شمارهٔ ۳۲۰

هوش مصنوعی: ای آفرینش زلف تو، جانم مثل حلقه‌ای در گوش سمفونی تو است؛ گفتار تو به هیچ گوش دیگری نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: از دیدار تو چشمان ما پر از جواهر می‌شود و از سخنان تو گوش‌های ما پر از شکر و شیرینی می‌گردد.

هوش مصنوعی: انسان باید نعمت‌ها و ارزش‌های واقعی را در درون خود داشته باشد و نه اینکه تنها به ظواهر و زیبایی‌های دنیوی توجه کند. زیبایی‌ها و لذت‌ها باید در قلب و روح انسان قرار بگیرند و نه در ظواهر ظالم و ناپایدار.

هوش مصنوعی: برای دیدار و صحبت با تو، همیشه باید از چشمانم به تو نگاه کنم و گوشم همیشه آماده شنیدن باشد.

هوش مصنوعی: تو همچون شیرانی زیبا و نیرومند هستی، در عوض من دلم را مانند خواب آرام و بی‌خیالی خرگوشی تسخیر کرده‌ام.

هوش مصنوعی: با صحبت کردن و پوشیده بودن چهره، تنها گوش‌ها از تو بهره‌مند می‌شوند و دیگران نمی‌توانند از تو چیزی بیاموزند.

هوش مصنوعی: از چهره‌ات، هرکس که چشم شیطنت آمیزی دارد، باید به شدت محروم باشد که نتواند از نگاه تو بهره‌مند شود.

هوش مصنوعی: از شعرهای سبک و آسان من، قلمم به طور ناگهانی به دلیلی سنگین شد و جهانی را پر از زیبایی و ارزش کرده است.

هوش مصنوعی: چشم بد را از من دور کن، من مگس را از روی خرگوش کنار نخواهم زد.

هوش مصنوعی: در شعری که سرودم، نمی‌توانستم به خوبی به نکته‌ای اشاره کنم که آن پسر خوش‌تیپ گوش می‌داد و متوجه آن نمی‌شد.

هوش مصنوعی: مرا در نظر نیاور، و سپس از طبیعت بی‌روح این شعر، چیزی درک نکن.

هوش مصنوعی: وقتی از او درباره این معنا سوال کردم، گفت نمی‌توان خاک را به چشم ریخت و آب را در گوش کرد.

هوش مصنوعی: اگرچه نظم تو در نزد من زیبا و مناسب است، اما نمی‌توان آن را به گوش دیگران با زرق و برق و افسون عرضه کرد.

هوش مصنوعی: به زیبایی و شکوه سیف فرغانی، جهانی را با مروارید و طلا زینت بخشید.