شمارهٔ ۲۰۲

هوش مصنوعی: هر کسی که حتی یک دانه شکر از پسته‌ی شیرین لذت ببرد، از لبان او هم رضایت دلش را به دست می‌آورد و هم انرژی روحش را تامین می‌کند.

هوش مصنوعی: از آن کسانی که به خاطر درد و رنج عشق کشته شدند، فرشته مرگ هم جرأت نداشت جانشان را بگیرد.

هوش مصنوعی: هر کجا که پسته شیرینی می‌ریزد، بنده‌ای که دست ندارد نمی‌تواند آن را به دهان خود برساند.

هوش مصنوعی: دست لطف او هر چیزی که بخواهی به تو می‌دهد، اما نگاه مست او دل اهل نظر را می‌رباید.

هوش مصنوعی: چشمان او به تنهایی دل‌های مردم را شکار می‌کند؛ بگذار تا هنگام غمزه زدنش، تیر و کمانش را به دست بگیرد.

هوش مصنوعی: زمانی که به باغ وارد می‌شود، زیبایی‌های آن مثل گل‌ها و درختان نارون، چنان با طراوت و شگفت‌انگیز است که دل آدم را می‌برد.

هوش مصنوعی: عاشق تو مانند طوطی است که از دیگران سخن را می‌گیرد و شکر و شیرینی را از مگس‌ها می‌ستاند. این یعنی او تنها به تو و محبتت اهمیت می‌دهد و از دیگران فاصله می‌گیرد.

هوش مصنوعی: اگر کسی که با دست تو غذا می‌خورد، مانند شیر قوی و چابک شود، آن‌قدر توانمند خواهد شد که می‌تواند نان را از دست سگان بگیرد.

هوش مصنوعی: کسی که در دلش عشق واقعی باشد، حتی اگر چنان کم‌خواسته باشد که فقط با آستینش اشاره کند، می‌تواند به هرچه بخواهد دست یابد و هر دو جهان را مال خود کند.

هوش مصنوعی: در یک مجلس پر از فقر و گدایی، او هرازگاهی لقمه‌ای از دست توانگری برمی‌دارد.

هوش مصنوعی: دوست مانند سر خود عشق را در دل عاشقان قرار داده است؛ هر کسی که توان گفتن دارد، زبانش را از او می‌گیرد.

هوش مصنوعی: من همچون سربازی هستم که در هنگام گفت‌وگو، مثل اسب پیام‌ها و افکار را به جلو می‌راند و در هر لحظه ممکن است از کنترل و هدایت خود خارج شود.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر می‌گوید که به جای اینکه نگران مرگ و فانی بودن زندگی باشد، باید بر روی موفقیت‌ها و هدف‌های خود تمرکز کند. او به اهمیت متمرکز شدن بر آرزوها و پیشرفت‌ها اشاره دارد و می‌گوید که نباید اجازه داد که سرنوشت و زمان ما را از این مسیر دور کند.