حسنت بی عدد

شمارهٔ ۱۳۵ : ای زروی تو مه و خور را مدد

شمارهٔ ۱۳۶ : زکوی دوست بادی بر من افتاد

شمارهٔ ۱۳۷ : حق که این روی دلستان بتو داد

شمارهٔ ۱۳۸ : از سر صدق ارکسی بر آستانت سر نهاد

شمارهٔ ۱۳۹ : گشت گرد عالم وبر آستانت سر نهاد

شمارهٔ ۱۴۰ : نگارا بارعشقت رادل وجان برنمی تابد

شمارهٔ ۱۴۱ : دلم از وصل تو ای طرفه پسر نشکیبد

شمارهٔ ۱۴۲ : خوشا دلی که چو تو دلبرش بدست افتد

شمارهٔ ۱۴۳ : نسیم باد بهاری گر اتفاق افتد

شمارهٔ ۱۴۴ : در این تفکرم ای جان که گر فراق افتد

شمارهٔ ۱۴۵ : در دل از عشق کسی گر خار خارت اوفتد

شمارهٔ ۱۴۶ : درین سخن صفت حسن یار چون گنجد

شمارهٔ ۱۴۷ : مرا در دل غم جان می نگنجد

شمارهٔ ۱۴۸ : دی یکی گفت که از عشق خبرها دارد

شمارهٔ ۱۴۹ : شمع خورشید که آفاق منور دارد

شمارهٔ ۱۵۰ : کسی کز دل سخن گوید دمش چون جان اثر دارد

شمارهٔ ۱۵۱ : اندر ره تو دل چه بود جان چه قدر دارد

شمارهٔ ۱۵۲ : روی تو که ماه را خجل دارد

شمارهٔ ۱۵۳ : کسی که عشق نورزد مگو که جان دارد

شمارهٔ ۱۵۴ : نگارا دل همی‌خواهد که عشقت را نهان دارد

شمارهٔ ۱۵۵ : نور رخ تو قمر ندارد

شمارهٔ ۱۵۶ : دل بی رخ خوب تو سر خویش ندارد

شمارهٔ ۱۵۷ : بگو بدانکه چون من عشق یار من دارد

شمارهٔ ۱۵۸ : کسی کو همچو تو جانان ندارد

شمارهٔ ۱۵۹ : چشم تو کو جز دل سیاه ندارد

شمارهٔ ۱۶۰ : تویی که زلف و رخت رو بکفر و دین دارد

شمارهٔ ۱۶۱ : مه نکویی زروی او دارد

شمارهٔ ۱۶۲ : در حلقه زلف تو هر دل خطری دارد

شمارهٔ ۱۶۳ : اندرین شهر دلم سرو روانی دارد

شمارهٔ ۱۶۴ : خرم آن جان که به رویت نگرانی دارد

شمارهٔ ۱۶۵ : عشق از هستی کس عین و اثر نگذارد

شمارهٔ ۱۶۶ : دل برد از من دلبری کآرام دل‌ها می‌برد

شمارهٔ ۱۶۷ : گرترا بی عشق ازین سان زندگانی بگذرد

شمارهٔ ۱۶۸ : نگار من چو اندر من نظر کرد

شمارهٔ ۱۶۹ : بر صفحه رخسار تو آنکس که نظر کرد

شمارهٔ ۱۷۰ : بر صفحه رخسار تو آنکس که نظر کرد

شمارهٔ ۱۷۱ : کسی که ازلب شیرین تو دهان خوش کرد

شمارهٔ ۱۷۲ : آنکس که بهر نام تو از جان زیان نکرد

شمارهٔ ۱۷۳ : هرکه یک بار در آن طلعت میمون نگرد

شمارهٔ ۱۷۴ : عشق تو مرا ز من برآورد

شمارهٔ ۱۷۵ : هر دم دلم ز عشق تو افغان برآورد

شمارهٔ ۱۷۶ : دلبرا اندوه عشقت شادی جان آورد

شمارهٔ ۱۷۷ : بدل چه پند دهم تا دل از تو برگیرد

شمارهٔ ۱۷۸ : از خرگه تن من دل خیمه زآن برون زد

شمارهٔ ۱۷۹ : هرآن نسیم که ازکوی یار برخیزد

شمارهٔ ۱۸۰ : چو پرده از رخ چون آفتاب برداری

شمارهٔ ۱۸۱ : ملکست وصل تو بچو من کس کجا رسد

شمارهٔ ۱۸۲ : هرکه در عشق نمیرد به بقایی نرسد

شمارهٔ ۱۸۳ : دل شد ز دست و دست به دلبر نمی‌رسد

شمارهٔ ۱۸۴ : بسی گفتم ترا گر یاد باشد

شمارهٔ ۱۸۵ : دل زنده بدرد عشق باشد

شمارهٔ ۱۸۶ : سعادت دل دهد آنرا که چون تو دلستان باشد

شمارهٔ ۱۸۷ : دین و دنیا از آن من باشد

شمارهٔ ۱۸۸ : این حسن و آن لطافت در حور عین نباشد

شمارهٔ ۱۸۹ : عمر بی روی یار چون باشد

شمارهٔ ۱۹۰ : گر نور حسن نبود رو کی چو ماه باشد

شمارهٔ ۱۹۱ : هرچند دیده هرگز رویت ندیده باشد

شمارهٔ ۱۹۲ : مرا چندانکه در سر دیده باشد

شمارهٔ ۱۹۳ : دلبرم عزم سفر کرد و روان خواهد شد

شمارهٔ ۱۹۴ : زخاک کوی توبوی هوا معطر شد

شمارهٔ ۱۹۵ : فتنه خفته ز چشم مست تو بیدار شد

شمارهٔ ۱۹۶ : دل تندرست گشت چو بیمار عشق شد

شمارهٔ ۱۹۷ : حسن تو بر ماه لشکر می‌کشد

شمارهٔ ۱۹۸ : کسی که او بغم عشق مبتلا آمد

شمارهٔ ۱۹۹ : دل زدستم شد و دلدار بدستم نامد

شمارهٔ ۲۰۰ : ای که شیرینی تو شور در آفاق افگند

شمارهٔ ۲۰۱ : ای که در باغ نکویی به تو نبود مانند

شمارهٔ ۲۰۲ : هر که یک شکر از آن پسته دهان بستاند

شمارهٔ ۲۰۳ : نه اهل دل بود آن کو دل از دلبر بگرداند

شمارهٔ ۲۰۴ : دلی کز وصل جانان بازماند

شمارهٔ ۲۰۵ : عاشقانی که مبتلای تواند

شمارهٔ ۲۰۶ : مقبل آن قومی که با تو عشق دعوی کرده اند

شمارهٔ ۲۰۷ : آخر ای سرو قد سیب زنخدان تا چند

شمارهٔ ۲۰۸ : چه مرد عشق تو باشند خودپرستی چند

شمارهٔ ۲۰۹ : چو عاشقان تو عیش شبانه می کردند

شمارهٔ ۲۱۰ : مه و خورشید اگرچه رخ نیکو دارند

شمارهٔ ۲۱۱ : دلبر من که همه مهر جمالش دارند

شمارهٔ ۲۱۲ : قومی که جان به حضرت جانان همی برند

شمارهٔ ۲۱۳ : عاشقان روی یار از وصل و هجران فارغند

شمارهٔ ۲۱۴ : گر دوست حق عشق خود از ما طلب کند

شمارهٔ ۲۱۵ : یار ار بچشم مست سوی ما نظر کند

شمارهٔ ۲۱۶ : اول نظر که سوی تو جانان نظر کند

شمارهٔ ۲۱۷ : گر درد عشق در دل و در جان اثر کند

شمارهٔ ۲۱۸ : حسن رخ دوست جهان خوش کند

شمارهٔ ۲۱۹ : باز آن زمان رسید که گلزار گل کند

شمارهٔ ۲۲۰ : چون قهرمان عشق تو با هر که کین کند

شمارهٔ ۲۲۱ : آه درد مرا دوا که کند

شمارهٔ ۲۲۲ : اگر بخت و اقبال یاری کند

شمارهٔ ۲۲۳ : آنچه عشقت با دل ما می‌کند

شمارهٔ ۲۲۴ : عاشقان را که دل مرده زعشقت زنده است

شمارهٔ ۲۲۵ : ای ماه اختران تو اندر زمین مهند

شمارهٔ ۲۲۶ : دردمندان غم عشق دوا می‌خواهند

شمارهٔ ۲۲۷ : گر او مراست هرچه بخواهم مرا بود

شمارهٔ ۲۲۸ : غم عشق تو مقبلان را بود

شمارهٔ ۲۲۹ : آن زمانی که ترا عزم سفر خواهدبود

شمارهٔ ۲۳۰ : بتی که بر همه خوبان امیر خواهد بود

شمارهٔ ۲۳۱ : کسی که همچو تو ازلب شکر فروش بود

شمارهٔ ۲۳۲ : دولت نیافت هر که طلب کار ما نبود

شمارهٔ ۲۳۳ : دل عاشق رهین جان نبود

شمارهٔ ۲۳۴ : بی تو دانی حالم ای جان چون بود

شمارهٔ ۲۳۵ : هرچند لطف عادت آن نازنین بود

شمارهٔ ۲۳۶ : گر جمله شهر صورت و روی نکو بود

شمارهٔ ۲۳۷ : دوشم اسباب عیش نیکو بود

شمارهٔ ۲۳۸ : با رخ خوب تو قمر چه بود

شمارهٔ ۲۳۹ : گل خوش بوی که پار از بر یار آمده بود

شمارهٔ ۲۴۰ : مشکل است این که کسی را به کسی دل برود

شمارهٔ ۲۴۱ : ای دل فغان که آن بت چالاک می رود

شمارهٔ ۲۴۲ : رفتی و نام تو ز زبانم نمی رود

شمارهٔ ۲۴۳ : از نظرت روی ما ماه منور شود

شمارهٔ ۲۴۴ : هرکه او نام تو گوید دم او نور شود

شمارهٔ ۲۴۵ : نام تو گر بر زبان رانم زبانم خوش شود

شمارهٔ ۲۴۶ : هردم از عشق تو حال من دگرگون می‌شود

شمارهٔ ۲۴۷ : عشق هرجا رو نماید کفرها دین می شود

شمارهٔ ۲۴۸ : بی‌تو دل خسته جان نمی‌خواهد

شمارهٔ ۲۴۹ : دلم بوسه زآن لعل نوشین خوهد

شمارهٔ ۲۵۰ : دلم روی چون تو نگارین خوهد

شمارهٔ ۲۵۱ : هرکرا داد سعادت بلقای تو نوید

شمارهٔ ۲۵۲ : باز دریافتن دوست مرا چون خورشید

شمارهٔ ۲۵۳ : روز عمرم به زوال آمد و شب نیز رسید

شمارهٔ ۲۵۴ : در شهر اگر زمانی آن خوش پسر برآید

شمارهٔ ۲۵۵ : ز کویی کآنچنان ماهی برآید

شمارهٔ ۲۵۶ : سحرگه سوی ما بویی اگر زآن دلستان آید

شمارهٔ ۲۵۷ : ازرخت در نظرم باغ وگلستان آید

شمارهٔ ۲۵۸ : نسیم صبح پنداری ز کوی یار می‌آید

شمارهٔ ۲۵۹ : بیا که بی تو مرا کار برنمی آید

شمارهٔ ۲۶۰ : ترا به صحبت ما سر فرو نمی‌آید

شمارهٔ ۲۶۱ : ترا به زمن هم نفس کم نیاید

شمارهٔ ۲۶۲ : حدیث عشق در گفتن نیاید

شمارهٔ ۲۶۳ : ای ز یاران گشته غافل از تو خود یاری نیاید

شمارهٔ ۲۶۴ : ای ترا تعبیه در تنگ شکر مروارید

شمارهٔ ۲۶۵ : ای ترا پای بر سر خورشید

شمارهٔ ۲۶۶ : عقل در کفر و دین سخن گوید

شمارهٔ ۲۶۷ : دوش در مجلس ما بود ز روی دلبر

شمارهٔ ۲۶۸ : شکر اندر پسته پنهان وآب حیوان در شکر

شمارهٔ ۲۶۹ : ای لبت نوشین زمن نیش فراقت دور دار

شمارهٔ ۲۷۰ : ای دل از دوست جان دریغ مدار

شمارهٔ ۲۷۱ : ای صبا لطفی بکن حالم به جانان عرضه دار

شمارهٔ ۲۷۲ : دلا این یک سخن از من نگه دار

شمارهٔ ۲۷۳ : بر در تو عاشقان دارند کار

شمارهٔ ۲۷۴ : دوش ما را از سعادت بود جانان در کنار

شمارهٔ ۲۷۵ : سوی صحرا شو دمی ای دوست با ما در بهار

شمارهٔ ۲۷۶ : ای نامه نو رسیده از یار

شمارهٔ ۲۷۷ : تا بکی این جور کشیدن ز یار

شمارهٔ ۲۷۸ : چون دل گرفت لشکر سلطان عشق یار

شمارهٔ ۲۷۹ : تا چند بر امید روم در سرای یار

شمارهٔ ۲۸۰ : ایا نموده دهانت زلعل خندان در

شمارهٔ ۲۸۱ : زهی ز خنده شیرینت شرمسار شکر

شمارهٔ ۲۸۲ : ای چو شیرین بدهان پسته بگفتارشکر

شمارهٔ ۲۸۳ : ای غم عشق تو چون می طرب افزای دگر

شمارهٔ ۲۸۴ : خورشید منی بروی پرنور

شمارهٔ ۲۸۵ : ای چو خورشید چشمه‌ای از نور

شمارهٔ ۲۸۶ : چو ماندم (من) زسلطان جهان دور

شمارهٔ ۲۸۷ : ای شکسته لب لعل تو بهای گوهر

شمارهٔ ۲۸۸ : ای سر طره تو پای دلم را زنجیر

شمارهٔ ۲۸۹ : ای دل وجانم شده سلطان عشقت را سریر

شمارهٔ ۲۹۰ : ای دل ارزنده بعشقی منت جان برمگیر

شمارهٔ ۲۹۱ : ای هما سایه قدم از در من بازمگیر

شمارهٔ ۲۹۲ : مست عشقت به خود نیاید باز

شمارهٔ ۲۹۳ : کبر با اهل محبت ناز با اهل نیاز

شمارهٔ ۲۹۴ : خمر عشقت خوردم و کردم بمستی کشف راز

شمارهٔ ۲۹۵ : چو خمر عشق تو خوردم سخن نگیرم باز

شمارهٔ ۲۹۶ : لب گل در تبسم آمد باز

شمارهٔ ۲۹۷ : ای رخ خوب تو آفتاب جهان سوز

شمارهٔ ۲۹۸ : دلبرا من از شراب عشق مخمورم هنوز

شمارهٔ ۲۹۹ : ایا بحسن چو شیرین بملک چون پرویز

شمارهٔ ۳۰۰ : ای ز شیرینی شده دام مگس

شمارهٔ ۳۰۱ : ای خواسته زلعل لب آن نگار بوس

شمارهٔ ۳۰۲ : اگرچه راه بسی بود تا من از آتش

شمارهٔ ۳۰۳ : جرعه یی می نخورده از دستش

شمارهٔ ۳۰۴ : قند خجل می شود از لب چون شکرش

شمارهٔ ۳۰۵ : دلارامی که همچون مه بشب بینند دیدارش

شمارهٔ ۳۰۶ : گرچه جان می دهم از آرزوی دیدارش

شمارهٔ ۳۰۷ : دلارامی که حیرانم من از حسن جهانگیرش

شمارهٔ ۳۰۸ : شبی از مجلس مستان برآمد ناله چنگش

شمارهٔ ۳۰۹ : ترکی‌ست یار من که نداند کس از گلش

شمارهٔ ۳۱۰ : ترکیست یار من که نداند کس از گلش

شمارهٔ ۳۱۱ : دلستانی که بجان نیست امان از چشمش

شمارهٔ ۳۱۲ : آنچه ز توست حال من گفت نمی‌توانمش

شمارهٔ ۳۱۳ : چون برآمد آفتاب از مشرق پیراهنش

شمارهٔ ۳۱۴ : آن دلارامی که آرامی نباشد با منش

شمارهٔ ۳۱۵ : چو شدبخنده شکر بار پسته دهنش

شمارهٔ ۳۱۶ : ای خریداران رویت عاشقان جان فروش

شمارهٔ ۳۱۷ : چون ازآن موسم کز وگرددجهان را وقت خوش

شمارهٔ ۳۱۸ : ای بت پسته دهن وقت تو چون نامت خوش

شمارهٔ ۳۱۹ : زهی از جمال تو گشته جهان خوش

شمارهٔ ۳۲۰ : زهی از زلف تو جان حلقه در گوش

شمارهٔ ۳۲۱ : تا چه معنیست در آن روی جهان آرایش

شمارهٔ ۳۲۲ : منم امروز دور از مشرب خویش

شمارهٔ ۳۲۳ : سزد که صبر کنم بر فراق دلبر خویش

شمارهٔ ۳۲۴ : ای مرا نادیده کرده عاشق دیدار خویش

شمارهٔ ۳۲۵ : عشق تو در مخزن جانم نهاد اسرار خویش

شمارهٔ ۳۲۶ : من ز عشق تو رستم از غم خویش

شمارهٔ ۳۲۷ : یار سلطانست ومن در خدمت سلطان خویش

شمارهٔ ۳۲۸ : گر خوش کنم دهان زلب دلستان خویش

شمارهٔ ۳۲۹ : ای ستم کرده همیشه با وفاداران خویش

شمارهٔ ۳۳۰ : ای ز عشقت مهر و مه سرگشته در گردون خویش

شمارهٔ ۳۳۱ : یار بر من در فشاند از لؤلوی مکنون خویش

شمارهٔ ۳۳۲ : ای بی خبر زحسن گلستان روی خویش

شمارهٔ ۳۳۳ : نظر کن روی آن دلبر ببین شمع

شمارهٔ ۳۳۴ : ای ترا هرگز نبوده یاری از یاران دریغ

شمارهٔ ۳۳۵ : دل سقیم شفا یابد از اشارت عشق

شمارهٔ ۳۳۶ : گربشنوی که ناله کند دردمند عشق

شمارهٔ ۳۳۷ : دلم ببوسه شکر خواست زآن لب چو عقیق

شمارهٔ ۳۳۸ : مرا که در تن بی قوتست جانی خشک

شمارهٔ ۳۳۹ : ای نرگس تو مست و لب تو شراب رنگ

شمارهٔ ۳۴۰ : ای که در باغ جمالست رخ تو چون گل

شمارهٔ ۳۴۱ : مرا از عشق تو دستیست بر دل

شمارهٔ ۳۴۲ : ای سجده کرده پیش جمالت بت چگل

شمارهٔ ۳۴۳ : ز روی پرده برافگن که خلق را عیدست

شمارهٔ ۳۴۴ : ایا سلطان عشق تو نشسته بر سریر دل

شمارهٔ ۳۴۵ : ایا سلطان عشق تو نشسته برسریر دل

شمارهٔ ۳۴۶ : دل نمیرد تا ابد گر عشق باشد جان دل

شمارهٔ ۳۴۷ : دل ز غمت زنده شد ای غم تو جان دل

شمارهٔ ۳۴۸ : ای آنکه عشق تو دل جانست وجان دل

شمارهٔ ۳۴۹ : ای ز زلفت حلقه یی بر پای دل

شمارهٔ ۳۵۰ : تنی داری بسان خرمن گل

شمارهٔ ۳۵۱ : باغ را گرچه به رخ کرد بهشت آیین گل

شمارهٔ ۳۵۲ : چو بیند روی تو ای نازنین گل

شمارهٔ ۳۵۳ : در گلستان گرنباشد شاهد رعنای گل

شمارهٔ ۳۵۴ : عاشقان راسوی خود هم خود بود جانان دلیل

شمارهٔ ۳۵۵ : ما جان فدای آن رخ نیکوش می‌کنیم

شمارهٔ ۳۵۶ : ای ز رویت پرتوی مرآفرینش را تمام

شمارهٔ ۳۵۷ : آنی که کس بخوبی تو من ندیده ام

شمارهٔ ۳۵۸ : بتی که ازلب او ذوق جان همی یابم

شمارهٔ ۳۵۹ : گر بدان خوش پسر رسد دستم

شمارهٔ ۳۶۰ : می سزد گر جان دهم چون دلستانی یافتم

شمارهٔ ۳۶۱ : نه هرچه عشق توبود از درون برون کردم

شمارهٔ ۳۶۲ : نگارا گرد کوی تو اگر بسیار می‌گردم

شمارهٔ ۳۶۳ : اگر بر درگه جانان چو سگ بسیار می‌گردم

شمارهٔ ۳۶۴ : مجلس انس ترا چون محرم راز آمدم

شمارهٔ ۳۶۵ : ای توانگر چو (ن) گدایانت بدر باز آمدم

شمارهٔ ۳۶۶ : نگارا تا ترا دیدم دل اندر کس نمی بندم

شمارهٔ ۳۶۷ : نام تو شنیدم رخ خوب تو ندیدم

شمارهٔ ۳۶۸ : چو روی تو گل رنگین ندیدم

شمارهٔ ۳۶۹ : عشقم دلیل شد بسوی دوست راه دیدم

شمارهٔ ۳۷۰ : باز بر لوح ضمیر از وصف روی دلبرم

شمارهٔ ۳۷۱ : بیک نظر دل خلقی همی برد یارم

شمارهٔ ۳۷۲ : مدتی شد که من از عشق تو سودا دارم

شمارهٔ ۳۷۳ : نگارا با رخ خوبت نه من تنها هوس دارم

شمارهٔ ۳۷۴ : من تحفه از دل می‌کنم نزدیک جانان می‌برم

شمارهٔ ۳۷۵ : گر کسی را حسد آید که تو را می‌نگرم

شمارهٔ ۳۷۶ : تا نقش تو هست در ضمیرم

شمارهٔ ۳۷۷ : ای غم تو روغن چراغ ضمیرم

شمارهٔ ۳۷۸ : اگر شبی ز وصال تو کام برگیرم

شمارهٔ ۳۷۹ : چو برقع ز رخ برگشایی بمیرم

شمارهٔ ۳۸۰ : از عشق دل افروزم چون شمع همی سوزم

شمارهٔ ۳۸۱ : بغیر دوست نداند کسی که من چه کسم

شمارهٔ ۳۸۲ : به روز وصل ز هجران یار می‌ترسم

شمارهٔ ۳۸۳ : ای سعادت مددی کن که بدان یار رسم

شمارهٔ ۳۸۴ : آنجا که جای دوست بود من نمی رسم

شمارهٔ ۳۸۵ : ای برده آب روی من ازعشق تو درآتشم

شمارهٔ ۳۸۶ : ای برده رویت آب مه ازمهر تو درآتشم

شمارهٔ ۳۸۷ : جانست وتن در آتش عشق ودرآب چشم

شمارهٔ ۳۸۸ : ای منور بروی تو هر چشم

شمارهٔ ۳۸۹ : شب نیست که خون نبارم از چشم

شمارهٔ ۳۹۰ : ای عارض و خط تو شده صبح و شام چشم

شمارهٔ ۳۹۱ : آن توانگر بمعالی که منش درویشم

شمارهٔ ۳۹۲ : گر عیب کنی که زار می نالم

شمارهٔ ۳۹۳ : عشق تو زیر و زبر دارد دلم

شمارهٔ ۳۹۴ : ای گنج غم نهاده بویرانه دلم

شمارهٔ ۳۹۵ : گر دست دوست وار در آری بگردنم

شمارهٔ ۳۹۶ : ای دوست‌تر از جانم زین بیش مرنجانم

شمارهٔ ۳۹۷ : گر دست رسد روزی در پات سرافشانم

شمارهٔ ۳۹۸ : گر از ره تو بود خاک را گهر دانم

شمارهٔ ۳۹۹ : بی تو بحال عجب همی گذرانم

شمارهٔ ۴۰۰ : مرا که روی (تو) باید بگلستان چه کنم

شمارهٔ ۴۰۱ : بمهر و مه نگرم بی تو هر زمان چه کنم

شمارهٔ ۴۰۲ : بندهٔ عشقِ توام زآن پادشایی می‌کنم

شمارهٔ ۴۰۳ : مرا گر دولتی باشد که روزی با تو بنشینم

شمارهٔ ۴۰۴ : بکوش تا بنشینیم یک نفس با هم

شمارهٔ ۴۰۵ : روز نوروزست وبوی گل همی آرد نسیم

شمارهٔ ۴۰۶ : ما دل برای دوست ز جان برگرفته ایم

شمارهٔ ۴۰۷ : درعشق دوست ازسر جان نیز بگذریم

شمارهٔ ۴۰۸ : ما گدای در جانان نه برای نانیم

شمارهٔ ۴۰۹ : ای گشته نهان از من پیدات همی جویم

شمارهٔ ۴۱۰ : غنچه چون کرد تبسم سوی صحرا نرویم

شمارهٔ ۴۱۱ : آن دوست که ما ازآن اوییم

شمارهٔ ۴۱۲ : ای باغ نیکویی گل روی تو را چمن

شمارهٔ ۴۱۳ : ای چشم من از رخ تو روشن

شمارهٔ ۴۱۴ : بخت من از تست شور ای بت شیرین دهن

شمارهٔ ۴۱۵ : ای از چو تو شیرین لبی صد شور در هر انجمن

شمارهٔ ۴۱۶ : ای از خمار چشم تو آشوب در جهان

شمارهٔ ۴۱۷ : ایا عشقت گرفته عالم جان

شمارهٔ ۴۱۸ : من از خدای جهان عمر می‌خواهم چندان

شمارهٔ ۴۱۹ : ای غمت هم‌نشین بیداران

شمارهٔ ۴۲۰ : ای گلستان شکفته بنسیم وباران

شمارهٔ ۴۲۱ : از لطف وحسن یارم در جمع گل عذاران

شمارهٔ ۴۲۲ : ای کوی تو ز رویت بازار گل فروشان

شمارهٔ ۴۲۳ : خوبان رعیت اند وتویی پادشاهشان

شمارهٔ ۴۲۴ : دلهای عاشقان تو مشتی شکسته اند

شمارهٔ ۴۲۵ : ای مرغ صبح بشکن ناقوس پاسبانان

شمارهٔ ۴۲۶ : ای شاه حسنت را مدد از کبریای خویشتن

شمارهٔ ۴۲۷ : چو سعدی سیف فرغانی حدیث عشق با هرکس

شمارهٔ ۴۲۸ : هرگز گلی اندر جهان بی خار نتوان یافتن

شمارهٔ ۴۲۹ : طریق عشق جانان چیست در دریای خون رفتن

شمارهٔ ۴۳۰ : ما فتنه بر توایم و تویی فتنه بر سخن

شمارهٔ ۴۳۱ : ای شده لعل لب تو شکرافشان در سخن

شمارهٔ ۴۳۲ : ای لبت را خواص جان دادن

شمارهٔ ۴۳۳ : با سر زلف تو صعبست مسلمان بودن

شمارهٔ ۴۳۴ : در شهر بحسن تو رویی نتوان دیدن

شمارهٔ ۴۳۵ : همچون تو دلبری را از بی دلان بریدن

شمارهٔ ۴۳۶ : ای گشته طالع ازرخ تو آفتاب حسن

شمارهٔ ۴۳۷ : ای ایمن آفتاب رخت از زوال حسن

شمارهٔ ۴۳۸ : بگشای لب شیرین بازار شکر بشکن

شمارهٔ ۴۳۹ : ای دل ار جانان خوهی جان ترک کن

شمارهٔ ۴۴۰ : عشق را حمل بر مجاز مکن

شمارهٔ ۴۴۱ : ای پسر گر عاشقی دعوی ما ومن مکن

شمارهٔ ۴۴۲ : مرد محنت نیستی با عشق دمسازی مکن

شمارهٔ ۴۴۳ : بپوش آن رخ و دلربایی مکن

شمارهٔ ۴۴۴ : بخت و اقبال خوهی خدمت درویشان کن

شمارهٔ ۴۴۵ : ای شکرلب نظری سوی من مسکین کن

شمارهٔ ۴۴۶ : ای دل ای دل مهرآن مه ورز وایمان تازه کن

شمارهٔ ۴۴۷ : همه جان و دلست دلبر من

شمارهٔ ۴۴۸ : الا ای بچهره گلستان من

شمارهٔ ۴۴۹ : ای لب لعلت شکرستان من

شمارهٔ ۴۵۰ : ترا اگر چه فراغت بود ز یاری من

شمارهٔ ۴۵۱ : کجایی ای سر کوی تو از جهان بیرون

شمارهٔ ۴۵۲ : ایا چو فصل بهار از رخت جهان را زین

شمارهٔ ۴۵۳ : ای جمال تو رشک حورالعین

شمارهٔ ۴۵۴ : از تو تا کی حال ما باشد چنین

شمارهٔ ۴۵۵ : برنگ خود نیم زآن رو وزآن مو

شمارهٔ ۴۵۶ : من چو از جان شده ام عاشق آن روی نکو

شمارهٔ ۴۵۷ : مرا کرد بیچاره در کار او

شمارهٔ ۴۵۸ : مرغ دلم صید کرد غمزهٔ چون تیر او

شمارهٔ ۴۵۹ : چو هیچ می نکنی التفات با ما تو

شمارهٔ ۴۶۰ : کسی کو عشق بازد با رخ تو

شمارهٔ ۴۶۱ : عاشقم بر تو و بر صورت جان پرور تو

شمارهٔ ۴۶۲ : اَیا گرفته مه و آفتاب نور از تو

شمارهٔ ۴۶۳ : ای فغان بی دلان از چشم شوخ شنگ تو

شمارهٔ ۴۶۴ : خط نورست بر آن تخته پیشانی تو

شمارهٔ ۴۶۵ : ای مشک و عنبر شمه یی از بوی تو

شمارهٔ ۴۶۶ : شرم دارد آفتاب ازروی تو

شمارهٔ ۴۶۷ : ای زمان همچون مکان گشته حجاب روی تو

شمارهٔ ۴۶۸ : ای ز ماه و مهر برده گوی دعوی روی تو

شمارهٔ ۴۶۹ : بیناست چشم جان من از دیدن آن ماه رو

شمارهٔ ۴۷۰ : دلا با عشق کن پیمان و می رو

شمارهٔ ۴۷۱ : ای صبا قصه عشاق بر یار بگو

شمارهٔ ۴۷۲ : ای بگرد خرمن تو خوشه چین خورشید و ماه

شمارهٔ ۴۷۳ : ای که اندر چشم مستت فتنه دارد خوابگاه

شمارهٔ ۴۷۴ : ای مهر و مه رعیت و روی تو پادشاه

شمارهٔ ۴۷۵ : ای رقعه حسن را رخت شاه

شمارهٔ ۴۷۶ : چه دلبری که رخ تست در گلستان ماه

شمارهٔ ۴۷۷ : ای بزیر زلف تو سایه نشین خورشید و ماه

شمارهٔ ۴۷۸ : ای لطف تو بسی مرا کار ساخته

شمارهٔ ۴۷۹ : ای زمعنی مر ترا صورت چو جان آراسته

شمارهٔ ۴۸۰ : ای زروی خوب تو پشت زمین آراسته

شمارهٔ ۴۸۱ : بگشادی رو که رنگی بستست بر رخ تو

شمارهٔ ۴۸۲ : ای پسته دهانت نرخ شکر شکسته

شمارهٔ ۴۸۳ : ای همچو من بسی را عشق تو زار کشته

شمارهٔ ۴۸۴ : زهی صیت حسن تو عالم گرفته

شمارهٔ ۴۸۵ : بدیدم بر در یار ایستاده

شمارهٔ ۴۸۶ : مرا زعشق تو باریست بر دل افتاده

شمارهٔ ۴۸۷ : ای در سخن دهانت تنگ شکر گشاده

شمارهٔ ۴۸۸ : ای در لب لعل تو شکر تعبیه کرده

شمارهٔ ۴۸۹ : ایا رخت زگریبان قمر برآورده

شمارهٔ ۴۹۰ : ای ازلب تو مجلس ما پر شکر شده

شمارهٔ ۴۹۱ : نبات خطت گرد لب رسته چیست

شمارهٔ ۴۹۲ : ای خرد با عشق تو تنگ آمده

شمارهٔ ۴۹۳ : تویی از اهل معنی بازمانده

شمارهٔ ۴۹۴ : شکر لبی که مرا جان دهد بهر خنده

شمارهٔ ۴۹۵ : خداوندا نگارم را بمن ده

شمارهٔ ۴۹۶ : تو می روی و مرا نقش تست در دیده

شمارهٔ ۴۹۷ : ای نکو رو مشو از اهل نظر پوشیده

شمارهٔ ۴۹۸ : ای چو جان صورت خود را ز نظر پوشیده

شمارهٔ ۴۹۹ : ای بنور رخ تو روی قمر پوشیده

شمارهٔ ۵۰۰ : ای پیشِ تو ماه آسمان خیره

شمارهٔ ۵۰۱ : ای دل تنگ مرا از غم تو جان تازه

شمارهٔ ۵۰۲ : تا نمودی روی و دیدم گرد چشمت آن مژه

شمارهٔ ۵۰۳ : از پسته تنگ خود آن یار شکر بوسه

شمارهٔ ۵۰۴ : چو کرد زلف تو پیرامن قمر حلقه

شمارهٔ ۵۰۵ : چو نیست غیر تو کس آفتاب با سایه

شمارهٔ ۵۰۶ : ای عشق تو داده روح را می

شمارهٔ ۵۰۷ : به خود نظر کن اگر می‌خوهی که جان بینی

شمارهٔ ۵۰۸ : تا بعقل ورای خود در راه تو ننهیم پای

شمارهٔ ۵۰۹ : ایا خلاصه خوبان کراست درهمه دنیی

شمارهٔ ۵۱۰ : ای توانگر درِ خود بر من مسکین بگشای

شمارهٔ ۵۱۱ : ای به کویت عاشقان را نور رویت رهنمای

شمارهٔ ۵۱۲ : دوست جز دل نمی پذیرد جای

شمارهٔ ۵۱۳ : ای سازگار با همه با من نساختی

شمارهٔ ۵۱۴ : ای در سر من از لب میگون تو مستی

شمارهٔ ۵۱۵ : ای همه هستی مبر در خود گمان نیستی

شمارهٔ ۵۱۶ : ای که با من مهربان صد کینه در دل داشتی

شمارهٔ ۵۱۷ : دلستانا از جهان رسم وفا برداشتی

شمارهٔ ۵۱۸ : ای رفته دور از برما چون نیامدی

شمارهٔ ۵۱۹ : بچشم مست خود آن را که کرده ای نظری

شمارهٔ ۵۲۰ : ای رخ تو شاه ملک دلبری

شمارهٔ ۵۲۱ : عشق اسلامست و دیگر کافری

شمارهٔ ۵۲۲ : بکرشمه اگر از عاشق خود جان ببری

شمارهٔ ۵۲۳ : ای بلبل جانم (را) از روی تو گلزاری

شمارهٔ ۵۲۴ : ای زآفتاب رویت مه برده شرمساری

شمارهٔ ۵۲۵ : ز بار عشق توام طالب سبکساری

شمارهٔ ۵۲۶ : تویی سلطانِ مُلکِ حُسن و چون من صد گدا داری

شمارهٔ ۵۲۷ : مرا گفت دل چون چنین یار داری

شمارهٔ ۵۲۸ : ای که از سیم خام تن داری

شمارهٔ ۵۲۹ : تویی که عارض رخسار دلستان داری

شمارهٔ ۵۳۰ : از آن شکر که تو در پسته دهان داری

شمارهٔ ۵۳۱ : روی پنهان کن که آرام دل از من می‌بری

شمارهٔ ۵۳۲ : جانا به یک کرشمه دل و جان همی بری

شمارهٔ ۵۳۳ : دلبرا حسن رخت می ندهد دستوری

شمارهٔ ۵۳۴ : دلبرا حسن رخت می ندهد دستوری

شمارهٔ ۵۳۵ : ای جهان ازتو مزین چو بهشت از حوری

شمارهٔ ۵۳۶ : اگر چو خسرو و خاقان سزای تاج و سریری

شمارهٔ ۵۳۷ : بهار آمد و گویی که باد نوروزی

شمارهٔ ۵۳۸ : اگر فراق تو زین سان اثر کند روزی

شمارهٔ ۵۳۹ : هم دلبر من با من دلدار شود روزی

شمارهٔ ۵۴۰ : چو شود کز سر جرمم به کرم برخیزی

شمارهٔ ۵۴۱ : هرکس از عشق می زند نفسی

شمارهٔ ۵۴۲ : ای آنکه حسن صورت تو نیست در کسی

شمارهٔ ۵۴۳ : عاشقم زنده‌دلی را که تو جانش باشی

شمارهٔ ۵۴۴ : ای دوست بی تو ما را اندر جهان چه خوشی

شمارهٔ ۵۴۵ : ای غم عشق تو برده ز دل ما تنگی

شمارهٔ ۵۴۶ : مباد دل ز هوای تو یک زمان خالی

شمارهٔ ۵۴۷ : ایا بدور تو از مثل تو جهان خالی

شمارهٔ ۵۴۸ : در حضرت تو کآنجاسلطان کند غلامی

شمارهٔ ۵۴۹ : ماه سعادتم را باشد شب تمامی

شمارهٔ ۵۵۰ : دی مرا گفت آن مه ختنی

شمارهٔ ۵۵۱ : ای (که) تو جان جهانی و جهان جانی

شمارهٔ ۵۵۲ : در تن زنده یکی مرده بود زندانی

شمارهٔ ۵۵۳ : کیست درین دور پیر اهل معانی

شمارهٔ ۵۵۴ : ای چون تو نبوده گل در هیچ گلستانی

شمارهٔ ۵۵۵ : ایا بحسن رخت را لوای سلطانی

شمارهٔ ۵۵۶ : تعالی الله چه روی است آن به نزهت چون گلستانی

شمارهٔ ۵۵۷ : درتو، زهی صورت تو گنج معانی،

شمارهٔ ۵۵۸ : ایا بحسن رخت را لوای سلطانی

شمارهٔ ۵۵۹ : زمهر روی توای سرو ماه پیشانی

شمارهٔ ۵۶۰ : چنین که تو سمری ای پسر بشیرینی

شمارهٔ ۵۶۱ : ای لب لعل ترا بنده بجان شیرینی

شمارهٔ ۵۶۲ : ای گرفته زحدیث تو جهان شیرینی

شمارهٔ ۵۶۳ : به حال خود چو نظر کردم از تو می‌پرسم

شمارهٔ ۵۶۴ : دی بامداد آن صنم آفتاب‌روی

شمارهٔ ۵۶۵ : ای نو عروس حسن ترا آفتاب روی

شمارهٔ ۵۶۶ : زاندیشه تو که هست جان در وی

شمارهٔ ۵۶۷ : چو دست و روی بشویی ودر نماز شوی

شمارهٔ ۵۶۸ : نگاری کز رخ چون مه کند بر نیکوان شاهی

شمارهٔ ۵۶۹ : مرا باز اتفاق افتاد عشق سرو بالایی

شمارهٔ ۵۷۰ : اگر خورشید و مه نبود برین گردون مینایی

شمارهٔ ۵۷۱ : زهی خورشید را داده رخ تو حسن و زیبایی

شمارهٔ ۵۷۲ : الا ای شمع دل را روشنایی

شمارهٔ ۵۷۳ : ای شده حسن ترا پیشه جهان آرایی

شمارهٔ ۵۷۴ : دل در غم چون تو بی وفایی

شمارهٔ ۵۷۵ : تو قبله دل و جانی چو روی بنمایی

شمارهٔ ۵۷۶ : در گلشن حسن چون تو کس نیست

شمارهٔ ۵۷۷ : ز دلبران همه شهر دل پذیر تویی

شمارهٔ ۵۷۸ : عشق تو دردست و درمانش تویی

شمارهٔ ۵۷۹ : آن روی نگر بدان نکویی

شمارهٔ ۵۸۰ : این اتفاق طرفه بین کاندر فتد

شمارهٔ ۵۸۱ : گر خوش کند لب تو دهانم به بوسه‌ای

شمارهٔ ۵۸۲ : ای جان من ز جوهر عشقت خزینه‌ای