شمارهٔ ۱۶۲

هوش مصنوعی: در به دام زلف تو هر کسی ممکن است دچار مشکل شود، زیرا که هر رشته از زلف تو، جذابیت و فریب خاصی دارد.

هوش مصنوعی: من بر روی آتش دل خود، اشکی از چشم‌هایم می‌ریزم تا بادی که بوی تو را دارد، بر من بوزد و به من برسد.

هوش مصنوعی: در حرم عشق تو، من در آرزوی دوری زندگی می‌کنم و در کوی وصال تو، بالاخره این مکان دروازه‌ای دارد.

هوش مصنوعی: تو در زمانه‌ای به دنیا آمده‌ای که مردم در آن وجود ندارند. این مادر، که مانند دهر (زمان) شیرین است، پسری دارد.

هوش مصنوعی: از این به بعد به نظر تو راضی نخواهم شد، چون می‌دانم من هرچه به تو نگاه کنم، دیگران هم نظری مشابه خواهند داشت.

هوش مصنوعی: دوست عزیز، تلخی غم تو را چشیدم و با این حال سخنانم را شیرین می‌سازم. نمی‌دانستم که این غم دارای طعمی تلخ است و هیچ چیز شیرینی برایم ندارد.

هوش مصنوعی: در جایی که غم تو وجود نداشته باشد، شادی هم پیدا نمی‌شود. در آن مکان، دلیلی برای غم عشق تو وجود دارد که خود هنری زیباست.

هوش مصنوعی: در آیین درویشان، سخنانی که از عشق صحبت می‌کند و خود را می‌شناسد، حقیقت ندارد.

هوش مصنوعی: من سخن خود را مانند عشق تو قرار داده‌ام، مانند مرغی که جایی ندارد، هرچند که بال و پر دارد.

هوش مصنوعی: من در کنار آن مردان بزرگ بسیار خدمت کرده‌ام، بنابراین نمی‌توانم عیب خود را برطرف کنم؛ زیرا صحبت و هم‌نشینی با آن‌ها تأثیر زیادی بر من داشته است.

هوش مصنوعی: ناامید نباش ای سیف! هرچند ممکن است حالا دور از محبوب خود باشی، اما در باغ امید در نهایت هر شاخه‌ای می‌تواند میوه‌ی وصال را به تو تقدیم کند.