شمارهٔ ۲۸۷

هوش مصنوعی: ای محبوبی که لبانت مثل لعل شکسته است، ارزش و زیبایی گوهرها در مقایسه با لب‌های تو ناچیز و بی‌اهمیت است. لبان تو، چه زیبا و درخشان، برای من بهتر از تمام گوهربها هستند.

هوش مصنوعی: نور چهره‌ات چنان درخشان است که حتی خورشید را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و زیبایی و ارزش لعل (یاقوت) تو سبب می‌شود تا قیمت گوهرها کاهش یابد.

هوش مصنوعی: من در مسیر تو اشک‌هایم را نثار می‌کنم، و در این راه، مانند تاجی بر سر گوهر، به تو افتخار می‌کنم.

هوش مصنوعی: شایسته نیست که در پا و سرت چیزهای بی‌ارزش بریزند. من با نگاهی خوب به درون و پای گوهر توجه کردم.

هوش مصنوعی: ای جهان و عالم، تو پر از وجود اویی؛ اما نمی‌توانم به راحتی جهت و چهره‌ات را مشخص کنم، مانند این که تلاش کنم برای گوهر، پشتش را بشناسم.

هوش مصنوعی: من هرگز به جای اتصال تو، از دو جهان چیزی نمی‌خواهم و تلاشم از آن است که سنگ را به جای جواهر قرار ندهم.

هوش مصنوعی: برای به دست آوردن نان و ارتزاق، گداها و نیازمندان زیادی وجود دارند. من نیز در کنار خیابان تو ایستاده‌ام و به عنوان یک گدای عاشق، به تو می‌نگرم و دلم برای جواهر وجودت تنگ شده است.

هوش مصنوعی: همچون فرهاد که برای شیرین، با تیشه بر سنگ می‌زد، تا به گوهر برسد.

هوش مصنوعی: من به خاطر غم عشق، دیگر از دنیا خوشحال نیستم و هیچ آرزویی از زندگی مادی ندارم.

هوش مصنوعی: در زمانی که عشق خاموش شده و پژمرده است، زیبایی تو را چگونه می‌توان تأمل کرد؟ و آیا ممکن است دوباره به وضعیتی بازگردیم که ارزش و زیبایی تو همچنان درخشان بماند؟

هوش مصنوعی: نثر من در این هماهنگی به بیان احساسات درونیم است. دل من از زیبایی و محبت تو سرشار است و به گوهر وجودت می‌بالد.

هوش مصنوعی: سیف فرغانی در اشعارش بارها از تو یاد کرده و همچون صدفی که الماس را توصیف می‌کند، زیبایی و ارزش تو را ستایش کرده است.